Bavaria

CHRISTLUM

We have come a long way. On saturday night the phone rings. I have been using the day so far to recharge my batteries from the exhausting Geneva trip. My man Uli B has a plan and before I know it I say yes and start packing the next bag. Boots, check, gloves, check, board, check, helmet, check. My body says yes, but my mind says wait a minute. Another day in winter paradise. Confused I am looking at the red LED's of my alarm clock. The bleeping sound is terrible as I try to figure out the time. Something with a six. A sunday should be a different cup of tea! 

We load our equipment into the bus before we hit the road. The autobahn is early and empty. Many have trusted the local weather report and decided to take it easy today. We are ready to rock and roll! Way before lunch we hit the spot, strapped onto our boards. Christlum will be our field of joy for the rest of the day.

The beginning is difficult and powderish., but I slowly find my rhythm. Deep snow is not the usual suspect and hard to ride I find out. A ten years old jacket filled with snow. After lunch I try to follow Uli's trail into the unknown another time. The natural halfpipe, filled with bushes, is my challenge for today. And yes, finally I manage to swirl across the deep snow in one fluent move.  Motivated with adrenaline I decide to go for the jump. The first attempt ends with a theatrical plumb into the deep snow.

Five minutes and a ski lift later we find ourselves at the same spot. This time Uli is laying in the snow, camera ready. Intuition. My air becomes a jump before I know it, landing and continuing my ride into the white heaven of Christlum. A perfect winter day.

GENEVA

Strolling through the old streets of Geneva the day after the show. We have decided to enjoy our breakfast in centre ville before we head back to Ingolstadt. Spring is in the air. It is sunny, but the fresh breeze coming from the lake hides around the corner. Antique boutiques full of medical devices and optical instruments, big stores with big golden typography. Watches behind every window, banks. This is Geneva. The trip was way too short, but we had a lot of fun. The journey is the destination.

 

ZILLERTAL

 

Snow-wize the weather forecasts have been close to perfect last week. It is cold and white in Ingolstadt as we leave town before sunset. Work has been done and we are ready for some action. Uli is our Transporter into snowboarder's paradise. The bus, packed with food and equipment for the following days, is cosy and warm. "A little bit more heating for the rear please!". As the temperature outside drops, the weekend fever rises. We hit the Zillertal around ten P.M. A night drive into the mountains, accompanied by steep slopes of white powder. The bus slips and slides before it comes to an hold at our location. Jens had a lucky hand and a fine pick. A truly original Austrian Alm will be our hideout for the days to come. Lots of wood, lots of tradition and a perfect view on the valley.

On saturday this view has turned into a gray soup. As we jump out of the lift, ready for some carves, it does not get any better. I wonder if I am going up or down as we take number 14. Blue for an easy start into the new season. Many uneasy rides follow before we go back home. The snow is ace, but the weather was not.

Sunday. An easy going breakfast is followed up by the hectic of packing our stuff together. All of this is not without a reason. The skies above the Zillertal display different shades of blue and we are ready to rumble. Five hours of perfect condition will follow, interrupted by a fine lunch on the "Hutte". Rides on, nearby and off the piste until the last lift comes to a hold. I scrape the powder off my board before it disappears into the bag. First weekend this year, and hopefully many to follow!

FUERTE VENTURA

 

Felices Fiestas. The curly neon lights waggle in the wind as we cross the scattered villages along the northern coast. A climatic shock therapy. Summer days in mid winter. X mas in California felt similar. We left germany under a thick blanket of snow and now, just a couple of hours later we enjoy our first bocadilla in champagne light. The new years eve hangover vaporizes within minutes. Ten days of Fuerte Ventura lay ahead of us. Uli has booked the local apartment with a view on the bay of Coralejo. Floris will fly in from Amsterdam to join the team.

It has been the perfect location to start the new year. A photo impression. Enjoy!

 

MUNICH

Niet ver van de plek waar elk jaar het Oktoberfest gehouden wordt ligt het Deutsches Museum- Verkehrszentrum. Tentoongesteld zijn allerlei objecten die met mobiliteit van doen hebben. Van rollerskates tot grote locomotieven. Vandaag staan we om half tien met het interieur team voor de deur. Tijd om in alle rust de creatieve batterij te voorzien van fresh juices. Muenchen kent vele museums. Het interessante hier is de complete overblik. Geen aaneenrijging van highlights, laten we het houden op "vlak, maar breed". En toch, met een beetje geduld loop je tegen parels aan. Ik probeer gekund langs de bordjes voorbij te schieten terwijl mijn camera zich vult met fotos. Veel detail shots. Kan ik hier een verhaal van maken, waar is de samenhang? Een impressie, laten we het daar bij houden.

Late lunch bij een "Currywurstbude" die je eerder in Berlijn zou verwachten. Hier in de weisswurst hoofdstad blijken ze er ook wat van te kunnen. Strombergs' Curry 73 ligt op de rand van een industriepark. Wie goed kijkt ziet de humor van de eigenaar terugkomen in de details. Stylish met een knipoog.

 

We hebben nog een paar uur voordat we de A9 terug nemen naar het Noorden. Waarom niet een kijkje nemen bij de concurrent? Niet veel later staan we in de BMW Welt. Het is er rustig. Een dik jaar na opening zijn eerste lichte sporen van gebruik zichtbaar. Niet iedereen vindt intuitief de zeep in de toiletten. Ook ik betrap me erop aan de spiegel te staan trekken. De inhoud van dit gebouw blijft echter in beweging. "Joy does not compromise". Goeie interieurthemas bij de jongste creaties van de Beieren. X1 en 5GT, kijken, voelen en blijven hangen. Een goed teken.

 

BERLIN

Drie keer vijf is Berlin. Ik kom als laatste aan, maar zit als eerste bij Dada Falafel op de Oranienburgerstrasse. in vijf uur van Ingolstadt naar Berlin, zonder overstappen. Marek en Michiel schuiven wat later aan. Ze zijn de hele middag al hier, maar moeten nog wennen aan het openbaar vervoer. Vorig jaar deden we Barcelona, dit jaar zoeken we het dichter bij huis. Marek uit Warschau, Michiel uit Eindhoven. Twee keer vijf uur reistijd, het democratische midden in Europa.

De avond lang en gezellig. Het Tacheles om op te warmen. Dit voormalige warenhuis werd na de val van de muur een nest voor kunstenaars en anarchisten. Nu, twintig jaar later, is het vooral een trekpleister voor toeristen die de sfeer van1989 willen proeven. Graffities, ateliers, bars en stinkende toiletten. In een gang zit een muzikant met een rotte gitaar en dito versterker diep verzonken in een bluesriff. Schitterend gejank. Een van de weinige authentieke momenten in dit pand. Ik zoek tevergeefs naar een stapeltje zelfgebrande cd's. Echte blues is niet te koop.

Ons hostel ligt tegen Berlin Mitte. Na middernacht lopen we de Schoenhauser Allee af en laten de weekendmensen achter ons. Een paar jaar geleden was Mitte nog hip, nu vooral toeristisch. Veel boetiques, eettenjes,twedehands winkels en ateliers.

Na een goed ontbijt bij de bio-supermarkt om de hoek gaan we er op zaterdag ochtend op pad. Een lange wandeling over de Kastanien Allee, de hoge Fernsehturm als referentie. Michiel koopt een pet en ik platen. Voor een etalage blijven we staan. Lange houten skateboards met dikke wielen achter glas. De ingang is een deur verder. Open. Langbrett is een ontdekking. Herinneringen aan California. Surf- en skateboards begeleid door single speed bikes. Mooi uitgestald met oog voor detail in een witte ruimte. In een van de vele kasten ligt een dik boek. De grafiek op de cover komt me bekend voor. Maximal Reduction, Minimal Boundaries. In mijn handen heb ik het resultaat van een project dat in 2008 simultaan in Berlijn en Los Angeles plaatsvond. Biking culture. Ik was er toen bij en blader nu terug in de tijd. Bekende gezichten en fietsen. Een mooie verrassing.

Aan het eind van de middag zitten we in de laatste zonnenstralen op een terras en kijken voetbal. Twee uur later keren we koud en moe terug naar ons basecamp. Het lange lopen eist zijn tol. Binnen een paar minuten ligt tweederde vn ons gezelschap te knorren op de te kleine stapelbedden. Tegen middernacht word ik gewekt door Michiel. "Kom op mannen, we moeten nog wel even wat doen vanavond". Zu mir oder zu dir. De naam van de bar is orgineel. De muziek is goed en de caipies liegen er niet om. De nacht wordt lang in Prenzlauerberg en zal tot ver in de zondagmiddag doordreunen in menig schedel.

Op zondag pakken we met veel moeite nog een Berliner highlight mee. Het Meilenwerk ligt niet ver van het Haubtbahnhof. Ik blijf wat langer hangen om fotos te maken als de trein naar Warschau het station verlaat. Michiel en ik hebben nog een paar uur . Het grasveld voor de Reichstag is groen en druk bevolkt. Verkiezingen in Duitsland. We zitten er middenin. Een weekend Berlijn is altijd goed en verrassend. De vijf uur in de trein een welkome tijd om bij te komen. Keep doing shit!

COMPACT & CARVE

Semi spontaan een biertje pakken aan de Bodensee in Zwitserland. En dat op een donderdag avond. Om kwart voor vijf sta ik met rollen zwarte tape nog aan de klei die toekomst heet. De telefoon gaat over als ik met een overgebleven modelleur de laatste details doorspreek. Snel door de draaipoort en in de Landie. Wouter rijdt het eerste stuk. Driehonderd kilometer de avond in. Via Oosterijk naar la Suisse, vakantiestemming. Daktent voor Wouter op het dak en luchtbed voor mij in de auto. Zo, nu eerst een verdiend biertje. Verrassingsbezoek in Rorschach.

Jan en Elliane waren vorige week op doorreis in Ingolstadt. Ze zijn de hele week al bezig geweest aan de boulevard. Goed compacten, zo leerde ik, is het halve werk. Daarna komt het creatieve deel. Carving. De twee "Deutsche Freunde aus Ingolstadt" blenden in het team van sandsculpters. Veel Nederlanders in internationaal gezelschap. Creatieve sfeer. Strak werken met zand ziet er makkelijk uit. De praktijk is anders, zo leren Wouter en ik de volgende dag. Na een picknik aan het water wagen we ons aan het fijne rivierzand dat voor dit evenement speciaal is aangevoerd. Kisten, compacten en na een uurtje kan het carven beginnen. Zon op je kop en zand tussen je tenen. Een mooie trip.

GRAZ

Vrijdag vrij genomen. Met Ivo en Wouter op pad naar Graz voor een lang weekend. Morgen zal Christian er het ja-woord geven aan Ulrike. Voordat het zover is verkennen we laat in de middag eerst de stad. Graz ligt diep in Oosterijk, tegen de grens met Slowenie. Pastelkleuren oase tenmidden van groene heuvels. Oude gevels en stijle straten. Een studentenstad, rauw. Graffiti, cafes in verscholen hoeken. Ons hotel ligt dicht bij het centrum in een levendige buurt. Overdag markt en 's avonds een vleug Reeperbahn.

Graz heeft echter meerdere gezichten. Moderne architectuur is met lef tussen de oude gebouwen geplant. Het hoogtepunt is wat dat betreft het Kulturhaus. Een blauwe blob aan de rivier. Zware benen van het lange lopen verlangen naar het eerste biertje op een warm terras. Vanaf acht uur is er een gathering met de andere gasten gepland in het zentrum. We besluiten later aan te waaien en eerst in alle rust de lokale Japanner aan de tand te voelen. Sushi kunnen ze hier best aardig. De vrijdag avond zal nog laat worden. "Tot morgen, slaap goed". De rest van de aangereisden gaat het bed als Ivo en ik de rest van het nachtleven nog even onder de lope willen nemen. Na een korte taxirit staan we voor een gesloten deur van de "Dome im Berg". Lange gangen gaan diep de rotsen in. Het is er stil. Een James Bond koulisse. Fantastische indruk, maar helaas zonder muziek. De volgende taxi staat al klaar. "Ja ja disko, gute disko, anstaendige Leute". De turk schijnt er verstand van te hebben. De teller tikt lekker door als we de outskirts van Graz naderen. Ergens op een industrieterrein stappen we uit en belanden midden in een "karge Schlaegerei". De Fledermaus, een lokale ontdekking, Wij waren er.

Zaterdag de perfect georganiseerde bruiloft. Alles tot in detail gestyled. De ceremonie in een verkoelend klooster wordt gevolgd door het feest op de berg. Uitkijkend over Graz tot diep in de nacht. Een mooie dag.

Zondag nog even de stad in voor ontbijt en cultuur. Gaan we voor het Kulturhaus of kiezen we toch voor de insiderstip van Marc? We kiezen de tweede optie. Das Zeug Haus. Oude wapens en ridderuitrustingen. Met muffe verwachtingen gaan we naar binnen en komen overdonderd de deur uit. Matrix meets de middeleeuwen.Fotos mochten we niet maken, maar het boek staat hier op een prominente plek in de kast. Een aanrader! Go Graz!

AUERALM TOUR

Een simpele maaltijd aan een dikke houten tafel kan zo geniaal smaken. Leberknoedelsuppe mit Brot, Johannesbeerschorle. Het t-shirt was enigzins fout gekozen vanochtend. No Work Team. Helemaal kapot zit ik op de Aueralm. Een groen Alpenlandschap en het gerinkel van bellen. Koeien grazen in de weide.

Vanaf hier gaat het alleen nog maar down hill. Smalle single trail met vele boomstronken en plassen, daarna dikke keien, vervolgens gravel. Een racetrack terug naar de Parkeerplaats in Muhl. Volle snelheid. Vergeten zijn de eindeloos stijgenende gravelwegen, de kramp in de benen, de uitputtingsslacht omhoog. Een tour van veertig kilometer met stijgingen tot 20 procent. 1250 hoogtemeters vermeldt Uli als we terug zijn bij af. Respect. High fives met Jens, Uli, Frank en Wouter. Mijn eerste tocht dit jaar was afzien, de beloning des te zoeter. Stijl is everything.

Met dank aan Uli voor de fotos en de support.

GROSS GLOCKNER

Een rode flacon veroorzaakt bij de kassa verwarring. Tien Euro vijfenzentig toch? Sie haben recht, Entschuldigung. Vanavond doet het middeltje wonderen. Insektenreiniger. Kurz einwirken lassen. Time flies......

Gisteren. De telefoon gaat drie keer over. Aan de andere kant een vrouwenstem. Fahrzeugruecknahme guten Tag. Ich verstehe herr van Tuijl, Donnerstag ist auch in Ordnung, kein Problem, schoenen Tag noch.

Het werd een mooie dag. Deze trip stond nog op het lijstje. Na vandaag kan het afgehaakt worden om vervolgens hoog in de top tien te landen. 

Zevenhonderd kilometer op een doordeweekse dag. En dat alles om Oostenrijks hoogste berg te bewonderen? De weg erheen is echter waar het vandaag om draait. Grossglockner Hochalpenstrasse. Ik ken de verhalen, maar heb geen verwachtingen. Het contrast is groot. Als ik rond het middaguur voor Muenchen links afbuig is de Autobahn rustig. Een snelle lunch met de dreigende blauwe Alpen als achtergrond. Het laatste stuk richting grens gaat via groene landwegen. Na een aantal tunnels rijd ik door diepe dalen voorbij aan Zell am See. Ik ga even verzitten om de grijze rotspartijen beter te kunnen zien. In een cabrio moet het landschap nog indrukwekkender zijn. Ramen open, muziek uit, pruttelend door Ferleiten. De laatste tank mogelijkheid voordat het echt gaat beginnen. Voor de zekerheid maak ik er gebruik van.

Het brede tolstation doet vermoeden dat het er hier druk aan toe kan gaan. Vandaag is het rustig. Komt u hier prive of maakt u een Messfahrt? Wellicht verraadt mijn Ingolstadter kenteken het een en ander. Is een Messfahrt goedkoper vraag ik. De vrouw in het kleine huisje moet hartelijk lachen. Voor 28 Euro krijg ik een boekje en toegang tot de 54 kilometer rollercoasterride die nu begint.

De bochten komen snel, zijn scherp en voorzien van naamborden. Piffalpe, Hexenkueche. Van vier naar drie naar twee, flink sturen en dan weer snel op het gas. Het is even wennen, maar langzaam komt het ritme. Wat een weg en wat een landschap! Na een aantal bochten komt een groep tegenliggers me tegemoed. De tweede auto is zwart en bekleed met een dikke kunststof jas. Een prototype dat hier zijn laatste test ondergaat. Snel stop ik op een van de vele parkeerplekken, grijp mijn camera en spring uit de auto. Na een kleine minuut verschijnt een paar hairpins onder me uit het groen mijn target. Klik klik klik. Het zal vandaag niet bij dit ene exemplaar blijven. Collegas uit Ingolstadt zijn hier ook onderweg om te testen en te meten. Duim omhoog als teken van herkenning in langzame bochten.

Smeltwater en dikke pakken sneeuw. Hoger en hoger. Een trip door de wolken. Buiten daalt de temperatuur, binnen stijgt ze na elke curve. Ik ben op de top en pas op de helft. Hetzelfde feest begint voor een tweede keer en zal laat op de avond eindigen in mijn garage in Ingolstadt. Time flies....