Monthly Archives: November 2006

SNIFF PETROL

Headermain_1

Heerlijk satirisch and very Briitish indeed: Sniff Petrol. Neemt de automotive wereld steeds weer op de hak. Ad bashing, the Foolmacher brothers in formula one etc etc. Lekker leesvoer. Hier een kleine copy pasta uit he archief (issue 71):

Whilst the Turbo appears to have been designed by taking the clay model and then standing on the other side of the room twatting vents towards it with a cricket bat, the GT3 both looks quite nice and promises unprecedented levels of comfort for this model. "We have listened to what
customers want from this car," said a speaksman. "That is why it will have a
quality audio system, phone provision and satellite navigation. For added
comfort we have also for the first time fitted something called 'springs'
between the wheels and the bodyshell. However, we may offer a lowered sports kit
which will both break your back and make the car so low that some of it will
actually be below the road surface."

Go check and have a laugh: SNIFF PETROL

Thanks to Leave Stewis

VW, bus, Porsche, what’s in a name?

Dit kan niet, dit is niet normaal…

Lekker sturen op het circuit en achter een AM aan. Wil de AM inhalen, maar waar word je vervolgens door ingehaald?? Precies. Een Spijlbus, een splity, een bully, zo'n zwabberding dat altijd op de rechterbaan rijdt met een slakkegangetje…

Echt, hier heb ik geen woorden voor…

En dan hier de link naar de maker en nog meer plaatjes en films!

Enjoy!

LA AUTOSHOW DESIGN COMPETITION

Audi_panel

Binnenkort is het weer L.A. Autoshow. De california designstudios houden dan hun jaarlijkse wedstrijdje plaatjes kleuren. Thema dit jaar: recyclebility.

Kwam dit tegen op L.A. Voice :

Audi Dynamic Space Frame:
I’ll have whatever these guys are smoking.

They propose to make the frame a single integrated fluid-electrical component so that 1) all fluid and electrical channels are integrated within the frame; 2) ride suspension control is a series of hollow, fluid-filled chambers whose behavior is controlled by electrical current; 3) It has a hydraulic fluid drive instead of a driveshaft; and 4) Everything’s made of a single material.

All these high-falutin’ syllables boil down to a) An R and D budget the size of the U.S. Defense Department’s quarterly "Pacifying Baghdad" line item and b) instant catastrophic failure the first time your main pump or electrical system blows out, leaving you freewheeling, driveless and brakeless while dropping your chassis to the pavement for an extra-grindy tour of the street surface.

But think how amazing you’ll look when it happens.

ROLLIN’ BIG

061029061105rolling_big

„Rollin big“ zei onze secretaresse toen ik na twee maanden afwezigheid weer in de studio opdook. Nadat ik nu „echt“ in california gestationeerd ben is er het een en ander te regelen aangaande vervoer, huisvesting, contracten, social security numbers, policies etc.

First things first. Er werd dus meteen een bestelling geplaatst voor een leaseauto. Ik had gehoopt op een Q7, het werd echter een A6. Het „rolling big“ had betrekking op de keuze qua motorisering. Voor die 30 dollar meer per maand twee extra cylinders zou volgens Sabra meer bij de plaatselijke cultuur passen. De 4.2 quattro V8 laat nog even op zich wachten.

Nadat ik de eerste drie dagen in het veel te dure Sheraton door had moeten brengen switchte ik over naar het pitoreske Holiday Inn Express in Marina del Rey. Daar tik ik nu ook dit bericht, WiFi zij dank.

Marina del Rey ligt ten Zuiden van Santa Monica.

Tussen die beiden bevindt zich nog Venice. Genoemd naar haar Italiaanse evenbeeld. Dat was in de twintiger jaren van de vorige eeuw tenminste het doel dat Abbot Kiney, een sigarettenboer, voor ogen had. Van zijn Venitie rip off zijn echter nog maar een paar kleine kanalen over gebleven. Het bleek niet zo goed te werken met de watervoorziening. Gevolg: een stinkend zooitje.

Terug naar Marina del Rey. Een klein „stadsdeel“ van L.A. dat voor het grootste deel uit ha-twee-o bestaat. Het schijnt de grootste yachthaven ter wererld te zijn.

Het contrast met het Sheraton was groot, maar hier is het ook wel gezellig. Na het inchecken de lift genomen naar de first floor. Elke keer is het weer hopen dat de enorm trage schuifdeuren van deze krakerige metalen bak zich daadwerkelijk openen. Men lijkt de angst van de hotelgasten te sussen met een overdosis aan Febreze luchtverfrisser. Als de schuifdeur zich opent op mijn verdieping lijkt het als of ik in de keuken van Friettent de Hoek (Stratums Eind) ben aangekomen. Een eigenaardig vette frituurlucht. Na enkele meters word ik me echter van een nieuwe geursensatie gewaar. Een enorme chloorwolk hangt in de gang. Zwembadje met jacuzzi. Het hotel is een staaltje

California

motel meets Centerparks. De gangen zijn half „buiten“, de hotelkamers in blokken opgedeeld. Ieder met zijn eigen vensters. Een soort verzameling van vakantiehuisjes, het „shop in shop“ princiepe toegepast op het hotelwezen.

Na de eerste drie dagen ging ook de huurauto de deur uit. Het was een Dodge Caliber, afgelopen zomer ook in Europa geintroduceerd. Golf klasse, maar zonder Golf klasse. Het exterieur lijkt op tien meter afstadn ontworpen te zijn: De proporties zijn goed, de wielen groot. Kijk je wat beter, dan zie je dat je door grote plastic wieldoppen om de tuin bent geleid en dat de vlakken behoorlijk stijf zijn. Het intereur heeft het omgedraaide effect. Het ziet er niet bijster goed uit, maar je ontdekt bij de tweede blik toch goeie vindingen. Men heeft behoorlijk gespaard op de verlichting van de knoppen, maar de cupholders zijn verlicht. Typisch amerikaans.

Ik rijd nu in een auto van de studio. Duitse degelijkheid in de vorm van een Volkswagen Touareg V8. Heerlijk vehicel.

Afgelopen week heb ik twee keer collegae uit Duitsland naar het vliegveld gebracht, langzaam cruisend in een stroom van „commuters“ die op weg naar huis waren. Tijdens zo’n stop and go en/of het langzame highway gebeuren in de hitte en hectiek van L.A kijk je toch iets anders  naar zaken zoals cupholder, airconditioning, cruise control. Ik las in een reisgids dat je pas echt in de USA bent aangekomen als je in je auto hebt ontbeten. Het klopt. Als je je met een gemiddelde snelheid van 16 km/h voortbeweegt en de kleine rit naar je werk een half uur duurt, ga je die tijd gebruiken voor andere dingen. Radio aan, ontbijt. De „to go“ cultuur komt uit de files van.L.A.

Geen wonder ook dat de SUV’s het hier zo goed doen. De snelwegen (die deze naam met een max. Snelheid van 50-65 MPH niet verdienen) zijn zo slecht onderhouden dat het bijna een off road ervaring wordt. Behoorlijk veel barsten, gaten.

Afgelopen week was Norbert hier. Een oud collega vana Audi, die nu voor „the Folks’ Wagon“ werkt. Hij had na een workshop een paar dagen extra aan zijn business trip gehangen. Het weekend dus op pad samen. Veel gecruised. Zaterdag en zondag de PCH op en neer gereden, inclusief surfboards. Malibu voorbij en bij Neptunes Net het strand op. „the Net“ is een legendair restaurant waar vooral veel bikers rondhangen.

Mooie zonsondergang.

Nadat Norbert wel the guts had om zich in het water te meten met de locale surfdudes, zijn we op de weg terug naar Santa Monica sushi gaan eten in Zooma Sushi. Een aanrader.

Daarentegen heb ik deze weekvan  mijn eerste hamburger in In & Out kunnen genieten. Een klassieke burgerketen waar de frieten voor je neus gesneden worden. Verser kan het niet.

Aangezien ik veel door Venice kom, op weg naar het hotel, hebben we daar ook enige tijd verbracht. Vooral Abbot Kiney, de straat vernoemd naar de hier boven genoemde sigaretten gigant, is behoorlijk kleurrijk. Het contrast is hier groot. Mooie bars zoals The Other Room, lekkere eettentjes, maar ook veel zwervers. Veel “valid parking” ook. Je geeft je auto voor de club af. Terwijl jij je in binnen vermaakt, parkeert een bediende je dure Bentley achter het pand, tussen de vuilnis bij wijze van. Dit fenomeen zie je overal. Neem dus vooral ook een kijkje in de straat achter the Main Street.

In de „Main Street“ van Santa Monica heb ik de locale straatmuziekant met zijn drumstel financieel de Californische winter (30 graden, midden November!) door geholpen. Zijn cd, „Humble Beginnings“ doet haar naam eer aan. In het echt zijn sommige performances vaak beter. In dit geval beter dan de chinees die twintig meter verder met een soundsystem „Kwaanta da mera“ stond te „zingen“. Hillarisch.

Van betere kwaliteit was de DVD „5 gallons of diesel“ die ik nog ik de kop wist te tikken. Les Claypool. Funky freaky bassgitarenwerk. Een aanrader. Binnenkort speelt ie in L.A. To be continued.

Nog even dit. Na soesjie, feng schjoei, ging sjen thee en andere asiatische trends, kunt u binnenkort wellicht op de amerikaanse to go variant voor uw cupholder rekenen. Het merk Arizona heeft erg mooie verpakkingen. Go check.

To be continued……

RELATIVITEITSTHEORIE

Sunsetrise

Na dik twee maanden weer een teken van leven op deze weblog.

Het in handen krijgen van een visum duurde toch wat langer dan gedacht. Het belangrijkste is: ik heb het nu en ben weer terug in sunny California!

Waarom het allemaal zo lang heeft geduurd bespaar ik jullie liever. Het had er oold_images. mee te maken dat je als Nederlander in Duitsland iets meer papierwerk moet afleveren.

Het was dus afwachten. Elke dag, twee maanden lang, kreeg ik wel tien keer per dag van verschillende collegae de vraag naar mijn hoofd geslingerd: „Moet jij eigenlijk niet in California zitten?“…..“Is je visum er al?“…..“Wanneer vlieg je?“. Natuurlijk allemaal goed bedoeld, maar je wordt er wel een beetje moe van.

Anyway, dit weekend was het eindelijk zover. Nadat ik vorige week in Frankfurt op het Amerikaans konsulaat mocht opdraven, lag het visum een paar dagen later bij Audi op de mat. Een contract, vlucht- en hotelboeking, verzekering etc etc later kon ik vanochtend richting Munich Airport.

Jens bood me aan mij weg te brengen. Goeie maat! Na het inchecken samen nog even wat gedronken en de handbagage van de nodige lectuur voorzien.

En nee, deze keer trof ik geen Herbie Hancock aan op de stoel naast me. Viel me wel een beetje tegen.

Aangezien ik rond een uur of 6 ‚s middags aan de tweede etappe van Parijs naar L.A. vertrok, kon ik dit keer niet genieten van een wolkenloos uitzicht op Europa. Jammer.

Wel bergreep ik Einsteins relativiteits theorie, ergens op 10 km hoogte boven Groenland.

De zon gaat op in het Oosten. Ik vlieg met de tijd mee naar het Westen, de zonsondergang achterna. Bij een bepaalde snelheid neem je deze echter waar als een zonsopgang. Ik trek mijn rolluikje naar beneden, kijk een film en dut wat weg. Als ik een paar uur later het luikje weer omhoog schuif kijk ik in de zwarte leegte, Hudson Baai, Canada geeft mijn beeldscherm aan. Tot zover Albert.

Deze keer wist ik wat me te wachten stond op LAX. Het hele gedoe met koffers en papieren koste dus niet zoveel concentratie. Toch merk je dat je een lagen dag achter de rug hebt. Je waant je in de „Matrix“. Zeker als ene Laurence Fishburne (of was het nou Wishbone) een paar meter verder bij de douane staat, zonder zwarte leren jas en dito zonnebril overigens.

Ik zit nu op mijn eigen balkon in het Sheraton Delfina hotel op Pico Blvd in Santa Monica. Behoorlijk impressive allemaal. De prijs mag er dan ook wezen. Morgen zal ik waarschijnlijk de oceaan kunnen zien.

Terug in California dus!

Tot snel.

Camouflage, Bruggetjes en Ferrari’s enzo

Shannon_larrat_camo996 Is het de "R" die in de maand zit, Matty die terug is naar de states (laat ons eens meegenieten!) of Lucifer die  boos is op de mensheid?  Het is mij in ider geval weer duidelijk dat smaak verschilt, dat Customizen geen synoniem voor verbeteren is en dat het een chaos in mijn hoofd is. Kijk mee, of negeer deze post  …

Continue reading