California

MONEY MARK

Op tijd komen is moeilijk in Los Angeles. Je weet nooit of je ergens vast zult komen te zitten in het verkeer. Om 7 uur zou het zo ver zijn. De nieuwe cd van Money Mark, “Brand New by Tomorrow”, werd gepresenteerd door de man himself. Locatie: Amoeba Music op Sunset Blvd.
Alhoewel de navigatie me de snelweg opstuurde, ben ik via binnenwegen richting Hollywood gereden.”Your route has been recalculated“. Van deur tot deur duurde deze 12 Mile een klein uur. Amoeba Music is een erg grote muziekwinkel waar men nieuwe en gebruikte muziekdragers verkoopt. Het hangt er vol met posters. Ze hebben een enorme collectie aan cds en vynil. Money Mark stond al op het podium toen ik binnen kwam. Hij speelde een aantal oudere nummers die me weer terug in de tijd slingerden. Mooi om de man hier, in zijn „schooljasje“ en coole zonnebril aan het werk te zien. Ik meteen maar de cd en de lp gekocht. Na een handshake en de bekende vraag, „mattijs?.....where are you from?”, stond zijn signature gebeiteld in de houten radio. Orginele cover. Ik heb nog even rondgesnuffeld in het immense aanbod. Toen ik later met een stapeljte cds langs het podium liep, sprak een van de bandleden me aan: “Herbie Hancock, Sunlight, great stuff bro, cheesy, but great, keep on rocking!” Alles vond plaats in een erg ontspannen sfeer. Hier meteen de video van zijn nieuwe album om de sfeer een beetje te proeven.

Met de nieuwe cd in de wisselaar Sunset opgedraaid, richting Venice. Toch een rit van een uur terug. Genoeg te zien en genoeg te horen. Cruising. Thuis snel het visuele materiaal in elkaar gedraaid voor de trouwe lezers van dit weblog. Daarna toch nog even naar de wekelijkse jamsessie in the Brig gesneld. Een aantal collegae was al voor oort. De line up was deze week weer anders. Een man met een gek petje op stond ongelofelijk lekker bass te spelen. Uiterlijk rustig, maar de “slaps” en “pulls” vlogen eraf. Ik zei tegen de gast naast me dat het behoorlijk impressive was. „Weet je wie dat is?....dat is John Norwood Fisher, de bassist van Fishbone”.
Mooi om te weten, nog mooier om ervan te genieten!

DONUT DERELICTS

Zaterdag ben ik tegen drie uur uit mijn bed gekropen. Het was al licht buiten. Drie uur Europese tijd welteverstaan. Kort na 6 uur lokale tijd stond ik, de slaap nog in de ogen, voor the Brig wachtend op Laurent, een franse collega van Volkswagen design. Op vrijdag kwam hij naar me toe:“ you know what we really have to do.......we have to go to Huntington Beach on a Saturday morningk!“.

Dat we zo vroeg zouden vertrekken bleek de moeite meer dan waard.
In Venice de 405 op richting Zuiden om deze highway vervolgens bij Magnolia Ave weer te verlaten. De opkomende zon was zo enorm fel dat het pijn deed aan mijn ogen. Op de kruising met Adams speelt zich elke zaterdag het grote spectakel af. De locatie is niet zo bijzonder. Rechts een gasstation, links een parkeerplaats met winkels. Uit een van deze tokos dreef de zoete lucht van fris gebakken donuts ons al tegemoet.

De parkeerplaats voor dit etablissent was rijkelijk gevuld met autos van echte california carfreax. Elke zaterdag vindt hier hun samenkomen plaats tussen 6 en 9. „the Donuts Derelicts“. Het is allemaal begonnen in 1986 toen vier vrienden hier elke zaterdag afspraken om na het genieten van donuts en coffee te gaan cruisen. De groep is sindsdien enorm gegroeid d.m.v. het zwaan kleef aan principe. Hier tref je de echte autogekken aan die met gepolijste sleeen, extreme hot rods en dikke muscle cars de show proberen te stelen. Met een coffee in de ene, een donut in de andere hand is het genieten van dat al dat blinkend metaal. Het is typisch American Car Culture. Overal hoor je mensen praten over hun baby. Gesprekken worden onderbroken door het brullen van een V8. Heerlijk. Ik wist niet waar ik moest kijken. De ene voiture nog mooier of specialer dan de ander. Visuele overdosis aan kleur en vorm. Ik heb een hele rits fotos gemaakt, op de achtergrond steeds meeluisterend naar de verhalen achter de auto. Een gesprek is snel gevonden met zoveel carfreax op een hoop. De Donut Derelicts kent een gemêleerde populatie. Aan de ene kant heb je de oude garde, aan de andere kant de grunchy newcomers. Perfectionisten, de ruwere benadering of klassiekers met een hoge bling factor (schitterend mooie Mustang met foute velgen).

Tegen negen uur begonnen de meesten op te breken. Laurent en ik hebben het walhalla rond die tijd ook verlaten. Terug in Venice heb ik hem, heel toepasselijk, uitgenodigd voor een ontbijt bij „the French Market Cafe“. Gelegen op Abbot Kinney krijg je er voor een goeie prijs een ontbijt geserveerd door echte Fransen. Er is tevens een kleine supermarkt met orginele producten. Even in Europa dus. We hebben afgesproken binnenkort naar een soortgelijk event te gaan.

Om tien uur was ik thuis, de hele dag nog voor me. Eerst de digitale information overflow doorgenomen om vervolgens in bad verder te dromen. Daarna ben ik op pad gegaan om spullen te kopen voor mijn mountainbike. Die heb ik vorig weekend tweedehands gekocht, maar heeft een kleine opfriskuur nodig. Morgen, zondag, heb ik Gana en zijn familie uitgenodigd om hier te ontbijten. Nadat de kofferbak gevuld was met lekkernijen heb ik de navigatie uitgelijnd op Sunset Blvd, Hollywood. Daar bevindt zich Amoeba Music. Denk Bullit Eindhoven, maar dan enorm groot. Nieuwe en tweedehandse muziek. Dinsdag ga ik op mijn gemak nog wel een keer, de vermoeidheid begon toe te slaan. Komende week presenteert Money Mark er zijn nieuwe cd, live! Tja, genoeg te doen hier in L.A.

Voordat ik me in de Saturday night fever van Sunset Blvd begaf, heb ik eerst de cd wisselaar gevuld met nieuwe muziek. De soundtrack van mijn rit terug naar Venice bestond uit de nieuwe van Squarepusher. Via Rodeo Drive, alwaar chique L.A. zijn geld achterlaat, Wilshire gevolgd richting kust. Op Rodeo dacht ik nog even dat er een foutje in de Matrix zat. Goed, dat het straatbeeld er met zijn Rollses en Bentleys vertekend is hebben Michiel en ik vorige week al ondervonden. Nu stond er nonchalant een zwarte Mercedes SLR geparkeerd. 50 meter later....nog een!dezelfde kleur! Het blijft een contrastrijk theater hier.

ECLECTIC, ORGANIC, FANTASTIC

-Door Michiel-  De voortekenen waren prima. Een weeralarm had de NS doen besluiten uit voorzorg een aantal treinen te schrappen. Als iemand daar de logica van inziet, gaarne bij mij melden.
Anyway, schiphol, 747-400, de-icen, wachten, bevroren vleugels, weer de-icen, wachten , V-max en takeoff. Anderhalf uur te laat. Gelukkig was 'der Matty' ook vertraagd waardoor het netto resultaat slechts een half uur was, in het voordeel van de LAX-parkingservice welteverstaan. Let the LA-experience begin!

En die begon in de customized beetle onder de ‘theme building’ met op de achtergrond de klanken van KCRW en een grote fles 'organic green thea' in de hand. ‘Slapen doen we thuis ook niet’ dus tas droppen en volle gas verder. Waar zijn de rollergirls? Hoe ver is het kruipen naar het strand? Klopt het dat Snoop Dog hier regelmatig komt? Hoezo heeft Matty nog geen vochtig toiletpapier? Waarom heb ik het gevoel dat ik ieder moment kan worden aangesproken door een voormalig lid van de “mamas en the papas”? What tha fCUK is animal style? Waarom heb ik Jessica Simpson nog niet gezien? Wanneer krijg ik een frappucino? Ga ik dan eindelijk de goldstein-residence bezoeken? En wat hangt er hier een ongelofelijk vette vibe. Energy all over the place. Als je al geen ADHD hebt krijg je het wel.

The city of Angels is ongelofelijk groot. Mijn jumbo vloog er zeker een half uur overheen voordat de landing kon worden ingezet. Matty woont in de noord-west hoek van LA, die gedomineerd wordt door de entertainmentindustry. Venice, Santa Monica, Beverly Hills, Hollywood, Malibu, Bel Air. You name it, het ligt allemaal dichtbij.
Omdat er zoveel beeld vandaan komt, heb je het idee dat je in de film leeft. Zo wist ik  op een gegeven moment zeker dat in een verdekt opgestelde witte FedEx bus een SWAT-team zat te wachten tot een aantal Colombiaanse drugshandelaren de supplies aan een aantal under-cover agenten zouden aanbieden.

Drie soorten mensen (tja hokjesgeest, maar wel overzichtelijk en geen last van nuances , van grijswaarden die de boel onnodig complex maken) domineren het gebied. Zij die het gemaakt hebben, zij die het willen gaan maken en zij die het nooit zullen maken. Dat zulks prima samengaat blijkt wel uit het feit dat er geen handgemeen heeft hoeven plaatsvinden tussen mij en mijn gastheer.

“If an English plane, motorbike or car does not leak any oil..” zo begon de wijsheid van een carfreak die zeker William Taft nog als president heeft meegemaakt. Hij stond met een paar van zijn maten in de zon te filosoferen over auto’s recht voor de fameuze autobooks-store. “they forgot to put it in”. En zo heb ik tijdens mijn verblijf in Dogtown  nog veel meer ruimte in mijn hoofd gevuld met allerhande nuttige informatie. Zo ken ik nu de betekenis van het woord ‘sjoosh’. Weet ik wat de zestimation is van een huis in Venice. En ben ik bekend met alle vervoegingen van de lettergreep –ish. Een kleine greep: Bizarish, Spanish, biggish, bleakish, youngish of ‘six-o-clock-ish’.

Rollin’ big, and looking good doing it. En dus was een metamorfose noodzakelijk. Van g-string naar g-force zeg maar. En zo werd de Beetle een dikke A6 4.2 V8 en transformeerde Mattix van een soort Rod Stewart naar Jackie Stewart.  Blij als 2 pubers met een playboy en een doos tissues begonnen we aan een cruise door nachtelijk LA. Dope Jazz op de achtergrond, huizenhoge neons en een azurblauwe verlaagde Phantom met 23inch chrome Asanti’s ervoor. Wakkergehouden door het geroffel van de V8 rijden we door, tot diep in de nacht…

Het was vet, heel vet en dan heb ik nog niets gezegd over neptues net, over de Pacific Highway, over de flexicado, de briljante liveband die ik in ‘the bric’ heb mogen zien, het Lautnerhouse dat we nooit vonden, Mulhollanddrive, Chemosphere by night, Hollywood, Matty’s gewoonte zijn terras te stofzuigen met een kruimeldief,  Bervelyhills, de broodjes op rodeo drive en nog veel, veel meer. Het mooiste is, mijn vriend Matty woont er nog middenin. Doe je goed jongen!

A MAN AND HIS DREAM

In een designstudio vind je soms eigenaardige poststukken bij de administratie. Jonge designers in spee sturen een tekening met hun eigen ontwerp. Passie gegarandeerd.

Bovengenoemde exemplaren zijn dunner gezaaid onder volwassenen. Ze bestaan echter, de echte carfreax. In Los Angeles tref je ze vaker aan. Vandaag kwamen we van onze lunch terug. Voor het DCC stond een wel erg vreemde Volkswagen. Grasmaaier achter in de bak. "Uh?, hebben de Wolfsburgers ooit een pick-up versie gemaakt van de 412?" (Nasenbär)

De grijze man stond druk gebarend het een en ander uit te leggen. Aan zijn ietwat vreemde accent dacht ik in eerste instantie dat hij Zwitserse roots had. Toen ik later met hem een praatje maakte bleek het kenteken ook zin maken: Denemarken.

De man heeft eigenhandig een aantal Volkswagens omgebouwd tot pick-ups. Perfect blikwerk, oog voor details. Hij had gehoord dat er een designstudio in Santa Monica gevestigd was en had de soute schoenen aangetrokken om zijn eigen ontwerp bij de oorsprong te presenteren. Bekijks had hij in ieder geval genoeg. Wie weet wat er van terecht komt. We hebben het er over een jaar of 5 nog maar eens over.

MULHOLLAND DRIVE

Zaterdagavond Mirko nog gebeld om iets voor zondag af te spreken. Hij heeft zijn duitse Pünktlichkeit in California nog niet echt los kunnen laten. „Morgen om 08:00 AM bij mij voor de deur?“. „Het is zondag, maar goed, dat ga ik proberen“. Ik koos er toch voor wat langer te douchen en de Duitsers (de ander werkt bij Designworks) hun koffie te laten drinken. Het werd kwart over negen.

Het gekozen voertuig, een VW Touareg, bleek goed te passen bij ons plan: Mulholland Drive van Oost naar West, terug via de PCH. In totaal een kilometer of 140. Het weer bood vandaag een zomers blauwe hemel. In de Santa Monica Mountains was het 24 graden.

De echte trip begon filmisch. Via Hollywood de bergen in. Meteen op het eerste scenic point een fenomenaal panorama op L.A. geserveerd gekregen. Het heldere weer legde L.A. in een fris licht. Rechts de Pacific, voor ons het enorme grid, links het Hollywood landmark. Ik heb een aantal toeristen nog geholpen de cliché foto te maken. Het Hollywood sign is in de twintiger jaren door een aantal makelaars geplaatst die de buurt wilden promoten. De letters zijn langer blijven staan dan gepland. Door een landslide werd het orginele woord ontdaan van zijn laatse vier letters; LAND. Vele jaren later is het pas op de monumentenlijst gezet.

Mulholland Drive voert door de Bergen. Links en rechts voeren prive entrees naar vele villas. Die zijn deels op de meest gekke manieren tegen de helling gebouwd. Aan de straat staat dan een rijtje huisnummers. Enkele in goud en messing look, andere in hout uitgevoerd. We zijn een aantal keer gestopt. Vanuit de auto is het moeilijk fotos maken. Ons ging het meer om de drive.

Richting oceaan is het landschap ruwer. Veel ranches met paarden in de wei. Op deze heerlijke zondag waren er tevens veel paarden onderweg. Locals die hun klassiekers de sporen geven. Veel motoren ook. Bij het motormania meetingpoint „the Rocks“ hebben we een lange pause gemaakt om ons onder het motorenvolk te mengen. Een enorme tros aan motoren langs de weg. Veel customized spul. We hebben een aantal fotos gemaakt. Daarbij ontstonden enkele gesprekken: „What did decide you to take that picture of my bike?“.

Anyway, een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Enjoy!

MAIN STREET

Weekend. Eerst het nodige brood in huis gehaald. Deze keer naar Trader Joe’s gegaan. Een „organic“ supermarkt te vergelijken met Whole Foods. Net zo gezond voedsel, maar iets goedkoper. De koelkast is weer vol.

‚s Middags met Eckie afgesproken. Deze keer zou ik hem uitnodigen voor een etentje. Om apetit op te wekken zijn we eerst Main Street opgelopen. Drie uur op en neer, van Venice naar Santa Monica en terug. Een aaneenrijging van design galleries, boetiques, koffiebars spas en nagelstudios. Een lange pijp gevuld met witte jassen die voeten behandelen.

Het was een hondenweer. De nieuwste trend lijken kleine blaffers te zijn. Hier in de straat zit zelfs een winkel die gespecialiseerd is in hondenkleding. Het soortgelijke „Tailes of Santa Monica“ zit op Main Street en verdient in ieder geval de Seth-prijs voor de orginele naamgeving.

Orgnineel zijn ook de designwinkels. Een kroonluchter die zo van Droog Design zou kunnen komen is in ieder geval behoorlijk gewaagd voor Amerikaanse begrippen.

Met een tas vol tijdschriften en een Dog Town  t-shirt aan de andere straatkant weer terug naar Abbot Kinney. Reserveren voor een restaurant is op zaterdag aan te raden. Rond 19:08 stroomt alles in eens vol. Jammer dat wew nog een koffie zijn gaan drinken. Net een plekje in „AXE“ gemist. Uiteindelijk zijn we bij Hal’s beland. Perfecte kipfilet! Desert hebben hier op de hoek  bij Abbot’s Habbit gehaald. Tussen de locals koffie en thee in de frisse avond.

5 MP/H

Het plan lag de hele week al te sudderen. “Laten we de lunchpauze eens wat oprekken om in Burbank Autobooks te bezoeken”. Een must voor iedere carfreak met een beetje benzine in het bloed.

Vrijdag middag was het dan zover. Nadat we op het balkon van de studio onze hamburger hadden genoten in de warme winterzon, al kijkend naar de weekend chaos der prive jets, zijn we op pad gegaan. Hans Lapine en Mirko Koehnke in de ene, Steve Lewis en ik in de andere voiture. Via de 10 Eastbound om vervolgens de 405 richting Noorden te volgen. Deze Freeway slingert zich met lange curves omhoog door de Santa Monica Mountains om zich aan de andere kant in “the Valley” weer lang te strekken. Dit grijs geribbelde stuk asfalt is vooral erg fraai ter hoogte van “the Getty Center”. Hier snijdt een kilometer lange betonnen trambaan door de heuvels. De bezoekers kunnen alleen via deze weg naar het museum. Eenmaal over de top gekomen ontbloot zich een wijds uitzicht over the valley. Deze staat o.a. bekend als de plek waar de iets van Hollywood afwijkende films gedraaid worden.

Al met al een mooie rit van een dikke 20 miles dus. Ware het niet dat.......Dat op vrijdag middag, tijdens de aanzwellende weekendspits, een gevallen bouwkraan het verkeer richting Noorden compleet lam legde. Dat er iets mis was kregen we langzaam door toen aan de horizon een aantal helicopters zwermden. Een aantal busjes van een locale nieuwszender probeerden zich door de blikken lawine te wringen, op jacht naar live beelden. Te vergeefs. Net als wij stonden ook zij muurvast. Ook dit is L.A. Op elk moment van de dag kan je in een „gridlock“ vast komen te zitten. Een mooi moment om mobiel Amerika. te observeren. Zware trucks, pick-ups met absurd grote wielen, SUVs rijders met in de ene hand de „Latte“, in de andere een cellphone. Zonverweerde locals in zonverweerde oude Amerikaanse bakken.

Vier uur na vertrek stonden we eindelijk voor Autobooks in Burbank. Gemiddelde snelheid tijdens deze rit: 5 MP/H!. We hadden net zo goed te voet kunnen gaan! Ons geluk was dat de winkel nog open was. Twee minuten voor sluitingstijd konden we het paradijs betreden. De enthoustiaste eigenaar was zo aardig om ons alle tijd te geven om rond te kijken.
De winkel is elke zaterdag het trefpunt van autominnend  L.A. De winkel dient dan als startpunt van locale „cruise-ins“. Jay Leno komt vaak met vreemde autos opduiken.

Tijdens ons bezoek kregen we een typisch Amerikaanse portie „name-dropping“ om de oren. „ Ken je die en die?.....die had ik gisteren nog in de winkel, een goeie vriend van me“ etc. „Eigenlijk moet je morgen komen, dan komt Robert Williams,de legende van de Hot Rod scene hier om boeken te voorzien van handtekeningen.“.
Waarschijnlijk vertelt hij morgen het volgende:„Gisteren had ik hier mensen van Audi over de vloer, zie je hier deze schets op de cover van Car Styling?, gemaakt door een Nederlandse designer,  die heeft hier gisteren nog een model gekocht!“

Ik moet echt een keer terugkomen op een zaterdag om het spektakel mee te maken, en tevens de rest van de meters lange boekenrekken door de struinen. In theorie ben je er vanuit Santa Monica in 20 minuten.