California

LANDING

Terug op Duitse bodem sinds afgelopen Donderdag. De reis duurde van deur tot deur een dikke 24 uur. En dan terug in het op eens nog groenere Bayern. Erg verfrissend. Ik ben letterlijk en figuurlijk nog met mijn hoofd in de wolken. Jetlagged ga ik door het leven. Ik ben sinds om 4 uur vanochtend(of nacht) alweer wakker. Vandaar dit vroege bericht.

Om echt te "landen" in Ingolstadt heeft Wouter Kets me uitgenodigd om een toer te maken in zijn nieuwe bak. Afgelopen zondag dus eerst een Früstück genomen in een lokale gelegenheid......het was een 'Amerikanisches Früstück', puur toeval.

Nadat Ivo nog kwam opdagen was de hele Nederlandse club compleet om de akkers rond Ingolstadt onveilig te maken. Het off road rijden is geweldig. Je voelt de auto grip opbouwen en ...verliezen. Heel direkt. Veel lol gehad.Zie de brede smile van Ivo in de spiegel.

Het zoeken van goeie routes valt niet mee. Het valt je dan pas op hoe nauwkeurig het landschap is voorzien van allerlei verbodschilden. De weinige hiaten in dit net hebben we dan ook dubbel en dwars genoten. Vaak stond er wel een bord als we ergens uit de jungle kwamen, maar ja dat hebben we dus als eenrichtings verkeer opgenomen.

Nadat we alle drie de auto van genoeg modder hadden voorzien zijn we terug gekeerd naar de civilisatie. Nu nog mijn jetlag.

TAKE OFF

Elvis has left the building.
Ik zit nu in the business lounge van Northwest/Air France op het vliegveld van L.A. Business, want behoorlijk vol. Mijn WiFi antenne staat op 'very good", dus tijd voor de laatste update voor Carfreax California. Over twee uur is take off.
Ik heb echter het zekere voor het onzekere genomen en was 3,5 uur van te voren al hier. Het ging nog relatief snel met inchecken en security.

Kreeg vanochtend via CNN en Fox mee wat er vandaag/gisteren op Schiphol aan de gang was. Leuke dagen om te vliegen.

Gisteren avond nog tot laat spullen gepakt. Meer werk dan gedacht. Bleek net over de 30 kilo te zitten, dus de koffer had nog iets voller kunnen zijn. Aangezien een transport van DCC naar Ingolstadt onderweg is, kon ik gisteren de vele nieuwe boeken en magazines mee geven. Mijn surfboard laat ik hier en hoop dat binnekort te kunnen gaan gebruiken.

De komende dagen dus de "afterburn" reportages vanuit Ingolstadt.

Mijn vluchten zijn Air France AF69: L.A. International-Paris en AF2322 Paris-Muenchen. Ben Donderdag rond 19:00 waarschijnlijk in Ingolstadt. Kan ik meteen de biergarten in.

Tot snel, Mattijs

EXPLORING LA

Het was mijn laatste weekend in California voordat ik komende woensdag terug ga naar Duitsland. De drang was zondag des te groter om er nog eens op uit te trekken.

‚s Middags eerst maar wat te eten gehaald bij Whole Foods. Voor tien dollar een karton propvol gestopt met salade. Met wat brood en water zit je al snel aan de 20 $, maar het is het waard.
Hoewel het type huurauto doet vermoeden dat je weet waar je naartoe wilt was ik niet echt „Focussed“ op mijn doel. Strand, de pier van Santa Monica, Marina del Reye yachthaven of toch maar de bergen ten Noorden van Santa verkennen? Zoveel keus. Ik besloot de laatste optie te nemen. Een mooie route door de heuvels en met een beetje geluk een weids panorama over L.A.
De PCH op, eerste afslag na Santa Monica rechts de heuvels in. De gele schilden met dubbel gebogen pijlen en speedlimits van 20 en 25 MPH gaven hoop. Veel groen,mooie curves en dikke huizen. Zolang het berg opwaarts gaat kan dat panorama alleen maar mooier worden. Doorgereden. Langs een militaire begraafplaats gekomen. De rechter kant van de weg was parkeerbaar, echter alleen voor veteranen. Op een gegeven moment was het met het heuvelachtige ook wel gedaan.

Voordat ik op pad gegaan was had ik nog e.e.a. gelezen in vershillende reisgidsen. Ten Noorden van L.A. slingert ergens de Mulholland Drive door de heuvels, richting Hollywood. Daar het beroemdste uitzicht genieten zou mooi zijn. Het beroemdste nachtelijke uitizicht over de stad natuurlijk nog beter. Ik kwam er al snel achter dat ik mijn huiswerk niet grondig genoeg gedaan had. Voordat ik het wist zat ik Wilshire Blvd, die tevesn achter het hotel doorloopt. Het is echter een enorm lange straat die met een paar knikken tot in Downtown L.A. verloopt. Ook geen slechte optie. Het stedelijke landschap veranderde zich. Meer hoogbouw, meer dat wat je gewend bent van New York. Zwarte corporate „wolkenkrabbers“ met grote vijfstellige huisnummers op de gevel gaven aan dat Down Town naderde. Een mooie overgang van het kleinschaliger Santa Monica naar de grote stad. De verleiding groot om ergens af te slaan bij namen als Rodeo Drive etc.
De zonsondergang spiegelt zich in het zwarte glas en de Streets beginnen met aftellen. Het is tegen acht uur als ik eindig bij een gebouw met de titel „Wilshire One“. Ik stop en kijk in mijn reisgids: Down Town ligt om de hoek! Als ik Figueroa op draai komt me een stadsbeeld uit een science fiction film tegemoet. De gebouwen zijn door dik afgeronde voetgangersbruggen met elkaar verbonden. De stad speelt zich af op level een. Of speelt de auto hier de hoofdrol? Het is een vreemd gezicht.
Rechts flits een aflsag voorbij met opschrift “Concert Hall”. The Disney Concert Hall van Frank O Gehry om precies te zijn. Nee het is geen Mickey Mouse clubhuis, maar de “Eifeltoren van L.A.”  Haar naam heeft ze te danken aan de grootste sponsor. Het blijft Amerika. Haar Europese broertje staat overigens in Spanje, Bilbao. Dynamisch verwrongen staal. Het equivalent op wielen is de BMW Z4.
Nadat ik vier keer rechts afsla vind ik de af- dan wel oprit weer. De science fiction film gaat naar zijn climax. Stel je voor, je bent in het middenste midden van een van de grootste steden te wereld en je bent .......helemaal alleen op straat!!!
Het lijkt op de film 28 Days Later, waar London compleet desolaat is na een heftige zombie epidemie.
Afin, ik parker voor een flatrate van 6 Dollar mijn Focus op een parkinglot op steenworp afstand van the City Concert Hall. Het is net pause en mensen komen in avondkleding naar buiten, terwijl ik naar binnen sneak en een kijkje neem. Aantal fotos gemaakt. Na een klein uur weer op pad.

Wilshire weer terug nemen naar Santa Monica, of toch liever een alternatieve route? Dat laatste dan maar. Veel one way streets en voordat ik het in de gaten heb zit ik ergens op een highway rond Down Town. Ik ken de 405 en de 10, maar wat is dit? Ga ik naar het Noorden of het Zuiden? Vraagtekens. Zoekend naar referentie probeer ik de borden te lezen die voorbij schieten. Het is een groot oerwoud van exits. Een paar keer komt Long Beach voorbij. Ligt ver ten Zuiden van Santa Monica, aan de andere kant van the Bay. Olympic klinkt goed, die loopt ook door tot aan de kust. Kan niet missen.To cut a story short, ik beland ergens in een buurt waar de brede Blvd steeds donkerder wordt en al snel overgaat in een wijk met bungalows en autowrakken voor de deur. Ik ben even de titel vergeten, maar er is een film waarin een stel mannen op weg naar een baseball wedstrijd een verkeerde afslag nemen en in een geweldadige nacht belanden. Het is maar een film, maar toch. De straatnamen zijn veelzeggend maar brengen geen hoop. Reisgids op schoot en bij korte stoplicht fase zoek ik op verschillende bladzijde naar referentie. Forget it. Nadat ik een half uur ronddraai en niet verder kom ga ik over tot blan B. Zoek een snelweg en zorg dat je er op komt, dan verder kijken. Na wat slingertactieken zie ik achter een huizenblok het verkeer zoeven. Een paar minuten later zit ik weer op de highway. Maakt niet uit of ie naar Long Beach gaat of niet. In Europa ben je gewend elke paar kilometer een bord te zien waar op vermeld staat hoe ver het nog is naar het volgende dorp of stad. Hier is het eerder korte termijn denken en geven de exits aan op welke street, avenue of blvd je aansluiting hebt. Het bord met de 10 richting Santa Monica verschijnt. Ik zit goed, maar voordat je het weet zit je met al die intersections zo weer op een andere Highway.
De oude vertrouwde Wilshire duikt op. Nu weet ik zeker dat ie niet twee keer in L.A ligt. Met wat natte vingerwerk aan het stoplicht kom ik er achter of ik naar het Westen ga. Immers, de wind moet ‚s avonds aflandig zijn. De slecht leesbare huisnummers lopen op, dus ik zit goed.

Om half elf sta ik in het centrum van Santa, parkeer de auto en breng een bezoek aan Barnes en Noble. Openingstijden op zondag tot 23 uur. Door de week tot 01:00 uur!
Nog wat boeken gekocht en een overzichtskaart van LA. Dit overkomt me niet nog eens, al kan ik de lol van het avontuur er wel van in zien.

Fotos volgen.

FOTO'S

Ik heb een aantal nieuwe fotos toegevoegd aan dit weblog. Ter uwe comfort heb ik een tweede album aangelegd. Ik zal in de komende dagen zoveel mogelijk fotos voorzien van een kleine text.

Bekijk fotoalbum CALIFORNIA II

Enjoy!

P.S.: Michiel, Ik weet niet hoe je het gedaan hebt, maar ik krijg het niet voor elkaar een fotoalbum link in de linker colom te creeren (inclusief thunmbnail).

LOSSE FLODDERS

Hier even wat losse flodders.

Amerikanen houden van creditcards. Meerdere in de portomonee is geen uitzondering, maar een must. Een “credit history” is hier een noodzaak. Men kan er aan afleiden of je credietwaardig bent. Veel op crediet kopen wordt zo in de hand gewerkt. De Amerikaanse scheve balans laat dat duidelijk zien. Credietkaarten worden ook voor kleine aankopen en betalingen gebruikt. In Nederland niet echt gangbaar.

De reclames op tv weerspeigelen een land. Elke tweede spot draait om een crediet. “Heeft u geldproblemen, kom dan naar ons en u krijgt meteen cash”. Cash now!

Een andere zuil waar de commercie op draait zijn medicijnen. Enorm veel reclames voor allerlei gezondheidsproducten.

Wellicht de beroemdste Duitse zin,...“Fuer Risiken und Nebenwirkungen lesen Sie die Packungsbeilagen oder fragen Sie Ihren Artzt oder Apotheker“ wordt hier, waarschijnlijk vanwege het hoge aansprakelijkheidsrisico (claims) vervangen door een „doktor in witte jas“ (of zijn serieuze stem) die heel uitgebreid alle risicos aankaart. „Gebruikt u dit medicijn niet in combinatie met product X“,“Gebruik Viagra alleen als u daadwerkelijk in staat bent sex te hebben“ etc etc.

De Amerikanen zijn wereldkampioen in aansprakelijkheid en waarschuwingen. „pas op, dit strijkijzer kan heet worden en brandwonden veroorzaken“ Je wordt er soms simpel van!

Naast de sprinkler installatie in mijn hotelkamer hing een schild met een pictogram: Niet gebruiken als klerenhanger, „contact with sprinkler will cause flooding“.

24 uurs „nu“

Alles draait hier om comfort. Dat is alles, en moet natuurlijk ook rond de klok beschikbaar zijn. Veel supermarkten zijn tot 1 uur ‚s nachts open....ook op zondag.

Het hier en nu wordt geleefd. Amerikanen zijn gek op „breaking news“. Het maakt niet uit wat de nieuwswaarde is, zolang de mensen aan de buis maar weten dat ze deel uit maken van de geschiedenis die NU geschreven wordt.

Na een lange werkdag kwam ik in het hotel aan en zapte door de kanalen. Op twee nieuwszenders was live een achtervolging te zien. Een auto in spotlights van een politieheli gevangen. Het commentaar bestond uit een vraag en antwoord gesprek tussen de „journalisten“ en een politiewoordvoerder. Het duurde twee en half uur! Op een gegeven moment was men natuurlijk door de gespreksstof heen. Gelukkig is er dan altijd nog.......de ”wat u tot nu gezien of gemist heeft“ samenvatting. Met te hard rijden en de politie achter je aan hebben kom je hier dus makklijk aan je 150 minutes of fame.

News soaps doen het ook goed. Maar over Mel Gibson wil ik nu niet te veel uitweiden.

Staande op het balkon van de Audi studio heb je een fantastisch panorama over L.A. Er wonen hier meer mensen als in heel Nederland, rond de 18 miljoen. Er zijn niet veel hoge gebouwen (aardbevingen), dus je blik rijkt behoorlijk ver. Overdag is de smog goed te zien, s avonds valt vooral de heldere sterrenhemel op. Deze bestaat echter uit kunstmatige sterren. Ongeveer 8 mijl verderop ligt het internationale vliegveld LAX. Boven de horizon ligt een parelsnoer van vliegtuigen die de landingsbaan in het vizier hebben. Een soort van „highway in the sky“ Bij dertig vliegtuigen ben ik opgehouden met tellen. Surreaal.

SYSTEM REQUIREMENTS

Het is de de afgelopen twee weken behoorlijk rustig geweest op deze weblog. Van mijn kant wel te verstaan. Uit Nederland en Duitsland heb ik veel reacties gekregen op mijn schrijfsels en fotos. Altijd leuk om te lezen. Elke dag, zoals velen van jullie, heb ik even gekeken of er nog reacties waren.

Vanwaar dan deze radiostilte? Tussen de regels door waren vragen te lezen als „Gaat het wel goed met die jongen?“,“Waar kan ik hem bereiken?“ etc.

Enerzijds is het druk op het werk. Ben niet veel toe gekomen aan sightseeing. Volgende week hebben we presentatie in Duitsland, vandaar. De tijd vliegt voorbij.

Anderzijds zat ik de afgelopen twee weken in een ander hotel, waar men wel een swimmingpool maar geen wireless LAN had. Heb dus mijn avonden verbracht met zwemmen en Jacuzzi. Ook niet slecht. Na een aantal avonden waren het toch een dikke twintig meter onder water die ik haalde.

Waarom een ander hotel? Was the Ambrose niet goed genoeg voor deze jongen? Zo eenvoudig ligt het niet. Omdat mijn visum nog niet door de bureaucratie heen was, leek het me beter om nog een paar weken hier te blijven i.p.v. terug naar Duitsland te reizen voor noppes.

Naast al het papierwerk voor mijn visum kwam er dus nog het een en ander aan geregel bij om mijn verblijf alhier te verlengen. Ik dacht, „een piece of cake“.

Ik wist al dat the Ambrose vol zou zitten, een ander hotel was al gereserveerd.

De service verslaafde Amerikanen kunnen met behulp van een creditcardnummer en een telefoonnummer makkelijk een huurauto verlengen,.... dacht ik. Nadat ik twintig minuten aan de telefoon hing, „for information dial 1“ ,“for question about your current rental car dial 2“ etc., heb ik opgegeven. Niet eens een achtergrond deuntje.

Vol goede moed, maar met een donker vermoeden, reed ik met mijn PT Cruiser op zaterdag middag richting Dollar Rental Cars, in de buurt van het vliegveld van

L.A.

Ja ik kon verlengen, geen problem. Geef eerst die auto af, onderteken het nieuwe contract (langer dan 28 dagen kan men niet huren) en neem dan die auto weer mee. Het eerste contract moet afgesloten worden, en ja....je krijgt dezelfde condities. Oke....dan gaan we via het systeem. Als ze het zo willen.

Het probleem was echter dat door mijn lange verblijf tot nu toe mijn creditcard behoorlijk aan de limiet zat. Onbruikbaar dus. Sta je daar in de hitte. Ze accepteerde geen cash, mijn  creditcard was bij Dollar voor de volgende 24 uur geblokeerd. Ten einde raad het hotel gebeld (waar ik de volgende dag waarschijnlijk dezelfde problemen zou krijgen). Ze hebben even een vriendelijk, maar indringend woordje voor me gedaan. Het mocht echter niet baten. Nadat het motto „No credit, no service“ tot me doorgedrongen was, heb ik opgegeven. Opeens is die witte glimlach niet meer zo echt als ie lijkt. System requirements dus.

Over system requirements gesproken. Ik ben uiteindelijk met een shuttle service van Dollar Rentals naar het vliegveld gegaan. Van de enorme hitte in een ijskoud gekoelde bus, vol met touries. Welke vliegtuigmaatschappij sir?.....uhm....Air France...

Mijn strategie was om vanaf LAX Airport een bus naar

Santa Monica

te nemen. Forget it. Openbaar vervoer hebben ze hier wel, maar het is moeilijk of niet te vinden. Genoeg shuttles naar hotels en huurauto bedrijven, dat wel. Uiteindelijk me met een taxi naar het hotel laten brengen. Blij dat ik thuis was, maar behoorlijk balend.

Maar ja, zoals onze Johan altijd zegt: Ieder nadeel heb zijn voordeel. Zo heb ik het dan ook maar opgenomen. Zonder auto en creditcard tel je in L.A. niet mee. Van de andere kant, ter voet gaande zie je wel veel meer. Ik ontdekte allerlei kleine handige winkeltjes in de buurt van het hotel. Vier weken lang gewoon voorbij gereden! Mensen die op straat leven, een kleine kapel, waar door de openstaande deur de gospelende mensen te horen zijn.

Die paar dagen buiten het systeem werden beeindigd door een telefoontje met mijn bank in Ingolstadt. Credietlimiet omhoog, hotel betalen, andere huurauto (ander bedrijf ook) en een nieuw onderkomen.

Het nieuwe hotel lag in West L.A., Culver City. Een andere buurt. The Radisson hotel bleek een enorme faciliteit te zijn. Met twaalf verdiepingen zelfs een hoog gebouw voor L.A. begrippen. Veel onpersoonlijker dan the Ambrose. De enorm lange gangen en de eentonigheid deed me denken aan de ‚Shining“ van Stanley Kubrick. Veel toeristen, trouwerij gezellschappen en complete crews van verschillende airlines bestreken elke avond weer de lobby. Ik zal de snelle liften en vooral het zwembad missen, maar ik was blij toen ik eergisteren weer in mijn vertrouwde Ambrose zat.

T.B.C