„Rollin big“ zei onze secretaresse toen ik na twee maanden afwezigheid weer in de studio opdook. Nadat ik nu „echt“ in california gestationeerd ben is er het een en ander te regelen aangaande vervoer, huisvesting, contracten, social security numbers, policies etc.
First things first. Er werd dus meteen een bestelling geplaatst voor een leaseauto. Ik had gehoopt op een Q7, het werd echter een A6. Het „rolling big“ had betrekking op de keuze qua motorisering. Voor die 30 dollar meer per maand twee extra cylinders zou volgens Sabra meer bij de plaatselijke cultuur passen. De 4.2 quattro V8 laat nog even op zich wachten.
Nadat ik de eerste drie dagen in het veel te dure Sheraton door had moeten brengen switchte ik over naar het pitoreske Holiday Inn Express in Marina del Rey. Daar tik ik nu ook dit bericht, WiFi zij dank.
Marina del Rey ligt ten Zuiden van Santa Monica.
Tussen die beiden bevindt zich nog Venice. Genoemd naar haar Italiaanse evenbeeld. Dat was in de twintiger jaren van de vorige eeuw tenminste het doel dat Abbot Kiney, een sigarettenboer, voor ogen had. Van zijn Venitie rip off zijn echter nog maar een paar kleine kanalen over gebleven. Het bleek niet zo goed te werken met de watervoorziening. Gevolg: een stinkend zooitje.
Terug naar Marina del Rey. Een klein „stadsdeel“ van L.A. dat voor het grootste deel uit ha-twee-o bestaat. Het schijnt de grootste yachthaven ter wererld te zijn.
Het contrast met het Sheraton was groot, maar hier is het ook wel gezellig. Na het inchecken de lift genomen naar de first floor. Elke keer is het weer hopen dat de enorm trage schuifdeuren van deze krakerige metalen bak zich daadwerkelijk openen. Men lijkt de angst van de hotelgasten te sussen met een overdosis aan Febreze luchtverfrisser. Als de schuifdeur zich opent op mijn verdieping lijkt het als of ik in de keuken van Friettent de Hoek (Stratums Eind) ben aangekomen. Een eigenaardig vette frituurlucht. Na enkele meters word ik me echter van een nieuwe geursensatie gewaar. Een enorme chloorwolk hangt in de gang. Zwembadje met jacuzzi. Het hotel is een staaltje California
motel meets Centerparks. De gangen zijn half „buiten“, de hotelkamers in blokken opgedeeld. Ieder met zijn eigen vensters. Een soort verzameling van vakantiehuisjes, het „shop in shop“ princiepe toegepast op het hotelwezen.
Na de eerste drie dagen ging ook de huurauto de deur uit. Het was een Dodge Caliber, afgelopen zomer ook in Europa geintroduceerd. Golf klasse, maar zonder Golf klasse. Het exterieur lijkt op tien meter afstadn ontworpen te zijn: De proporties zijn goed, de wielen groot. Kijk je wat beter, dan zie je dat je door grote plastic wieldoppen om de tuin bent geleid en dat de vlakken behoorlijk stijf zijn. Het intereur heeft het omgedraaide effect. Het ziet er niet bijster goed uit, maar je ontdekt bij de tweede blik toch goeie vindingen. Men heeft behoorlijk gespaard op de verlichting van de knoppen, maar de cupholders zijn verlicht. Typisch amerikaans.
Ik rijd nu in een auto van de studio. Duitse degelijkheid in de vorm van een Volkswagen Touareg V8. Heerlijk vehicel.
Afgelopen week heb ik twee keer collegae uit Duitsland naar het vliegveld gebracht, langzaam cruisend in een stroom van „commuters“ die op weg naar huis waren. Tijdens zo’n stop and go en/of het langzame highway gebeuren in de hitte en hectiek van L.A kijk je toch iets anders naar zaken zoals cupholder, airconditioning, cruise control. Ik las in een reisgids dat je pas echt in de USA bent aangekomen als je in je auto hebt ontbeten. Het klopt. Als je je met een gemiddelde snelheid van 16 km/h voortbeweegt en de kleine rit naar je werk een half uur duurt, ga je die tijd gebruiken voor andere dingen. Radio aan, ontbijt. De „to go“ cultuur komt uit de files van.L.A.
Geen wonder ook dat de SUV’s het hier zo goed doen. De snelwegen (die deze naam met een max. Snelheid van 50-65 MPH niet verdienen) zijn zo slecht onderhouden dat het bijna een off road ervaring wordt. Behoorlijk veel barsten, gaten.
Afgelopen week was Norbert hier. Een oud collega vana Audi, die nu voor „the Folks’ Wagon“ werkt. Hij had na een workshop een paar dagen extra aan zijn business trip gehangen. Het weekend dus op pad samen. Veel gecruised. Zaterdag en zondag de PCH op en neer gereden, inclusief surfboards. Malibu voorbij en bij Neptunes Net het strand op. „the Net“ is een legendair restaurant waar vooral veel bikers rondhangen.
Mooie zonsondergang.
Nadat Norbert wel the guts had om zich in het water te meten met de locale surfdudes, zijn we op de weg terug naar Santa Monica sushi gaan eten in Zooma Sushi. Een aanrader.
Daarentegen heb ik deze weekvan mijn eerste hamburger in In & Out kunnen genieten. Een klassieke burgerketen waar de frieten voor je neus gesneden worden. Verser kan het niet.
Aangezien ik veel door Venice kom, op weg naar het hotel, hebben we daar ook enige tijd verbracht. Vooral Abbot Kiney, de straat vernoemd naar de hier boven genoemde sigaretten gigant, is behoorlijk kleurrijk. Het contrast is hier groot. Mooie bars zoals The Other Room, lekkere eettentjes, maar ook veel zwervers. Veel “valid parking” ook. Je geeft je auto voor de club af. Terwijl jij je in binnen vermaakt, parkeert een bediende je dure Bentley achter het pand, tussen de vuilnis bij wijze van. Dit fenomeen zie je overal. Neem dus vooral ook een kijkje in de straat achter the Main Street.
In de „Main Street“ van Santa Monica heb ik de locale straatmuziekant met zijn drumstel financieel de Californische winter (30 graden, midden November!) door geholpen. Zijn cd, „Humble Beginnings“ doet haar naam eer aan. In het echt zijn sommige performances vaak beter. In dit geval beter dan de chinees die twintig meter verder met een soundsystem „Kwaanta da mera“ stond te „zingen“. Hillarisch.
Van betere kwaliteit was de DVD „5 gallons of diesel“ die ik nog ik de kop wist te tikken. Les Claypool. Funky freaky bassgitarenwerk. Een aanrader. Binnenkort speelt ie in L.A. To be continued.
Nog even dit. Na soesjie, feng schjoei, ging sjen thee en andere asiatische trends, kunt u binnenkort wellicht op de amerikaanse to go variant voor uw cupholder rekenen. Het merk Arizona heeft erg mooie verpakkingen. Go check.
To be continued......
Laatste reacties