Monthly Archives: February 2008

X-FILES – ONE YEAR LATER

070210autobooks_burbank_2008
Zo, eindelijk weer up to date. Die Heimat kan dit blog weer op vaste voet volgen. Nog zes weken en dan gaat de reis terug naar Ingolstadt. Met welke snelheid moet nog vastgelegd worden, maar het idee is om een cross-sectie door de States te maken. L.A-NY. Per auto. Tot die tijd zal ik nog pakken wat ik pakken kan. U kan meegenieten.

Up to date? De realiteit gaat te paard, het blog te voet. Net als ik wil gaan zitten om de trouwe lezers op de hoogte te brengen dient zich de volgende gelegenheid aan. Het gevolg zijn gaten in de CFX-CA matrix en een hard drive vol „unreleaesed“ indrukken. „Mattijs, waneer kunnen we een post verwachten van onze vakantie?“ klinkt het uit Nuenen. Drie weken California zijn de radar ontdoken. Drie dagen Utah van afgelopen October? U heeft het gemist. Aan de directors cut wordt echter gewerkt. De gaten met plamuur gevuld. Of deze X files het world wide web nog zullen zien is af te wachten. In mijn boek zullen ze echter niet ontbreken.

Bij deze vul ik het eerste gaatje. Aanleiding is mijn bezoek aan Burbank afgelopen vrijdag.Het leek en was lang geleden dat ik daar voor het laatst was. Precies een jaar. Insiders hebben het al gezien. De gast in het groene t-shirt is niemand anders dan Michiel H te E.

Samen op pad in the valley. Burbank Auto Books als eerste tussenstop. Op zaterdagochtend de meeting spot voor local klassiekervolk. De kleine parkeerplaats is rijk gevuld. Voor op straat plant een trotse bezitter zijn diep oranje 54’ Vette tegen de curb. Binnen, in het eldorado voor autoboekenwormen krijgen we een tip. Hollywood Hot Rods. Snel het address opgezocht. Is dit een grap? Bonnywood Plaza, een Dead end street met haar rug naar de 101 gekeerd. In het bakstenen bouwsel vliegen de vonken van lasapparatuur hevig in het rond. Live Top Chopping, en wij zijn getuige. De binnenplaats vol met metaalplaten en blikdelen. Hier wordt gewerkt met blote handen. Voor de deur staat het visitekaartje van de rodders. Mat zwart en pinstriped.

Na dit eerste echte contact met Custom California volgde de reeds bekende kettingreactie. Donut Derilicts, Pomona, Pebble Beach, Huntington Beach, Moon Eyes ….you name it.
Komende vrijdag hebben we weer afgesproken bij Bob’s Big Boy. Van plamuren zal het, uit ervaring sprekende, dus niet zo snel komen. De rest van de X-files heeft u dus tegoed. Keep you posted.

070210hollywood_hot_rods2008_2

HIGHLIGHTNIGHT

U raadt het waarschijnlijk al. Ken uw klassiekers editie nummer twee. Iets andere opzet: Raad de vier afgebeelde autos. Ook deze keer weer een t-shirt uit SO-CAL voor de winnaar. Succes!

De fotos zijn geschoten op een late vrijdag avond in Burbank bij Bob's Big Boy Burgers. Wat was het weer enorm inspirerend. Binnenkort full coverage op CFX/CA.

402

Continue reading

BOB’S BIG BOY BURBANK

080208bos_big_boy_burbank01 Heeft Los Angeles nog verrassingen te bieden voor de doorgewinterde carfreak? Vier keer Pomona zou moeten gaan vervelen zou je denken. Doet het niet. Vanavond vond ik echter een vers Ueberaschungs Ei ten Noorden van de Santa Monica Mountains.

Twee weken geleden belde Norbert Schneider me op vanuit Potsdam met de vraag of ik me zou willen ontfermen om de uitwisselingsstudent uit Duitsland. „Jij hebt al zoveel gezien, wellicht kan je Christian een stoomcursus California meegeven.“ Het eerste weekend moet de nieuwkomer welhaast als Duitsland ervaren hebben. Een verregend Long Beach event. Vanavond de laatste uurtjes Los Angeles. Tijd om in de California Kitchen gaar te koken tijdens een mooie „bonte avond“.

De vele compolaties die op dit blog te zien zijn slingeren vaak rond in de studio, voornamelijk als de printer weer eens kuren vertoont. Actie is reactie claimde eens ene Isaac Newton. Een Volkswagen designer kwam afgelopen jaar al eens naar me toe met een tip. “if you like all this typical American car culture, you definitely have to pay a visit to Bob’s Big Boy Burger in Burbank. Dude”.

Het heeft een tijdje geduurd, en ja ik moest nog een aantal keer navragen naar de mysterieuse Suske en Wiske titel, maar vanavond was het er eindelijk zover. Dat het er tot nu toe niet van gekomen was heeft ook te maken met de psychologie van de het drukke vrijdagavond verkeer op de 405. Helemaal naar the Valley ten Noorden van de Santa Monica mountain rijden voor een hamburger, tijdens spitsuur? Een jaar geleden ondernamen we een soortgelijke actie. Toen duurde het vier uur.

080208bos_big_boy_burbank02 We zijn aan de late kant, maar zitten binnen een paar minuten in de rode lavastroom op de highway. Na veertig minuten en twintig mijl de juiste exit. Wonderbaarlijk. We draaien een brede straat op waar aan weerszijde vele diners met neon versierd zijn. Het grote ronde logo van Big Boy valt moeilijk over het hoofd te zien. Alhoewel. In alle uithoeken zijn klassieke autos geparkeerd. Back to the future. Parkeerplaats in verlaten straat. Honger.

Het zal nog even duren voordat ik neerplof in een van de dik belederde oranje zithoeken om een burger te bestellen. De parkeerplaats rond deze fifties diner/drive inn is tot de nok toe gevuld met food for the eye. Een geweldig schouwspel van metaal en reflecties, warm en koud licht. Een feest voor het oog, een harde noot voor de camera. Lange sluitertijd en een mini tripod helpen, maar echt scherp kan ik de fotos niet noemen. Dicht op het koude asfalt kruip ik van de ene naar de andere auto. Kikvors perspectief.

Op de achtergrond wisselen grommende geluiden van Amerikaans Vee Eight geweld de gesprekken over cubic inches af. Rock en Roll karakterkoppen van de babyboom generatie zitten relaxed aan tafels aan koffie te leuten of hangen tegen autos aan. Een vrouw zit haar hamburger op te peuzelen in de deuropening van een wel erg imponerende Ford GT40 replica. Nog een paar keer schieten voordat we eindelijk aan de fries en refills kunnen beginnen.

Wat een enorm inspirerende avond. Volgende week kom ik terug voor een refill. Tot dan heb ik nog de tijd om een hoger statief of een tweede paar jeans op de kop te tikken. Binnenkort dus meer….en scherper. Keep you posted!

080208bos_big_boy_burbank03

THE BRIG

080205the_brig Around the corner. The Brig ligt nog geen tweehonderd meter van mijn huis verwijderd. Elke dinsdag is het vaste prik. Vanaf half elf ontsnapt vet basgeluid door de openstaande deur. Om binnen te komen moet je echter eerst even langs de boomlange uitsmijter. I.D. verplicht. Ten midden van een op elkaar gepakt publiek ontstaan mooie stukken muziek. Funky jazzy jamsession. De band wisselt vaak van bezetting. De senior van het gezelschap komt steevast te laat, hangt zijn lange jas op, tovert zijn trompet tevoorschijn en stapt into the beat.

De vaste prik heeft het de afgelopen maanden een beetje laten afweten. Zo dichtbij en zo makkelijk om niet te gaan. Vorige week wist ik een aantal collegas eindelijk te overtuigen mee te komen. Wanneer ik vanavond laat en moe thuis kom twijfel ik kort of ik ga of niet. "Home to stay or down to night"? Ik ben vroeg, of de band is laat. Hoe dan ook, de grote verlaten upright bass belooft veel goeds. Een aantal collegae druppelt bezweet binnen. De fixed gear heads stappen net van de fiets nah un wekelijkse nightride.

De DJ draait James Brown weg en opent met een dike scratch het vuur. Wat volgt is een kwartier lange improvisatie uit blupperende bass en tight drumwerk, blazers, wah wah gitaar en Moog synths als garnituur. Een heerlijke afsluiter van de dag. Na de pauze is er meer plek om te dansen. We blijven nog een nummer. Dezelfde beslissing wordt een kwartier later gemaakt. De grooves zijn te vet om te laten liggen.

Wie er hier het heft in handen heeft is op het eerste gezicht moeilijk te achterhalen. Is het de DJ, de drummer of toch de man achter de toetsen? Bezweet van de „dansvloer“ leun ik tegen een pilaar om het uit te vinden. Het ziet er allemaal zo makkelijk uit, maar de kleine knikjes richting elkaar leggen de structuur bloot. Nog vier maten en then you take it to the bridge lijkt de synthman de gitarist te zeggen. De drummer in het centrum volgt als een toeschouwer op Wibledon de twee vanuit zijn ooghoeken.

Oke, nog een nummer ter afsluiting. Een paar laatste moves voor de basedrum en dan houdt ik het voor gezien. Chris en Carrey hebben nog meer juice nodig. Half twee.Het is eigenlijk veel te vroeg om te gaan, maar veel te laat om te blijven. De inspiratie accu is weer geladen. Zoals gewoonlijk neem ik me voor morgen meteen een bassgitaar te kopen. Eerst maar eens proberen te slapen met die funky groove nog in mijn systeem.

FIXED GEAR HEADS

080202fixed_gear_heads01_2

Maximal reduction, minimal boundaries. Vandaag de grand opening. Gesynchroniseerde evenementen in Berlin en Los Angeles.

In het DCC is iedereen getuige geweest van het proces dat vooraf ging aan deze tentoonstelling. Kijk niet vreemd op als je op weg naar een meeting midden in de studio een Volkswagen designer op een fiets moet ontwijken. Naast vele tafels staan ze de rest van de dag trots geparkeerd. In de vrije uren na het werk wordt hevig gesleuteld.

Maximal Reduction.

Fixed gear, oftewel fixies. Ook wel bekend als Single Speed. Op gewicht getrimde wielrenfietsen voor de ovals. Waar je begin jaren negentig trots kon vermelden dat je een-en-twintig versnellingen tot je beschikking had, loop je vandaag de dag hopeloos achter met een toeters en bellen fiets.
Reductie is het toverwoord. Dat dit deel ten koste van de veiligheid gaat draagt bij tot het heroische gehalte van deze subcultuur. Geen fiets voor mietjes. Het verschil tussen single speed en fixed gear moge duidelijk zijn. Het ontbreken van versnellingen, maar wel een tik-tik-tik-tik „Freilauf“ en wellicht een remmetje op het voorwiel voor de beginners tegenover de meest primitieve en directe terugtraprem op „Muskelkraft“. Achteruit fietsen inclusive.

Minimal Boundaries.

Een frame, stuur, zadel, twee wielen, ketting en tandwielen. Dat is het canvas waarop de fixed gear heads uit de voeten kunnen. Paralellen met de Hot Rod cultuur zijn duidelijk aanwezig. Maak je vervoermiddel lichter door alle onnodige elementen weg te nemen met als doel een hogere eindsnelheid. Geef vervolgens dit pure minimum een eigen, customized, identiteit.

De afgelopen maanden vlogen de kleurenschemas, tot in het detail gecreeerd in illustrator het scherm over. Zoveel mogelijkheden. Elke paar weken wel een ander stuur of zadelpen op tafel. De dagen voor de grote show nog de kleine veranderingen. Met zoveel ideeen blijkt het moeilijk te zijn alles in een fiets te verenigen. Gana en Yuval omgingen het probleem door meteen twee of drie fietsen te bouwen. „Nee morgen kan ik niets afspreken, ik ga een frame ophalen in San Diego“.

De fixed gear cultuur kent een levendige scene in Los Angeles. Op een dinsdag avond moet ik iets langer dan normal wachten om bij groen licht linksaf te buigen. Dicht op elkaar gepakt stroomt een horde kattenogen geruisloos over Main Street. Een groep van vijftig fixies maakt haar wekelijks tour.

Vandaag in Venice zijn velen aanwezig. Bewonderende blikken van insiders, verbazende van voorbijgangers. Na de eerste blik in de gallerie is al snel duidelijk: Classic Vs. Customized. De bikes die door designers zijn aangepakt springen in het oog. Kleurrijk en orgineel. „Blazing Betty“ is een van de hoogtepunten. Yuval basseerde na zijn eerste “CCCP Moskau“ zijn tweede project op oude jachtvliegtuigen. Aluminium in chekered flag motief geborsteld, remove before flight achtige labels.
Een ander highlight komt van Gana. Project “Porn Bike” is vandaag helaas niet aanwezig. Een beamer werpt fotos van de gelijktijdige tentoonstelling in Berlijn op de wand. Daar duikt de fiets met knallende kleuren op. Pas na een tweede blik vallen de in goud gegraveerde en geheimzinnige illustraties op. Een mooi contrast tussen bold en beautiful.

080202fixed_gear_heads02