Monthly Archives: November 2007

CTRL + SHIFT + L

071129rose_ave Ingolstadt heeft het met vlagen, California het gehele jaar door. Na een week vol presentaties, 1400 koud natte Autobahn kilometers en 22 economy uren die een retourtje Europa en de States van elkaar scheiden wordt dit feit me weer eens duidelijk.

Met elke foto die op dit weblog verschijnt probeer ik de realiteit zoveel mogelijk eer aan te doen. Ctrl + Shift + L  is het afgelopen jaar tot een vaste greep geworden. Elk geschoten beeld wordt op deze manier van haar grijze waas ontdaan om kleur-echt het archief in te duiken.

Duitsland heeft kleur, maar in het licht zit hem de crux. Cool Gray 3 heerst in de koude Teutonische maanden. Bij terugkomst in California verdrijven echter de kleuren al snel de ergste jetlag. Het gevoel voor de siezoenen verbleekt. Het jaar gaat ten einde, maar het blijft zomeren.

Zomaar een dag. Op weg naar de studio besluit ik als Pacman door mijn eigen Venice te cruisen. Ik parkeer de auto in een steeg, loop een blokje om en vervolg mijn weg.Steeds kom ik terug op Rose Avenue, een typische straat waar veel samenkomt. De grens tussen $lick Santa Monica en het ruwe Venice. Hier staat het vol met gammele RV’s.Recreational Vehicles die dienst doen als onderkomen voor daklozen. Aan elke camper hangt wel een verhaal vast. Een mooi thema voor een boek of documentaire. Bij het zien van deze troostlozigheid onder palmen denk ik altijd aan de mensen die hun geluk zochten in het verre L.A., het niet vonden en “the Midnight Train to Georgia” gemist hebben.

Bij de Guitar Connection spiek ik tussen het traliewerk naar binnen. Een bassgitaar voor 160 Dollar staat hier op mij te wachten. Een Stratocaster voor Gerard Baten moet bij de huidige wisselkoers wellicht erg aantrekkelijk zijn. Mijn gemijmer wordt onderbroken door een stem. „Are you looking for something special?“ De eigenaar van de shop staat in badjas met een verslapen hoofd achter het gesloten hekwerk. „Dude, ik ben net wakker en moet nog douchen, maar ik heb puik spul voor liefhebbers. Kom om twaalf uur terug“.
Ik maak nog snel even een foto als reminder. Ctrl + Shift +L om het niet te vergeten.

HIGHLIGHTS

071115laautoshow01_2

Het is donderdag end. Het licht uit de spuitkabine legt het verlaten kleimodel op dit uur in een nog fellere glans. Wakker. Naast me verschijnt een gestalte in witte overall. „Satisfied?“ klinkt het doffig door het stofmasker. Het is Andy, our master of color. De highlights lopen goed, zoals altijd puik spuitwerk. Als straks de echte kleur erover komt wordt het pas echt genieten. De box waarin het model morgen op transport gaat staat al klaar. Kort voor een presentatie is het altijd spannend hoe een model uit de verf komt. De eerste primer laag laten we de rest van de dag met rust om te drogen.

Na de lunch rijdt ik met Steve Lewis richting Down Town en pijl het Convention Center aan. De L.A. Auto Show gaat in de tweede persdag. Vandaag lopen ook hier de highlights goed. Het eerste staat op de Audi stand in Copper Sunset te glimmen. De vermoeidheid en trots valt van het gezicht te lezen bij Raul Cenan, exterior designer van de Audi Cross Cabriolet Quattro. “Yo Mattijs, Westcoast!, neem plaats in je interieur”.

Na maanden hard werken staat de baby die in California ter wereld kwam in de spotlights van de wereldpers. Alhoewel ik de omzetting van het project op afstand gevolgd heb laat een scheut kippevel me weten dat het de vele uren en vrije zaterdagen waard waren om aan deze concept car te werken. Klei en tapes hebben plaats gemaakt voor leer en stiksels. Details in aluminum. Een karrevracht aan design op de tiende millimeter is verzet door Yuval Appelboum, een collega designer die in het heetst van de strijd voor welkome hulp zorgde. Steve Lewis hield als projectleider op een rustige manier de club bij elkaar, Roland Sternmann ondersteunde het team bij de bouw van het interieur. De goed ontvangen California flair in materiaal en kleur is te danken aan Simone Falcinella en haar team. Met de gehele groep van designers en modelleurs toosten we in de Audi lounge op een geslaagd project.

071115laautoshow02

Op de strakke stand van Audi is verreweg het meeste publiek te vinden. De rest van de hallen zijn tegen het einde van de persdag verbazend stil. Camera teams schieten hun laatste meters films. Op de Los Angeles Auto Show gaan glamour and green hand in hand leert me een snelle cross section door het complex.

In een van de lange wandelgangen loop ik voorbij een collectie grote posters. De L.A. Design Challenge draait elk jaar om een nieuw thema en nodigt de verschillende Californische studios uit hun kunsten te laten zien. Deze keer draait alles om robotic cars. Syd Mead in de jury, wat wil je nog meer. Ook ik heb dit jaar weer mijn steentje bij mogen dragen aan onze inzending. Innovatieve ideeen en presentatie schuilen achter de Audi Virtua Quattro. De holografische poster met kleine animatie doet het zowaar!Het DCC gaat er voor de derde keer in vier jaar met de hoofdprijs vandoor. Verdiende winnaar is echter Volkswagen met schitterende platen van Patrick Faulwetter. Schets daar maar eens tegenop.

Wishfull thinking? Een aantal uur later is het zover. We komen net binnendruppelen bij de designers night. Achter in de grote ruimte staan twee workstations, twee Wacom Cintiques en twee beamers klaar in de startblokken. Terwijl ik met Cor Steenstra over Daf Trucks en websites sta te praten zet Steve me stiekum op de lijst voor de Designers Sketch Battle. Ik weet Patrick te over te halen. In de tweede knock-out ronde komen we elkaar al tegen. De twee juroren overleggen kort en galmen het thema door de zaal:"panda", 60 seconds….go! Het meters grote digitale papier op de wand blijft een paar tellen wit als de ideeen door mijn hoofd razen. De beamer een paar meter verderop smijt in hoog tempo de eerste kleuren tegen de wand. Volkswagen Design in action. Geschreeuw en gejuich in mijn nek. Het wordt een interne DCC battle waarbij een schildereachtige panda het af moet leggen tegen mijn italiaanse versie inclusief beer. 1-1. Audi door naar de semi’s. Hierin moet ik het echter afleggen tegen een collega van Faurecia,tevens sponsor van de avond. Het besluit van de jury blijkt omstreden. Een hels kabaal vult het zaaltje naast het Gefffen Musuem of Contemporary Art. Een plastic give-away vliegt uit protest tegen de wand. Het was in ieder geval hillarisch en hectisch vermaak. Pictionary voor professionals.
Tijd voor wat rust. Alhoewel. Ik bekijk de tentoonstelling in de naastgelegen ruimte. Inspirerende beelden, ruimtes en sculpturen van de Japanner Takashi Murakami. Enorm kleurrijk en over the top in detailering. Het dikke boek gaat mee naar huis.

De afgelopen week bevatte een aantal lange nachten. Kan er nog eentje bij? Met deze vraag in ons vermoeide hoofd staan we rond half elf buiten in de kou. Een groep modelleurs heeft het goed aangepakt. Ze hebben een kamer geboekt in The Standard Hotel in Down Town. De showcar is eindelijk klaar en nu moet gefeest worden. We laten ons overhalen tot de after party.
We lopen door de Japanse wijk richting parkeerplaats. De geschiedenis ligt hier letterlijk op straat. Ben ik vandaag in Tokyo of Los Angeles? Deze stad blijft een grote melting pot van culturen. Na een korte night cruise door verlaten straten met zwervers onder elke lantarenpaal staan we tussen very hip L.A. voor de entree van het Standard.

Zesentwintig verdiepingen boven ons gaan de happy few op het dak de nacht in. Beneden wordt het kaf van het koren gescheiden. Invited- and hotelguests worden voorzien van het gewilde armbandje en schieten met de lift naar boven, het gepeupel onder zich achterlatend. Daartoe behoren ook wij. We vragen na een uur rondhangen op ground zero nog een laatste keer of de mogelijkheid bestaat het walhalla te betreden. „Vrienden van jullie zijn al boven? Dat kan iedereen me vertellen, ik wil namen!“ Voor een tweede maal vandaag schiet Andy de kleurenman te hulp. Deze keer doet alleen zijn naam al wonderen. Sesame!

Binnen enkele minuten stappen we het dak op. Midden in de nacht, midden in Down Town. Stampende beats weerkaatsten tegen de omliggende “wolkenkrabbers”. Cocktails, swimmingpool, haardvuur en een LAPD heli tussen gouden glasfascades: Big City Lights. Erg indrukwekkend. Een kronend highlight op dit late uur.

071115laautoshow03_2

FAMILY AFFAIR

071104venicefamily_affair
Tussenstop Venice. Kort na de middag stopt de huurauto van de Bullens’ voor de deur. Behangen met cameras stapt mijn familie uit Nederland even later de deur binnen. De eerste dag in de city of Angels, het eerste uur in Venice en toch al zo vertrouwd. „Hier is de tuin en daar het terras, dat hebben we al op je blog gezien“. Nu dus in het echt. Na mijn ouders zijn nu ook oom Carel, tante Anne en nichtje Judith helemaal om wat betreft Amerika. Ze zijn hun rondje Sunny State begonnen in San Francisco alwaar dochter Esther studeert.

Na koffie, thee en verhalen over Vegas trekken we Venice in. De kanalen moeten er weer aan geloven. Het is toch het laatste stuk orgineel. Je kan je goed voorstellen hoe het hier in de 20ties geweest moet zijn. Frisse lucht en strak water. Fantasievolle tuinen.

Mensen kijken op Muscle Beach. Fantastische karakters op de boulevard. Een feest voor het oog. Hippies, junkies, paradijsvogels, artiesten, waarzeggers en sportievelingen doen hun ding tussen de vele murals, graffities, tatoo- en touritokos.
Een Collega die deze week de studio bezocht was „ein wenig“ ontdaan van het krakkemikkerig gebeuren op de fameuze Ocean Front Walk. Juist dat geeft Venice zijn charme.

Het Magic Hour legt vandaag een uur vroeger de kleurrijke beachcottages in een goud licht. Ik heb dan wel langer kunnen slapen, toch is het jammer dat de zomertijd ten einde is. Ook in California worden de dagen korter, de lucht grijzer en daalt de temperatuur.
Desalnietemin trommelt de grote groep Sunset Drummers op het strand ook deze dag de zon weer de Pacific in.

Voordat het zondagse bezoek uit Nederland richting motel gaat bezoeken we nog een restaurant op Main Street. Het wordt heerlijk Mexikanen bij Lula. Los Angeles has a lot to give and where attention goes, energy flows.

CFX l Movie-night

Om het idee levend te houden:

Over lokatie en tijdstip kunnen we het altijd nog hebben (wachten tot der Matty wieder zu Hause ist?), maar belangrijker: THE PLAYLIST!!! (oftewel:  hoeveel films je in één sessie kan 'hebben'?)

Er zijn al heel wat namen genoemd in de afgelopen tijd; probleem daarmee is dat genoemde films waarschijnlijk al één of meerdere keren gezien zijn door de meesten. Zie hiervoor het lijstje op carfreax.com (hoewel ik persoonlijk moet zeggen er een aantal nog niet gezien te hebben).

Ik heb het internet eens uitgepluist, en daar zijn van allerlei clubjes, top 10 of zelfs top 40 lijstjes van 'favorite carmovies' te vinden.

Originalsoundtrackdeathproof401766 

Een selectie in volgorde van ouderdom:

Death Proof (Tarantino, 2007), Zodiac (Fincher, 2007), The world's fastest Indian (2006), The Gumball rally (1976), Dirty Mary, crazy Larry (1974), Gone in sixty seconds (1974), American Graffity (1973), Two lane blacktop (1971), Speed racer (Japan, animatie, 1967), Thunder Road (1958)……

Daarnaast nog ettelijke remakes (meestal minder dan het origineel) en flauwheid als Cannonball runs ed.

Bovenstaande films zouden allemaal op DVD verkrijgbaar moeten zijn.

Reageert u maar, met 'fast forward' knop op de afstandbediening moeten een filmpje of 5 wel haalbaar zijn.

THE ORIGINALS

071103the_originals
Al een paar blocks lang reed ik achter de licht blauwe Ford. Een paar blocks duurde het voordat ik met een hand de camera uit de rugzak op de achterbank wist te vissen. Lang leve de automatic.
Een geluk dat het oude stel voor me steeds weer dezelfde afslag als ik moest hebben. Bij Walgrove is springt het verkeerslicht op oranje en de oude Ford gaat in de remmen. Klik.
Oud stel, oude auto en bumperstickers die het al vierentwintig jaar uithouden in de Californische zon. Mooi.

ROLLIN’ POETRY

071102rollin_poetry
Überlebenskünslter. Je komt ze overal tegen. Een paar straten in Venice staan vol met gammele kampeerwagens. Lekke banden, deuken, doorgezakt. Het schijnt dat de SMPD in vergelijking tot andere voorsteden van L.A. behoorlijk tollerant is met de „have less“.

Heeft de man die aan de rand van het Clover Park aan zijn bus zit te werken wel zo weinig? Wellicht zijn de permanent markers schuldig. De grijsaard is vol passie bezig en lijkt op een all time high te zweven als ik voorbij kom en op gepaste afstand een paar fotos schiet. Na elke letter die zijn plaats vindt op het witte canvas neemt de poeet een paar stappen afstand en overziet zijn creatie. Cool! Yeah! Een aantal trage minuten later staat het woord Chevrolet waar het hoort. Yeah! Ik volg de man met verbazing en tevens een vleug jaloezie. Wat een rust en enthousiasme. Hij kijkt me tussendoor even aan, knikt, groet, en verdwijnt weer in zijn eigen wereld.