Monthly Archives: July 2006

CARS & CORSE

Vanmiddag met het hele gezin naar "Cars" geweest; kon mijn zoontje niet langer laten wachten! Wat een heerlijke film! Verplichte kost voor Carfreax zou ik zeggen enneh…..je hebt echt geen kids nodig als excuus (hoewel er vrijwel alleen maar vaders en zoontjes in de bios zaten).

Eerder deze maand mijn vakantie doorgebracht op Corsica ("Corse"); ook daar weer enige echte carfreax momenten beleeft! Ik heb nog nooit het genoegen mogen smaken de PCH te rijden (zoals Mattijs dat nu kan), maar de D80 & D81 op Corsica (MCB (Mediterenean Coast B-road) moeten daar toch ook erg in de buurt komen! Airco uit, ramen open en de geluiden van de rotswanden laten weerklinken en genieten van de werkelijk fabuleuze uitzichten. Terwijl ik dacht dat mijn 2,5V6 Sportwagon een beetje een snelwegcruiser was, heb ik 'm hier ontdekt als onvervalste Italiaanse bochtenridder: Corsica is een echte aanrader; fantastisch eiland!

Over twee weken 34e AvD Old-timer Grand Prix op de Nürburgring (ca. 200km van E'hoven); ik zit er aan te denken: gegadigden?

Er staan ook nog het Concours d'Elegance 't Loo, de Alfa Clubdag (Spettacolo Sportivo Alfa Romeo) op Zandvoort, en het Boxertreffen 2006 (Kevers, Porsche's, Subaru's, Alfasuds etc.) in Limburgs Mechelen op de agenda: de zomer is nog niet over!

THE HEAT IS ON

Het is hier de afgelopen dagen erg warm geweest. Net als in Europa hoor ik. Er zijn hie in de buurt een aantal records gebroken die al een eeuw oud waren. Ja records en statistics, da houden de Amerikanen wel van. Vooral in Central Valley, het gebied achter de kust tussen LA en San Francisco was het erg warm. Temperaturen rond om LA liepen op tot bijna 45 C.

Hier in aan de kust valt het gelukkig nog mee. Ik zit nu in een lekker avondbries te tikken.

De politiek heeft er op aangedrongen de airco een tikje hoger te zetten, op 78 F. Dat komt overeen met 25,5 Celsius. Openbare instellingen zijn verplicht hier aan mee te werken. Grote bedrijven krijgen korting op de stroomrekening. Ik heb mijn airco vaak uit gedaan.

Een groot deel van de electriciteit voor California komt uit Canada.

Aangezien het daar ook abnormaal warm is, hebben ze zelf een stroomtekort. Gevolg hier zijn de zogenaamde “rolling blackouts”. Dat viel me afgelopen weekend in de supermarket al op. Een aantal keer stond ik een seconde lang in het donker.

Het contrast is behoorlijk groot als je uit de design studio komt. Binnen vriest het, buiten is het een oven.

Het plan was om zaterdag naar Ingolstadt te vliegen om dan volgende week mijn visum af te halen. Aangezien men nog meer papieren nodig had, vertraagt zich het hele proces. Men wilde al mijn diplomas in kopievorm hebben. Super zus Sofie heeft tot drie uur ‚s nachts alles ingescand en gemaild. Gelukkig was ze nog niet op vakantie. Bedankt nog!!  Het duurt dus nog een aantal weken voordat ik weer in het duitse ben.

De koning spreekt …

Dit is vooral leuk voor de design nerds onder ons. Een video interview met de vormenkoning zelf, Syd Mead. Voor de meeste bekend als de ontwerper van "Blade runner"

Niet dat je nou zoveel wijzer wordt, en zijn opvattingen over de huidige auto is misschien wat te veel "vroeger was het beter", maar ik heb grote bewondering voor zijn werk, en hoor hem toch graag even spreken. Hij heeft het zelfs nog een aantal keer over ons kleine landje.
Ik wil trouwens ook zo'n vette plaat in m'n huiskamer!

Video interview SYD MEAD

Sydmead_1

PACIFIC COAST HIGHWAY

06072223pchjeff_ho_1

Vanmiddag honger gekregen. De auto op Wilshire geparkeerd en geld in de meter gesmeten. Voor 16 minuten. Een goeie manier om snel te shoppen, met enig risico echter. Zeker als je hongerig bent tendeer je net meer te kopen dan nodig is. Geen koelkast hebben drukt daarentegen de hebberigheid. Op Wilshire zit Whole Foods Market. Een keten voor gezond voedsel. Veel vegetarisch en reform, ze hebben ook Heineken Beer. Ik drink Sapporo, een biermerk uit Japan.

Fruit, water en een zelf gevuld karton met heerlijke salade lagen 16 minuten later op de bijrijderstoel.

Bij Vons, de „echte“ supermarkt nog wat zaken gekocht.

Met honger en voedsel de PCH op. De Pacific Coast Highway die zich langs de kust slingert. Hoe verder je van LA komt, hoe sneller je mag. Van 40, 45, 50 naar 55 MP/H. Dat is op zich niet zo snel. De kwaliteit van het wegdek laat achter te wensen over. Scheuren, gaten, rotzooi langs de weg. Ik zag selfs een dikke radio liggen.

Door mijn radio klonk vette blues en smooth jazz. K Jazz Radio (stream). Met open raam gereden, heerlijk. Af en toe toch de airco aan, het was het heetste weekend ooit met temperaturen van 110 Fahrenheit (43 Celsius).

Richting Noorden gereden naar Malibu. Veel verkeer, met name de andere kant op, richitng Santa Monica. Lekker door gereden dus. Malibu is de badplaats waar veel rijken wonen. Voor de strandhuisjes staan veel dure autos. Grotendeels Europees. Ik heb nog nooit zoveel Range Rovers gezien op een dag. Het moeten er, zonder overdrijven, meer dan 50 geweest zijn.

Op een gegeven moment stond een hele straat vol met zwarte Rangers, en, om het geweten te sussen, een even groot aandeel aan Toyota Prius (hybride). Ook die zie je hier met bosjes rijden.

Op zondag heb ik een zelfde trip gemaakt, met wat meer detours. Door kleinere straatjes meteen aan de kust gereden. De PCH gaat af en toe namelijk land inwaards. Een aantal keer gestopt om fotos te maken en huizen te bekijken. De „strandkotten“ staan werkelijk op een strip van 20 meter tussen PCH en de waterlijn. Houten bouwsels op betonnen palen. Waarschijnlijk hoge premies voor de storm verzekering.

Het is hoog seizoen, dus de stranden zijn overvol. Moeilijk om een parkeerplaats te vinden aan het strand. Oke, je kan 16 dollar betalen om een dag te parkeren, maar dat doe je niet zo snel als je op „doorreis“ bent. Veel nummerborden uit andere staten, veel mobile homes. De een nog groter dan de andere. Verbaas je niet als je een joekel van 15 meter ziet met aanhanger, waar de Jeep Wrangler op staat. Barbi-mobiel, alleen niet roze.

Ik had het er vandaag nog over met een collega. De kust is zo volgebouwd met strandhuizen (huur van 4000 dollar and up), dat er bijna geen openbaar plekje overblijft. Soms vind je een open spot ter breedte van een huis. Met poortje. Daar kun je het strand op.

Er zijn echter ook grote stranden zoals Zuma Beach, die beter bereikbaar zijn, maar wel vol. Was ik nog een aantal Miles verder gereden, voorbij Point Dune, dan had ik de stranden voor me alleen gehad. Dat wordt echter een volgende trip, met surfboard.

Zondag zoals gezegd hetzelfde recept. Voordat ik echter de PCH op ging ben ik Venice bij de beroemde Jeff Ho Surfshop voorbij gegaan. Zaterdag avond was ze al gesloten. Deze surfshop was in de 70ties het thuishonk van de Zephyr crew. De dudes die het moderne skateoarden uitgevonden hebben. Mooi om in de winkel te staan die ik in de film zo vaak gezien heb. Nog een tijd staan kletsen met de gast achter de counter. Hij kwam met allerlei details over hoe het er vroeger uit zag. De winkel is behoorlijk oud en heeft een plat dak. Na vijf minuten stond ik dus te baden in het zweet. Tijd voor een Jeff ho Tee. Jammer genoeg waren er alleen t-shirts in XXL formaat, voor de amerikaanse touristen. Mijn pakketje voor Duitsland kon ik dus vergeten.

Ik heb echter nog tot oktober de tijd……

ECLECTIC, HECTIC & ELECTRIC

060716sundaytrip_2

Afgelopen  zaterdag niet veel gedaan, zondag des te meer.

Kort na de middag richting Gana gecruised. Op gevoel het grid door. Je hoeft in principe maar een straat te onthouden. Ik zit op 20, hij woont op 6. Kwestie van een boulevard richting zee nemen en bij zes links af. Ht grid werkt zo eenvoudig, ware het niet dat het doorsneden wordt door Highways. Niet elke straat gaat daar overheen. Johan cruijff zou zeggen dat dat logisch is, en gelijk zou hij hebben. Met het rijden op gevoel kan je dus voor verassingen komen te staan. Niet aan te bevelen als je haast hebt, zoals ik afgelopen vrijdag kon ervaren. Of je komt in een doodlopende straat terecht, of je zit voordat je het weet op de highway. Niet zo erg….gewoon bij de volgende er af en je weg weer terug zoeken.

Anyway. Bij Gana aangekomen wat gedronken en gewacht op een collega van hem die mee op pad zou gaan. Met de auto, want daar doe je hier alles mee, richting Sawtelle, de Japanse buurt waar ik het al eerder over had. Veel Japanse winkels, kleinschalig. Een Japanse supermarkt bezocht en wat te eten gehaald. Je staat tussen de Japanse produkten, waarvan je alleen maar kunt raden wat er in de verpakking zit. Voordat je het weet sta je wasmiddel i.p.v muesli in je jogurt te schudden. De muziek op de achtergrond, een Country & Western deed er nog een schepje bovenop. Lost in translation, de film.

Nog wat winkels bezocht, oold_images. Giant Robot 1 en 2.

Daarna door naar Melrose. Wat gedronken in een theagarden. Een oase an rust in een drukke omgeving. Voordat we de echte drukte ingingen, een grote mall in hollywood, nog even bij het Schindler House voorbij gegaan. Een bouwsel met erg lage plafonds uit de twintiger jaren. Rietveld, minimalistisch, japans. Heel open en licht gebouwd. Het staat op de monumentenlijst en is tegen betaling te bezoeken. Door het vele geruik van cardboard was het er erg muf, maar wel inspirerend.

Stijn is een paar jaar geleden ook hier geweest en had me al een paar architectuur hotspots gemaild. Wellicht is hij hier ook geweest.

Na dit minimalisme was het tijd voor de mall. Richitng Hollywood. In de verte de beroemde letters in de Hollywood Hills zien staan. Vreemd, zo in het echt. Echter versluierd achter een dikke laag smog.

Als je graag een dagje ziek thuis zou willen blijven is een mall een goede aanrader. Vanuit de overn die parkeergarage heet, direct de airconditioned mall in, waar het stikt van de mensen. Hoofdpijn bevorderend.

Niet langer geleven dan noodzakelijk.

Na een korte stop in het hotel kwam Gana me ophalen bij het hotel. Ten zuiden van Santa Monica in Venice beland. Dit stadsdeel dankt zijn naam aan een rijke entrepeneur die begin vorige eeuw het idee opgevat had een klein Venetie aan de Californische kust te bouwen. Van het kanalen stelsel is nog een klein deel over gebleven. Een soort decor. Moet dat deel nog maar eens bezoeken.

Venice is wat ruiger dan Santa Monica. Er zitten veel kunstenaars.

Het is ook de buurt van Dog Town.De jongens en meisjes van de Zephyr crew hebben hier het moderne skateboarding uitgevonden.Een en ander kwam de dus bekend voor uit de gelijknamige documentaire film. Apart gevoel.

Nog de beroemde Jeff Ho surfshop voorbij gereden. Moet niet vergeten daar nog wat t-shirts te kopen voor de homeboys in Ingolstadt.Ergens in een mexicaanse „cantina“ borittos gegeten. Een amerikaanse portie, waar je dus de helft van laat staan.Veel mensen op straat. Skateboarders. Oude amerikaanse cabrios etc.

Het gevoel in een film te leven zette zich in de loop van avond door. Je volgt een televisieserie en herkent de stad waarin je leeft.

Wij keken echter geen televisie maar gingen naar de film „Who killed the electric car“. Het vreemde, of dood normale, was date er voor de biosscoop een gast naast een electrische auto druk stond te gebaren. Even mee staan luisteren bij zijn pleidooi voor electirische autos. Tien minuten later zag ik hem echter op the silver screen. Werkelijkheid wordt film en andersom. In de film kwam tevens een journalist aan het woord die me ergens bekend voor kwam. ………Verrek, met die gast heb ik bij de presentatie van de Audi Q7 in Phoenix…….etc. etc.

Overigens reed ik gisteren langs dezelfde biosscoop en zag daar weer de man met de auto en zijn bord staan. Take 2, action……

SEASON OF US

Het is weer zover, ik zit in de tuin voor het hotel achter mijn toetsenbord, de fontein klatert op de achtergrond. Het geluid vermengt zich met groovy ambient muziek die uit mijn koptelefoon drupt.

Gisteren, kort voordat we naar de film gingen,lipe ik nog even door het voetgangersgebied van Santa Monica.  Erg kleinschalig. Veel bomen en toeristen in shorts. Straatmuziekanten om de zoveel meter. Relaxte sfeer. Bij een man met gitaar en vrouw met dwarsfluit even blijven staan. Nog tien minuten totdat de film begint. Ze zaten rustig te jammen. Dikke vette tokkelende basslines en funky flute. Michiel en Floris weten waar ik het over heb. Op zo’n moment moet je niet nadenken, maar handelen. Of je gooit een dollar in de koffer en loopt verder of je koopt meteen de zelf gebrande cd’s die ze verkopen. Om die groove voor altijd bij je te dragen en het gevoel mee naar huis te nemen.

Ik wilde de twee echter niet onderbreken in hun „jam“.De vrouw legde haar fluit neer en kwam naar me toe. Even staan kletsen. De man op de gitaar ging rustig door met tokkelen. Ik heb uiteindelijk twee cds gekocht.

Toen ik  verder ging hoorde ik de dwarsfluit op precies het goeie moment inzetten. Geweldig.

Ik draaide me op twintig meter afstand nog een keer om. De man maakte een peaceteken. Mooi moment.

Season of us.

CLIMATE CONTROL

Ik kom net aan in het hotel, het is tegen een uur ‘s nachts.

De poort van de parkeergarage is dicht, dus ik moet mijn hotelpasje gebruiken.

Het is snik heet. Ik wil zo snel mogelijk naar mijn kamer. De lift doet het echter niet. Normaal hoooor je hem aankomen. Niets.

Geen probleem. Dan loop ik buitenom. Het hek van de garage is echter alweer naar beneden gelaten. Nergens een knop of koord. Lift maar weer proberen, met iets meer geduld deze keer.

Helaas.

Op deze manier kom je ere achter dat het leven hier op comfort gebasserd is. Ze doen hier alles met de auto, dus waarschijnlijk ook een exit uit de garage. De inductielussen in de bodem spreken voor dat feit. Zo is het ook. Eenmaal met de auto voor de poort zoeft ie omhoog en ik ben buiten. Voor het hotel geparkeerd. Het brandalarm dat afgegaan was heefet alle liften buiten werking gezet vertelt een bediende me. De noodtrap naar boven genomen. Spartaans en fel verlicht. Hier houdt het comfort op. Vorsprung durch Technik.

Vanwaar deze anekdote?

Ik kom net terug uit de film „an unconvenient truth“. In Europa zijn we geneigd de USA af te schilderen als ignorant, zelfvoldaan etc. Oke, er worden films gemaakt zoals Bowling for columbine, Fahrenheit 911, en ja er is ook een kritische pers. Het is meestal marginaal.

Deze film gaat over de oncomfortabele waarheid omtrend global warming.

Het bijzondere van deze film is dat ie gemaakt is door Al Gore, de eeuwige tweede. De man die bijna president geworden was.

Ik dacht, hij zal wel meegewerkt hebben aan de film en is als uithangbord gebruikt om de film te promoten. Niet dus. Het is zijn film. Het komt neer op twee uur aardrijkskunde met de meester voor de klas. Op een grafisch simpele, maar doeltreffende wijze gepresenteerd. En met een vleugje humor hier en daar. Oke, er zitten net een paar persoonlijke verhaallijnen te veel in zoals je die ook kent uit de „for president“ reclamespots uit the States.

Desalniettemin een echte aanrader. Deprimerend thema, maar met hoop gepresenteerd.

Ga dat zien! Gana en ik hebben het plan opgevat om er morgen met alle collegae heen te gaan, bij wijze van trendscouting. Jullie zullen wel denken, „who killed the electric car“, „an unconvenient truth“, Waar gaat dit treehugging naartoe? Er hangt hier in California, naast de smog, in ieder geval iets in de lucht

De log van afgelopen weekend hebben jullie overigens nog te goed. Net toen ik wilde publishen, knalde ik namelijk het internet er uit. Over comfort gesproken……