Bavaria

LAS TT RIP

Afscheid nemen is moeilijk. Vijf maanden lang stond ze zwart te glimmen in het vale licht van mijn garage. Elke ochtend werd ze, door een kwart slag draaien van de sleutel, wakker met het geluid van een brommende kater. De weinige kilometers naar het werk waren een mooi begin van een lange dag bij Audi. De echte thrills volgde echter vaak tegen zonsondergang na het uitstempelen. De navigatie uit, het innerlijke compas gericht op het Noorden. Via Etting, Wetstetten, Boehmfeld en andere dorpen snel nog even de heuvels in. Buiten de bebouwde kom vervolgens de 200 paarden echt laten draven. U kunt me geloven, met een maximum snelheid van honderd per uur op slingerende wegen heb je veel plezier in een Audi TT. Inmiddels ken ik de insider routes richting Altmuehltal vanuit mijn broekzak. Een ervan verloopt via het mooie Schambachtal. Na Boehmfeld verdwijnen de middenstrepen op het asfalt, wordt de weg smaller en de bochten scherper. Terugschakelen van drie naar twee met tussengas bij die ene scherpe bocht naar beneden. Oppassen bij de blinde bocht over de top. Het is hier vaak rustig, maar wellicht komt iemand van de andere kant met hetzelfde adrenaline level je tegemoed. Vijftig, zestig, zeventig kilometer Landstrasse. Soms ook als afsluiter terug naar Ingolstadt via de beroemde 9. Bochten trekken zich samen als de snelheid op deze glooiende autobahn oplopen en de naald richting tweehondervijftig kruipt. 

Vandaag dan de laatste trip. Nog een dag en dan is het plezier voorbij. In verband met de komende U.S.A vakantie moet de TT wat eerder terug naar de roots. Om er nog maar eens extra van te genieten neem ik een dag vrij om de laatste tank leeg te rijden. Uiteindelijk worden het zo'n 250 km over b-wegen kris kras door het gebied ten noorden van Ingolstadt. Into the green and into the red. Ramen open en genieten van de turbo. De reis was het doel. Nu eerst maar eens op vakantie en dan verder kijken. Een ding is zeker, deze auto smaakt naar meer, veel meer!

ZIRL

Idyllische setting. Hotel: Tyrolis. Na een lange werkdag en dito Autobahnfahrt eerst maar eens een locaal avondmaal in de Alpen. Van heinde en ver komen mede aspiranten voor de famueze Fahr- & Sicherheits Kurs naar Zirl.

De dag begint vroeg, net iets te vroeg. Vanuit de douchekabine stap ik met natte haren het kleine zaaltje van het hotel binnen. Een half uur theorie als voorbereiding op het praktische gedeelte van de lange dag. "Duwen is beter dan trekken". Krachtenvelden op loopvlakken met behulp van Pythagoras. Onder- en overstuur.

Om half negen staat een groep van achtien man met een petje voor het gereedschap van deze enerverende dag: Audi A4 3.2 quattro. Voor ons een grote asfalt vlakte, door de dag heen natgehouden door een Unimog met grote watertank op de rug. Blauwe en oranje pionnen. Let's start!

Echt wakker ben ik na de eerste oefening. Vol gas suis ik door een tunnel van oranje pionnen. Om het dashboard licht links een lamp op. Van het gas, "Gewichtsverlagerung", een korte stuurbeweging rechts links en daarna vol op de rem. V max 81 km/h, niet slecht.

Door de dag heen volgen meerdere oefeningen waarbij steeds het ESP en af en toe het ABS buiten spel worden gezet. Autorijden op de limiet. Snelhied van inkomen, reactietijd en omgevallen pionnen, daar draait het om. Na elke oefening steeds de weg terug via de instructeur/tisse. De deur gaat open. "Trap eens flink op de rem....nee nog harder...impuls!" "kijk waar je naaar toe wilt!" "laat die wielen blockeren!

Aan het eind van de dag de afronding. Drie rondes over een nat parcour dat alles aan bod laat komen. De eerste rit met een trainer die haar sporen verdiend heeft in de Belgische Tourenwagen Mesiterschaft. 1.19. Mijn scherpe aansnijden van de pionnen laat een go-kart verleden doorschemeren. Een goede tijd ligt echter rond de 1.10. De tweede rit eindigt met een veelbelovende 1.12:40. Niet slecht na een lange vermoeide dag. "Gute Steigerung" zie ik later ergens op een van de notitieblokken. De afsluitende rit heeft het in zich. Mijn kwelgeest hangt op mijn bumper en schiet salvos "Lichthuppe" in de achteruitkijkspiegel. Opgejaagd raas ik in de uitwijk tunnel, net iets te snel, net iets teveel stress. De wereld draait door bij Mattijs....en een betere rondetijd kan ik vergeten.

Met hoofdpijn, maar ook mijn derde rijbewijs in drie jaar, neem ik de mooie route door de Alpen terug richting Ingolstadt. Vanaf vandaag mag uw razende reporter dan eindelijk ook S en RS modellen over herens wegen bewegen.