California

THE BRIG

Nog negen dagen en nul uur. Dan sta ik, zeer waarschijnlijk bij Terminal 2, op LAX koffers in te laden. Michiel komt naar L.A. Zet deze maar alvast op je lijstje: The Brig. Een kroeg hier in de straat, twee minuten lopen. Op dinsdag is het jamsession avond. Ik ben natuurlijk vanavond al even wezen voorproeven. Dikke vette jazzy funk. De band bestaande uit een DJ, twee blazers, gitarist en bassist, drummer en keys. Denk qua sound aan het album van de Beastie Boys „The in-sound from way out“ of een ellenlange outro van een live concert van Jamiroqai. Goed lekkere live muziek dus. Michiel, neem je oordoppen maar mee, want over 9 dagen en nul uur zit jij op de couch met je lip op de snaredrum terwijl een bassist in je gezicht hangt met een dike vette slapping solo!

JOKE JACKET

Het WTF? team slaat weer toe.Deze keer zeer subtiel. Kruising Abbot Kinney Blvd met California Ave.

MORNING BECOMES ECLECTIC

“We gonna rock down to Electric Avenue, and then we take it higher”. Dat zong Eddy Grant in 1982. Die avenue lag echter in een zuidelijk deel van London. Nu, 25 jaar later, neem ik jullie mee naar de Californische variant.

Achter de poort  met opschrift 1332 ligt mijn “beach cottage“. Het houten huis dateert uit 1912, maar is grondig gerenoveerd. Het ligt in een grote tuin die o.a. gedeeld wordt met het huis van de verhuurder. De tuin is echter zo ingedeeld dat ieder zijn privacy heeft. Door een hoge groene heg is dit paradijs afgeschermd van de straat. Passanten stoppen hier vaak en kijken verrast door het tuinhek naar al die mooie planten en bomen. Een verzameling exotische flora en fauna. Elk jaar in Mei houdt men hier een open dag. Tegen die tijd zal ik nog wat fotos maken. Het groen is dan nog groener.

Dat mijn onderkomen niet geheel uit 1912 stamt was me al snel duidelijk. High-tech schuif schakelaars met soft touch en LED’s zorgen ‚s avonds voor een sfeervolle verlichting. De dakramen zijn electrisch te openen. Afgelopen week ben ik ‚s nachts een paar keer wakker geworden van het geklater achter mijn raam. In de heg hangen twee bekkens waarin water circuleert. Iedereeen die Kill Bill I gezien heeft weet waar ik het over heb. Leuk en aardig, zo’n fontijn in de tuin, maar ‚s nachts denk je constant dat er iemand tegen je huis staat te urineren. Ik weet waar de stekker zit, nog probeer ik er aan te wennen.

Zaterdag ochtend zoemde ik voordat ik onder de douche stapte de dakramen omhoog. Zo trekt de waterdamp niet in die tere wanden. Na enkele seconden begon het geratel weer, dit keer uit eigen wil en in tegengestelde richting. De ramen blijken te zijn voorzien van een regensensor. „Vorsprung durch technik“. Regen in California. Nog niet veel meegemaakt. Zeker niet in deze mate. Het heeft de hele zaterdag aan een stuk geregend en gemiezerd.
Een hit van Albert Hammond bleef maar rondzingen in mijn hoofd: „It never rains in Southern California“.

Terwijl de wasmachine liep, ben ik begonnen met het doorwerken van het “California Drivers Handbook”. Ik moet namelijk mijn locale rijbewijs nog halen. De totale kosten hiervan liggen ergens rond de 30 Dollar. Een lachertje. Deze week maar eens een afspraak maken voor „het blokje om rond de supermarkt“. De theorie is voor een groot deel hetzelfde als in Europa, maar het zijn die kleine verschillen die je moet weten. Mag je bijvoorbeeld fotos maken terwijl je een voertuig bestuurt? De verleiding is erg groot, de afleiding echter ook merk ik steeds weer. Daarom een paar „eclectic snapshots“ die meestal op een iets veiligere wijze tot stand zijn gekomen.

KCRW blijkt nog steeds als een goede soundtrack te dienen. Morning Becomes Eclectic zorgt voor mijn daily dose aan muziek. Luister eens naar het nieuwe album van de Shins:‘Wincing the Night Away”. Staat deze week overigens ook op de Luisterpaal van de VPRO.
‘s Avonds is Metropolis een aanrader. Goeie electronische misch masch en idem DJ. Door de tijdsvereschuiving weet ik echter niet of jullie hier tijdens je ontbijt naar kunnen luisteren.

SATURDAY NIGHT FEVER

Vrijdag avond is het laat geworden. Een Duitse collega uit de studio verbrengt zijn laatste week in California en vierde dit met een „leaving party“. Aangezien hij hier in de buurt woont, ben ik er heen gelopen. De voordeur stond open, de muziek was van enige afstand te horen. Dit zorgde er voor dat gedurende de avond enkele ongenodigden binnen stapten. Af en toe hillarisch. “Dude, do you have a beer or something, dude!“

Ondanks de lol ben ik vandaag toch mijn bed uit gekomen. Tegen vier ‚s middags stond ik voor het DCC (Design Center California). Ik had daar afgesproken met Eckie, de modelleur met wie ik samen werk. We zijn samen op pad gegaan naar enkele locaties die ik afgelopen week al bezocht had i.v.m. onze trend scouting. Nu had ik iets meer tijd om het Bergamot Station te bekijken. Er zijn enorm veel kunstgallerien met uiteenlopende kunst ondergebracht. Terugkerende themas zijn „the U.S.A onder Bush“, immigratie/integratie en de verhouding U.S.A./ Mexico. Ik heb er nog een T-shirt gekocht.

De antiekbeurs waar ik in een eerder bericht al over sprak liet ons kort voor slutingstijd nog even binnen. De 8-track stond er nog. Morgen nog maar eens voorbij gaan en de verhandelingen beginnen.

Tegen 7 uur zijn we op Abbot Kinney beland. Ik wilde Eckie uitnodigen om in de AXE wat te eten. De zaterdag avond op Abbot Kinney is echter het toneel van uitgaand L.A. Reserveren aan te raden. Bij Lilly’s, een Frans restaurant konden we nog net voor de grote massa een tafeltje krijgen. Al snel stroomde de tent vol dressed up people.“Is dat niet een actrice?.....tja zou kunnen,….D-list wellicht”.

Na het eten de straat nog op en neer gelopen, koffie en thee in de hand. Het publiek is totaal anders dan door de week. Een gallerie opening hier, een paar avondjurken daar.
Valid parking is een must. Je gaat natuurlijk niet 5 minuten een parkeerplaats zoeken in een donkere achteraf straat. Arriving in style betekent voor de deur uitstappen, met een losse beweging de sleutels van je voiture de plaatselijke valid parker toe te gooien om vervolgens het etablissement te betreden. Kosten voor dit comfort varieeren van 5 tot 10 Dollar.....plus tip. Het voorrijden van je eigen auto bij vertrek is natuurlijk een perfecte gelegenheid jaloerse blikken te vangen. „van wie zou die SL 55 AMG zijn?“

De parkeerplaats voor mijn deur was later op de avond dan ook gevuld met Porsches, Benzes and Beamers. Mooie tafrelen spelen zich af achter de coulisen van Abbot Kinney. Elke paar minuten zie je hectisch mannen in zwarte pakken door de straat rennen om autos op te pikken en voor de deur van de club af te geven. Ik heb nog een paar fotos gemaakt, al was de koorts tegen middernacht weer wat gezakt.

TRENDSCOUTING L.A.

Gisteren ben ik de hele dag op pad geweest in Los Angeles. Aanleiding was een groep Duitsers die hier de markt verkennen. Als local was ik gevraagd hen te begeleiden. Het programma dat door een collega was voorbereid simuleerde een dag uit het leven van een virtuele eigenaar een onzer producten. Tot zover de achtergrond.

Het was een mooie dag, al liet het weer zich niet werkelijk van haar californische kant zien. Donkere regenwolken boven Santa Monica zorgde voor een dramatisch licht. We kregen een rondleiding in een high-end hotel aan het strand. 3000 $ voor de presidential suite. Per nacht. De prijs hangt voor een groot deel af van het uitzicht.

In Whole Foods mochten we helaas geen fotos maken. De security, behangen met walkie talkies en guns kwam die gekke groep Duitse mannen dat snel duidelijk maken. Vriendelijk maar resoluut. Nadat we in Sur la Table, een soort van Habitat, ons hadden  verlekkerd aan de machines van Kitchenaid ging het op naar Venice. Op Abbot Kinney blvd hadden we de volgende afspraak in het AXE restaurant. Aangezien we ruim in de tijd zaten heb ik  ons gevolg op het verkeerde einde van de straat laten parkeren. Deze groep engineers zou dan nog even kunnen genieten van wat de buurt te bieden heeft. Het viel mijn collega designer al snel op dat ze echter een andere blik op de wereld hebben. Verwondering over zoveel gekraste velgen onder dure autos.

Na onze „minimalistic“ lunch ging het richting Bergamot Station, een verzameling kunstgallerien onder een dak. Een gallerie eigenaar trakteerde ons spontaan op een analyse van de Californische cultuur. Wat begon met een vraag of we, u raadt het al, ....fotos mochten maken, eindigde in een gesprek van een dik half uur. De man kon zo boeiend vertellen, parallellen trekken tussen New York en L.A., automobiel-  en film industrie, kunst en reclame. De afspraak erna met een investment banker viel erbij in het niets.

Ter afsluiting van onze trip zijn we nog naar een antiek winkel gegaan. We moesten er iets ‚kopen“ voor onze virtuele klant. Aangezien de Duitsers die opdracht moesten voltooien, heb ik lekkerr voor mezelf rond gesnuffeld. Een 1970 8-track trok de aandacht. 8 track is zoiets als de Amerikaanse cassette. Waarschijnlijk heb ik er niets aan, maar komende zaterdag ga ik toch nog maar eens kijken. Keep you informed.

MYTOWN

Na Motown is het nu tijd voor mytown. Voor de googelaars onder u het volgende: 33°59'29.31"N & 118°27'58.99"W. De aardbol op Google Earth zal zich binnen enkele seconde om zijn as draaien, de tijd zich 9 uur verschuiven. Welkom in Venice, California.

Sinds afgelopen donderdag ben ik dan echt aangekomen in California. Ik heb de eer om hier te mogen vertoeven waar „the shit happens“. Mijn huisje ligt aan Electric Avenue, een parallelstraat van Abbot Kinney. Dit is de buurt der daklozen. Of men rijdt hier in een dure cabrio of loopt achter een winkelwagen vol met persoonlijke bezittingen. Het contrast is groot.

Deze buurt heeft een menselijke schaal. De straten zijn smal, de trotoirs druk bevolkt. Naast de auto heersen hier skateboarads en bonanza bikes. Abbot Kinney Blvd is een aaneenrijging van kleine boutiques, eetgelegenheden, antiekwinkels, cafees, liquor stores, houten cottages en hier en daar frisse architectuur.

‚s Nachts loeien hier af en toe de sirenes, gisteren hoorde ik een tijd lang helicopters. Abbot Kinney is de scheidingslijn tussen the good and evil. Westlelijk, richting ocean is het goed toeven, richting Oosten schijnt het “sketchier” te zijn. Crackdeals. Overdag merk je daar overigens weinig van. Zon en palmen maken veel goed. Zoals Theo Maassen over Eindhoven als „gemoedelijk“ sprak, zou je deze buurt ook kunnen samevatten. Rijk en arm leven hier naast elkaar, met elkaar. Rolls Royce rijder en dakloze, beide drinken hun koffie bij Abbot’s Habbit, halen hun slice o’ pizza een paar deuren verder.

Het is moeilijk om bijvoorbeeld naar mijn werk te gaan. Er is zoveel te zien, dat je het liefst elke 20 meter zou willen stoppen om een situatie vast te leggen. Information overload. Dat is wellicht de uitdaging hier; het langs je heen laten stromen i.p.v. alles te willen pakken. Desalnietemin, bij deze, een aantal visuele impressies.

Binnenkort meer, o.a. mijn onderkomen en de gezamelijke tuin. Zoom, zoom, zoom.....click.

HOLLYWOOD

Alhoewel de strak blauwe lucht op de fotos anders doen vermoeden was het hier de afgelopen dagen behoorlijk fris. Mijn cottage is licht gebouwd, dubbelglas tref je hier niet aan. De kachel staat hier dus te loeien. Zaterdag ben ik eens flink gaan inkopen bij Ralph’s, een supermarkt. Het is nog wennen, drie meter verschillende orange juice soorten. De prijzen voor zuivel producten liegen er ook niet om. Alles wordt voor je ingepakt bij de kassa. 100 $ voor 20 dunne plastic zakken, waar ten dele maar twee producten in zitten. Dat kan ook anders.

Zondag heb ik afgesproken met Mirko, een Duitse collega die tevens hier gestationeerd is. Ik had met hem in Hollywood afgesproken. Santa Monica Blvd afgereden en op Fairfax Ave overgestapt in zijn voiture, In West Hollywood de beroemde Walk of Fame bewandeld. De sterren liggen er op straat. Hier zijn ook de grote theatres the vinden, o.a. the Kodak Theatre waar de Academy Awards, beter bekend als the Oscars, verdeeld worden. Voor het Chines Theatre de beroemde handtekeningen in cement. De Storm Troopers en Pirates of the Caribian proberen hier een centje bij te verdienen. Erg touristisch allemaal. Leuk om rond te slenteren. De Hollywood heuvels op steenworp.

Tegen zonsondergang in convooi terug naar Santa Monica gecruised. Bij Carney’s in het trein restaurant nog van een goeie burger genoten. Daarna Sunset Blvd gevolgd tot aan PCH. De weg slingert door de heuvels van Beverly Hills, Bel Air, Brentwood richting oceaan. Het licht is ‚s avonds fantastisch. Het spectakel duurt maar een paar minuten. Voor dat je het weet is het donker. Je zou elke paar meter het liefst willen stoppen om het allemaal vast te leggen, de villas, de silhouettes van palmen tegen een fel roze hemel. Al rijdend in een handgeschakelde Beetle valt dat echter mee, ook al is de maximale snelheid niet meer dan 35 Mp/h.

Binnenkort meer.

HENRY FORD MUSEUM

Na een aantal dagen rond te hebben gelopen in circus van de Detroit Motor Show, hadden we genoeg van de hektiek. Er was nog was tijd om de stad en haar omgeving te bekijken.
Veel gebouwen zijn opgetrokken uit baksteen, huizen vooral uit hout. Type bungalow, veranda voor de deur. Einde 60er jaren zijn veel bewoners naar de suburbs vertrokken. Er zijn gebieden die er triest bij liggen. Veel braakliggend land, leegstaande huizen, krotten. Dicht tegen het centrum staat een enorme fabriek,......leeg, de ramen ingegooid. Ghost town.

Het terrein van de Ford fabrieken, buiten het centrum, is mooi in stand gehouden. Hier proeft men nog de flair uit betere tijden. De missende vloer van het balkon op de foto is niet representatief. We hebben helaas niet River Rouge bezocht, de eerste Ford fabriek. Het Henry Ford Museum is zo groot dat het een paar uur „werken“ is om alles gezien te hebben. Meer dan waard overigens. Het museum herbergt niet alleen autos, maar een grote verzameling objecten uit het industriele tijdperk. Een schittende verzameling Amerikaanse autos, een rits oude kampeerautos, enorme locomotieven, fietsen etc. Deafdeling met stoommachines en gigantische stroomgeneratoren uit gietijzer is zeer indrukwekkend. Bauhaus simplicity, mooie details. Het onderkomen van de “Jetsons” staat er ook. Het Buckminster Fuller Dymaxion House, opgetrokken uit aluminium, steunend op een paal, sluit mooi aan bij de light weight vliegtuigen uit de vroege jaren.

Tegen betaling van 2 Dollar kan je ter plekke een museumstuk in miniatuur laten maken. Binnen 20 seconde schoof er een nog warme plastic „Wiener Mobile“ uit de Mold A Rama.

MOTOWN II

Zoals beloofd zijn hier nog een aantal impressies van de Detroit Motor Show. Niet met de intentie om compleet te zijn, meer een cross sectie door het gehele gebeuren. Het mooie van de North American International Auto Show (NAIAS) is dat het een compacte opzet heeft. In een half uurtje ben overal langs geweest. Dit in tegenstelling tot Frankfurt, waar je na vier uur hiken zware koppijn krijgt bij de gedachte dat je pas 20% gezien hebt.

Detroit is de autoshow „the American way“. Veel bizz, veel show. Groots uitpakken, vuurwerk, te vergelijken met heavy metal performances uit de jaren tachtig. Vette gitaarsolos (concept cars) en rookmachines. Dit was ook in de plaatselijke media te proeven. De motorshow als een soort carnaval waar iedereen twee weken lang een gek petje opdoet en de dagelijkse problemen probeert te vergeten. De Amerikaanse autobranche heeft het al een tijd lang behoorlijk zwaar. Ook in 2007 zullen er weer veel mensen op straat gezet worden.

Toch zijn er tekenen van verandering waarneembaar. Ja, de Amerikanen kijken nog steeds terug op hun glorie jaren waar big better was. De Ford Interceptor is daar een goed voorbeeld van. Deze mUScle car was lekker mean. Had qua design ook zes jaar geleden hier kunnen staan. Ondanks dat het zwaar verboden is motoren te laten draaien op de stands, kon Jay Mays het toch niet laten om twee keer per dag de Interceptor te laten donderen. Heerlijke benzine geur.

Iets verderop ging het er iets stiller aan toe bij Chevrolet. De Volt, the electric car part II. On-amerikaans compact en licht. Lukt het deze keer wel? De tendens dit jaar is minder design, meer techniek. Bill Gates werd door Ford per sateliet doorschakelt vanaf de electornica beurs in Las Vegas om “Sync” voor te stellen. Windows goes on wheels.

Een camera als spiegel? Waarom dan niet te gebruiken als digicam? Ford liet het in zijn tweede concept, de Airstream zien. Geinspireerd op de glory space age en gelijknamige caravans. Mooi gedaan, maar al een keer gezien. Het interieur is loungy, maar ook wel erg eenzijdig. Desalnietemin een show stopper.De beste Amerikaan was volgens velen de Lincoln MKR concept. Compleet. Beste interieur in Detroit. Het contrast tussen Amerikaanse concept- en productie cars  is echter zo verbazingwekkend jammer. Het lijkt wel of er geen kleimodelleur meer aan te pas komt. Gevoelloos in elkaar gezette volumes, harde plastics, slordige details. Jammer. Het toppunt in zieligheid was de stand van Saturn. Ik heb er in vier dagen tijd geen mens gezien. Detroit tumbleweed.

De japanners hadden op design gebied wellicht de meest frisse waar te bieden. Bij de Toyota FT-HS en Nissan Bevel schemert door dat er jonge designers een vrijbrief gekregen hebben. De Bevel in bruin behoorlijk a-symmetrisch, de witte Toyota met scherpe vlakken en vreemde verdraaingen. Tevens erg mooie carbon velgen.

De stand van Toyota gaf erg goed weer hoe het merk zich in de US positioneert. Aanpassen aan de markt. Typisch Amerikaanse sfeerbeelden met een hoog cowboy-gehalte aan de muur, veel Pick Ups op de vloer en tevens een NASCAR in de hoek. Kleurstaaltjes in de vorm van bouwhelmen. De concept car stak daar erg bij af.

LEDs zijn booming. Veel stands maakte er gebruik van. Ford en GM als grootgebruikers. Enorme „wrap around“ lintbebouwing door de hun gehele hal. Intense graphics in alle denkbare vormen.

De Europese stands in Detroit waren simpeler en inspiratiever. Audi koel met warme oranje accenten, Volkswagen met subtiele humor. Hun stand was getooid met meters lange autogordels. Pas op de tweede blik te zien. Verder veel aandacht voor de provocatieve reclame campagnes die men hier heeft gedaan: Jetta people („security happens“), Doctor Keller and the Fast en natuurlijk de bekende “V dub in da Haus” reeks. Alhoewel het weer behoorlijk mild was voor een Detroitse verhoudingen, presenteerde Mercedes zich winters. Een grote ijsvloer met schaatsers om hun de grip van 4 Matic te onderstrepen. Leuk idee, maar erg glad en koud.

Honda was „electrif(r)ying. Het tapijt dat ze ergens goedkoop hadden ingekocht was zo statisch dat ik bij de eerste aanraking met een Honda ter plekke een enorme opdonder kreeg.

Schokkend was het spektakel in de kelder van het Cobo Center. Daar presenteerde zich het Chinese ChangFeng Motors. Er was enorm veel pers aanwezig. Nieuwsgierig vooral. Hoe ver zijn de chinezen?

De presentatie was hillarisch. Enorm slechte promotiefilm. Van de speech hebben de meeste aanwezigen niet veel kunnen verstaan. De namen en typeaanduiding op hun vehicles sluiten daar perfect op aan.

Bij Bentley stonden twee mooi getrimde cabrios. De kleur van de gordels aangepast aan het leer. Erg chique allemaal. Natuurlijk onbereikbaar voor Jan Modaal. In mijn Adidas en groene jack viel ik natuurlijk uit de toon op deze high end stand. Toen ik een foto maakte van het interieur zag ik een dame aan de andere kant van deze oase uit leer staan. Twijfelend of ze plaats zou nemen of niet. Na nemen van mijn foto deed ik een stap terug, de dame was echter al op weg richting haar gevolg. In tweede instantie drong het pas tot me door: Jenifer Lopez. Detroit: cars en show.

De vier dagen Detroit waren inspiratief. Een overzichtelijke show, tijd om alles rustig te bekijken.....en altijd de back up van de Audi stand met voortreffelijke catering. Vorsprung durch weisswurst.

DETROIT TUMBLEWEED

Je kent het vast wel uit de oude western films: de baal stro die, door de wind gedreven, van rechts naar links over je beeldscherm dwarrelt. Een soortgelijk gevoel heb je af en toe in Detroit. De stad is behoorlijk verlaten. Veel huizen staan hier leeg, braak liggend land ten voeten uit. Het stro is hier vervangen door de damp die uit de putdeksels dwaalt. Erg Al Capone allemaal.

Vanavond vond de designers night plaats. Het ons kent ons der ontwerpers. Gesponsored door Intersection Magazine. De locatie bleek het atelier/huis van Camilo Pardo te zijn. Voor de autodesigners onder u moet er nu een belletje gaan rinkelen. En ja, de muren van dit aftandse bouwsel hingen vol met schilderingen, achter in het pand stond de Mustang van Steve, een Ford GT en nog wat andere klassiekers. Een plaatselijke jazzband zorgde voor de nodige achtergrond tunes.

Veel bekende gezichten o.a. Crisp Angle, Sweeter Strawberry, The Free Man. Zien en gezien worden dus.

Snel meer.