Berlin, Stein und Benzin. Het is de eerste Mei, de dag van de arbeid in Duitsland. Traditioneel gaat deze dag gepaard met demonstraties en rellen. Vooral de hoofdstad moet het ontgelden. Als zelfs CNN er een item aan besteedt kan men zich voorstellen wat er te wachten staat. Hoeveel autos zullen dit jaar in vlammen opgaan in Kreuzberg? De eerste Mei, een vrije dag, begint met pakken. Het is iets na tienen als ik plaats neem achter het stuur van Wouters Defender. De achterbak is gevuld met slaapspullen, fietsen en ontbijt. Ik probeer een goede houding te vinden achter het stuur van deze dinosaurier. In der tijd had men het woord ergonomie waarschijnlijk nog niet zo hoog op de agenda staan. Tegen de deur gedrukt, het stuur off center en knoppen op de meest vreemde plekken, British charme, laten we het daar bij houden. Op de autobahn zijn we verdoemd tot de rechterbaan. Rustig kachelend gaat het richting Noorden. Toch heeft dit ongemak iets meditatiefs. Niet snel kunnen gaan, een verademing.
De eerste honderd kilometer tot Nuernberg gaan op routine, bekend asfalt. Daarna wordt het leuk. De A9 naar Berlijn gaat hier over in een rollercoaster ride. Een aaneeschakeling van langgestrekte bochten door een heuvelig landschap. Een mooi stuk om een keer met een snellere auto te doen. In het voormalige Oosten van Duitsland is het leger en groener. Gele velden "Raps" (koolzaad) en vele windparks. Indrukwekkend.
Half zeven, Spandau, Berlin. Op de camping midden in een woongebied eerst maar eens ons kamp opbouwen voor de komende dagen. Onder het genot van een Berliner Kindl worden matrassen opgepompt en fietsen in elkaar gezet. Wat nu? De avond is nog jong, de batterij bijna leeg. Tijd voor inspiratie. We zullen het nog vaak herhalen, fietsen in Berlijn is een genot. Geen metro, geen navigatie. Een kaart in de rugzak en voeten op de trappers, all you need. We plakken nog dertig kilometer aan deze lange dag. De beloning mag er zijn. In de schemering van de avond cruisen twee Nederlanders door de brede straten. Champagne licht over Siemensstadt. Even stoppen voor een foto en dan snel verder.Onze LED's knipperen als we het Haubtbahnhof voorbij suizen. In de verte licht een rode pijl boven de Heidestrasse op. Hier is het te doen vanavond. Links en rechts van de straat zijn oude industriegebouwen omgedoopt tot gallleries. Na trage gele landschappen spat hier de creativiteit uit alle hoeken je tegemoed. Kunstenaars en zij die zich als zulks voordoen komen. Goede spareribs voor vier Euro gevolgd door een fabriekshal vol met animaties. Information overload. 's Nachts om een uur weer terug op de rustige camping. Even afpilsen en dan het bed in.Of er vannacht autos in as opgaan zullen we morgen wel meerkrijgen. Berlijn is groot.
Toch maar even dat eerste stuk naar het centrum van deze metropool per S-bahn afgelegd. Vanaf station Friedrichsstrasse gaat het per fiets op zaterdagmiddag. Zon in het gezicht, camera om de hals. Volle snelheid voorbij Checkpoint Charlie richting ontbijt. Nobbe en Lieke hebben de tafel al gedekt in hun mooie en hoge woning in Kreuzberg. Fietsenwinkels volgen. Kapotgesmeten bierflessen als stille getuigen op de Kreuzberg. Is het hier een roerige nacht geweest of is een feestje uit de hand gelopen? Per fiets door Berlijn. Trappend van West naar Oost, de stoplichten als referentie. Ampelmaenchen. High end snacking aan het eind van de Oranienburger Strasse. Dada falafel, een aanrader. Na een bezoek aan een collega van Volkswagen in het hippe Berlin Mitte stijgen we weer in de pedalen. Het laatste stuk van onze tour gaat via de Brandenburgertor en dan over de beroemde 17de Juni straat. Het wordt avond. In het groen blauwe dampen die uit barbeques opstijgen. De bevolking leeft dezer dagen buiten de deur.
De ronde van Berlijn gaat ten einde in Kreuzberg. Mooie sfeer aan de Spree. Klub der Visionaire is en mooie plek om de dag af te sluiten. Dertig kilometer kris kras door de stad. Veel indrukken en morgen waarschijnlijk spierpijn.
Wat staat er nog op het lijstje vandaag? Je bent pas echt in Berlijn geweest na het eten van een currywurst. Nadat we alles hebben ingepakt pruttelen we richting Charlottenburg. Jesse Owens Allee, het Olympia Stadion doemt op aan de top van de heuvel. In warm grijs graniet staat hier een stuk geschiedenis, indrukwekkend en en macaber tegelijk. Terug in de tijd. De Olympische Spelen van 1936 vonden hier plaats tijdens het nazi regime. Alhoewel verschillende symbolen uit die tijd gerafineerd zijn geretoucheerd gaat men hier open om met het verleden. De curryworst is vet en het stadion leeg. Voordat we de A9 richting Zuiden opgaan rijden Wouter en ik nog even voorbij een gebouw van Le Corbusier. De Unitee de Habitat ligt op een steenworp afstand van het Olympiapark. Deze grote betonnen kist is een van de vele architectual landmarks die Berlijn kent. Wonen en werken onder een dak, midden in het groen, opgetrokken aan de hand van het "menselijke maatsysteem". De kleurrijke gevels kunnen echter niet verhullen dat we hier te maken hebben met een achterhaalde technocratische visie op de maatschappij.
Berlijn per fiets, een ander perspectief. Zeker voor herhaling vatbaar!
Laatste reacties