Bavaria

33 RPM

Een jaar gaat ten einde. Het stampende ritme  van de langspeelplaat kent echter zijn stroomversnellingen. Kort voor het gaatje nog een drumsolo. Ik ren me rot deze week, mijn mobiel trilt om de paar minuten. Van de ene naar de andere meeting, van de ene naar de andere modelleur. Hier een tape, daar een CV op het beeldshcerm. "Mattijs, haste eine Minute". De telefoon gaat voor de zoveelste keer vandaag, het is Alex. Vanavond om half zes moeten we even "abstimmen" voor het konstrukteursgesprek morgen, belangrijk dat je erbij bent.

Kort voor half zes stap ik in de TT en knal naar Gaimersheim. De ruimte bij Strak is behoorlijk leeg als ik arriveer. Waar is de rest? Wouter komt toevallig binnensloffen. "Buiten zoekt een engineer ene meneer van Tuijl, wellicht kan je hem even oppikken". Op de parkeerplaats loop ik op de vermeende auto af. Vanochtend ging de gedachte nog heel even door mijn hoofd, nu wordt ze werkelijkheid. Met een brede glimlach stapt uit de Audi A5 Cabrio een bekend gezicht. Michiel uit Eindhoven op een industrieterrein onder de rook van Ingolstadt, iets klopt er hier niet. Ik stamel en zeg dat ik nog een meeting heb, ben zo terug. Nee! Nee Mattijs, die meeting bestaat niet! Het kwartje valt langzaam en niet veel later zitten Michiel, Ivo en ik aan ons eerste biertje in de Sausalitos. Wat ben ik beetgenomen!

Later op de avond zitten we bij mij thuis als de bel gaat. Wouter zou nog voorbij komen. Nonchalant open ik de deur en word overdonderd door een massa mensen. Surprise party in Ingolstadt. Samen op weg naar middernacht, 24 Juni. Mooi moment. 

Dit weekend het verwachtte bezoek uit Nederland. Ontbijt op het balkon wordt verjaagd door stortregen. Het er toch maar op gewaagd. Met mijn ouders en zusje naar Regensburg. Na een nat en klam eerste uur komt de zon door. Levendige stad, mooi licht en kromme gevels. Winkels kijken, wandelen, ijs en platen. Een mooi weekend na een verrassende week. The beat goes on.

AUERALM TOUR

Een simpele maaltijd aan een dikke houten tafel kan zo geniaal smaken. Leberknoedelsuppe mit Brot, Johannesbeerschorle. Het t-shirt was enigzins fout gekozen vanochtend. No Work Team. Helemaal kapot zit ik op de Aueralm. Een groen Alpenlandschap en het gerinkel van bellen. Koeien grazen in de weide.

Vanaf hier gaat het alleen nog maar down hill. Smalle single trail met vele boomstronken en plassen, daarna dikke keien, vervolgens gravel. Een racetrack terug naar de Parkeerplaats in Muhl. Volle snelheid. Vergeten zijn de eindeloos stijgenende gravelwegen, de kramp in de benen, de uitputtingsslacht omhoog. Een tour van veertig kilometer met stijgingen tot 20 procent. 1250 hoogtemeters vermeldt Uli als we terug zijn bij af. Respect. High fives met Jens, Uli, Frank en Wouter. Mijn eerste tocht dit jaar was afzien, de beloning des te zoeter. Stijl is everything.

Met dank aan Uli voor de fotos en de support.

GROSS GLOCKNER

Een rode flacon veroorzaakt bij de kassa verwarring. Tien Euro vijfenzentig toch? Sie haben recht, Entschuldigung. Vanavond doet het middeltje wonderen. Insektenreiniger. Kurz einwirken lassen. Time flies......

Gisteren. De telefoon gaat drie keer over. Aan de andere kant een vrouwenstem. Fahrzeugruecknahme guten Tag. Ich verstehe herr van Tuijl, Donnerstag ist auch in Ordnung, kein Problem, schoenen Tag noch.

Het werd een mooie dag. Deze trip stond nog op het lijstje. Na vandaag kan het afgehaakt worden om vervolgens hoog in de top tien te landen. 

Zevenhonderd kilometer op een doordeweekse dag. En dat alles om Oostenrijks hoogste berg te bewonderen? De weg erheen is echter waar het vandaag om draait. Grossglockner Hochalpenstrasse. Ik ken de verhalen, maar heb geen verwachtingen. Het contrast is groot. Als ik rond het middaguur voor Muenchen links afbuig is de Autobahn rustig. Een snelle lunch met de dreigende blauwe Alpen als achtergrond. Het laatste stuk richting grens gaat via groene landwegen. Na een aantal tunnels rijd ik door diepe dalen voorbij aan Zell am See. Ik ga even verzitten om de grijze rotspartijen beter te kunnen zien. In een cabrio moet het landschap nog indrukwekkender zijn. Ramen open, muziek uit, pruttelend door Ferleiten. De laatste tank mogelijkheid voordat het echt gaat beginnen. Voor de zekerheid maak ik er gebruik van.

Het brede tolstation doet vermoeden dat het er hier druk aan toe kan gaan. Vandaag is het rustig. Komt u hier prive of maakt u een Messfahrt? Wellicht verraadt mijn Ingolstadter kenteken het een en ander. Is een Messfahrt goedkoper vraag ik. De vrouw in het kleine huisje moet hartelijk lachen. Voor 28 Euro krijg ik een boekje en toegang tot de 54 kilometer rollercoasterride die nu begint.

De bochten komen snel, zijn scherp en voorzien van naamborden. Piffalpe, Hexenkueche. Van vier naar drie naar twee, flink sturen en dan weer snel op het gas. Het is even wennen, maar langzaam komt het ritme. Wat een weg en wat een landschap! Na een aantal bochten komt een groep tegenliggers me tegemoed. De tweede auto is zwart en bekleed met een dikke kunststof jas. Een prototype dat hier zijn laatste test ondergaat. Snel stop ik op een van de vele parkeerplekken, grijp mijn camera en spring uit de auto. Na een kleine minuut verschijnt een paar hairpins onder me uit het groen mijn target. Klik klik klik. Het zal vandaag niet bij dit ene exemplaar blijven. Collegas uit Ingolstadt zijn hier ook onderweg om te testen en te meten. Duim omhoog als teken van herkenning in langzame bochten.

Smeltwater en dikke pakken sneeuw. Hoger en hoger. Een trip door de wolken. Buiten daalt de temperatuur, binnen stijgt ze na elke curve. Ik ben op de top en pas op de helft. Hetzelfde feest begint voor een tweede keer en zal laat op de avond eindigen in mijn garage in Ingolstadt. Time flies....

BEYOND TITTING

Al doet de titel van deze post anders vermoeden, het handelt zich hier niet om een film van een bepaalde regiseur.

Zooo dichtbij. Het Altmuhltal. Vandaag gun ik me nog een keer een trip door de achtertuin van Ingolstadt. Knetterend door het groen, de laatste kilometers met de TT. Burning fuel for the sake of fun. Politiek volkomen incorrect want van A naar A. De weg is echter het doel. Genoeg cliches.

 

Voordat ik de deur achter me dichtgooi op een late maandag middag nog een vluchtige blik op de kaart. Ten Noorden van het voor mij bekende gebied moet het ergens liggen. Beyond the valley of the ultra Schambachtal. De rest van de rit gaat puur op gevoel en kent vele haakse bochten. Wandelaars, motormuizen en fietsers, ik ben niet de enige vandaag. Desondanks veel leeg slingerend asfalt door fris groen. Een spontane Limburg Tour vol verrassingen. Grand Tourismo.

Na tachtig kilometer kris krassen het bord, Titting 5 km. Wie een dorp zo"n naam geeft moet ik nog eens uitzoeken, maar het bestaat. Een dorp uit Bayrisch hout gesneden. Verslapen, landelijk, een kleine kerk en een hoge Maibaum. Het gaat verder. Wegmarkeringen verdwijen en straten worden smaller. Achter een boerderij een scherpe bocht naar links om vervolgens door onbekende groene heuvels te stuiven. Honderdtachtig kilometer Altmuhltal en nog steeds niet uitgekeken.