California

COACHELLA

Coachella. Vijftig duizend inwoners. Een kleine stad in de woestijn, iets voorbij Palm Springs. Het staat bij muziekliefhebbers vooral bekend om zijn jaarlijks terugkerende festival. Drie dagen lang een aaneenrijging van optredens in een schitterend landschap. Zoiets als Lowlands, maar dan uit de Kalifornia kitchen.
Begin dit jaar lagen dan ook duizende belangstellende in hun virtuele slaapzak voor het internetportaal van de organisatie. Voordat ik uit mijn bed was gekropen stond het „sold out“ al op de website. Jammer.

In de week voor het festival dan de verrassing. Een collega van me kan, aangezien zij deel uitmaakt van een “act”, nog enkele kaarten organiseren. Een belangrijke meeting verspert echter de weg naar een vrijdag avond met Björk en DJ Shadow. Zaterdag deste vroeger opgestaan en de auto volgeladen met een survival kit. „ Good morning, this is KCRW. For all of you music lovers who are heading to Coachella, don’t forget your sunblocker and a bottle of water. It is going to be a hot Saturday out there in the dessert”.

Met voldoende vloeistoff voor mens en machine gaat het richting Oosten over highway nr 10. Het lijkt wel of de weg voor speciaal voor deze dag gemaakt is. Een 250 km lange strip grijs asfalt van deur tot deur. Het landschap verandert langzaam als de skyline van Los Angeles zich in mjn spiegels nestelt. Droge zanderige heuvels en een sterke wind. Het wordt nog surealistischer als een enorme fly over uit beton voor me opdoemt. Een gigantische multi level constructie, midden in de woestijn. Een aantal mijlen later begint aan de horizon een witte streep steeds heftiger te flikkeren. Is deze overschuimende melk een fata morgana? Het blijkt een enorm veld van ontelbare windmolens te zijn. Minuten lang bevind ik me in dit larger than life stuk optische kunst. Alles beweegt om me heen. Nog 30 mijlen tot coachella. Het verkeer wordt drukker, de termometer staat op 45 graden Celsius.

In Coachella is het festival gesitueerd op het locale polo veld. Een groene oase uit gras en palmbomen. De laatste loodjes richting parkeerplaats duren het langst. Mensen met kartonnen borden langs de straat: „will buy tickets“, „will sell tickets“. Als die nu eens met elkaar gingen praten in plaats mij steeds te vragen.

SMS. „Go to box office and ask for Jason, he has your tickets“. Dit is een van de laatste SMS die ik deze dag nog ontvang. Het hele mobiele netwerk ligt op zijn gat. Jason blijkt achter de koulissen de tickets voor V.I.P.s en artiesten te beheren. Mijn naam duikt echter niet op in de verschillende gastenlijsten. Mobiele telefoon weigert dienst. Tweede poging. Nadat ik mijn visitekaartje inclusief naam en act collega afgegeven heb wacht ik in de zinderende hitte op een antwoord. De klanken van Travis schallen over het veld en ik ben nog steeds niet binnen. Achter het kleine raam vandaan wordt mijn naam geroepen. Ik blijk niet bekend genoeg te zijn, maar krijg een paar seconden later een dagticket in mijn hand gedrukt. Probeer je collega te vinden om iets voor morgen te regelen, todays ticket is on the house! Sjakie en de Chocoladefabriek gevoel in Calfornia.

Met het programmaboekje in de hand betreed ik luilekkerland. Keuzes maken. Na een paar Red Hot Chili Peppers de voorkeur geven aan LCD Soundsystem is zo’n keuze. Pakken wat je pakken kan. Mijn trip door deze soundscape verloopt verder nog via !!!, Ozomatli, Justice (erg goeie electro stamp set!) en de Rapture. Tussendoor vlagen Gotan Project en wellicht heb ik MSTRKRFT nog sub liminaal meegekregen. Een melange van muziek, geur en kleur. De plaatselijke veiligheidsbeambten knijpen een oogje (en neus) dicht. Het doet bijina Nederlands aan.

Erg inspirerende video- en licht- en vuurinstallaties all over the place. Na zonsondergang vliegt een met duizenden lampen volgehangen Cesna over het terrein. Een vliegend gedicht in de nacht.

Jammer genoeg heb ik de groep collegae die wel beschikte over een weekend arrangement inclusieve campingpas niet meer ontmoet. Aangezien ik niet ergens illegaal in de auto wil gaan pitten, rijd ik ’s nachts nog terug naar Venice. Half vijf ‚s ochtends, de muziek nog nadreunend en highwaycurves in de benen, duik ik mijn bed in. Next stop Burning Man festival?

24/7

Parkeerplaasten zijn schaars in autorijke L.A., zeker op Main Street. Het is woensdag ochtend en ik ben eigenlijk op weg naar mijn werk. Wat ik nu echter hard nodig heb is een plek om de auto snel te droppen. Rechts schiet ik een vrije spot, trek snel mijn camera uit mijn tas en gooi een paar centen in de meter. Klik, twintig minuten.

De reden voor deze haastige stop staat 200 meter achter me in de vorm van wit metaal,inclusief „Kriegsbemahlung“. Ik ren snel terug om een paar fotos te schieten van deze zeldsame klassieker, een Shelby Cobra die zo van het circuit getrokken lijkt te zijn. Als ik dichterbij kom zie ik het nummerbord. KIT CAR. Ik heb het te doen met een replica of met iemand met een goed gevoel voor Engelse humor. Op het moment dat ik mijn derde foto maak hoor ik achter me een stem. „That will be 35 cents per picture“. Het is de eigenaar. Gevoel voor humor, dus ik vraag hem snel of zijn nummerbord ook een grap is. Helaas is het een replica, maar wel zelf gebouwd. Zijn tweede. De derde is op komst en wordt waarschijnlijk voorzien van twee engines van racemotoren. Het is het begin van een leuk gesprek over Cobras, Audi, wegligging, Duitse engineering, design, circuits in California, brede banden, breed band, economie, Chinezen met satelietontvangers, software en televisie business. “we make TV work” staat vermeld op het visitekaartje van deze CEO/president.

De parkeermeter staat natuurlijk al lang rood te knipperen als ik weer in de auto stap. Gelukkig geen ticket.
Het voordeel van een design studio in California moge duidelijk zijn. Voordat een ontwerper ‘s ochtends plaats genomen heeft aan zijn tafel, is hij visueel al gebombardeerd met unieke indrukken van de straat. Real time research 24/7. Dat hij wat later komt wordt hem vergeven.

TELE VENICE

De verleiding is groot om al zappend een dag voor de buis te verbrengen. De televisie in de slaapkamer heeft beeld maar geen geluid. Jammer dat ik de mute knop op de satelietontvanger gevonden heb. Tot nu toe heb ik me prima zonder de 300 channels kunnen vermaken. Zapp.....amazing discoveries...zapp...Koreaanse TV preker...zapp...Food Channel....zapp...Spaanse soap serie...Weather Channel...Zapp...C.O.P.S...zapp...Japanse Sushi show...zapp..zapp .zapp.

Venice bezit de hierboven genoemde diversiteit. Waar begin vorige eeuw nog water in de vele kanalen stroomde ligt nu asfalt. Vele straten zijn daarom breed uitgemeten. Een mix van oud en nieuw, rijk en arm, chique en chabby. Te voet laat zich de buurt als beste verkennen. De vele bonte beach cottages blijken de meest fantastische tuinen te hebben. Exotische planten overwoekeren de trottoirs en enorme palmbomen groeien scheef tegen huizen op. Veel details die je normaal over het oog ziet. Hier een klassieke auto vol met trash, daar een zon gebleekte aftandse cabrio waar een bijbel vergezeld wordt door Scoobidoo. Gratis boeken voor het huis van een oude idealist, vier toeristen t-shirts voor tien dollar aan het strand. Op Ocean Front Walk glijdt de minder getalenteerde broer van Jimi Hendrix op skates door de toeristenstroom. Al pingelend op zijn gitaar, versterker op de rug, posseert hij al vijftien jaar met de verwonderde toeristen. Enkele daklozen die graag in hogere sferen verkeren winden er geen doekjes om: „need fuel for my private plane“. De „schreeuw jezus“ uit Eindhoven zou zich hier thuis voelen.

MALIBU CREEK STATE PARK

Heeft Malibu een centrum? Toen Michiel hier twee maanden geleden was reden we rond met dezelfde vraag. Uiteindelijk belandden we op een aftands winkel complex alwaar mijn gast zijn eerste echt Amerikaans Frappacinno kon genieten.
Is enkel de aanwezigheid van een Starbucks genoeg om de groot geld verdieners uit het wijdse L.A. te lokken? De zoektocht werd vandaag voortgezet.

De borden langs de PCH verwelkomen bezoekers. Malibu City Limit. Dat is alles, en daar blijft het bij. Malibu is een aaneenrijging van dure strandhuizen, op elkaar gepakt tussen de oceaan en de Pacific Coast Highway.
Het Bentley gehalte is er hoog. Wie verschuilt zich daar achter die grote zonnebril? Is dat roze joggingpak een soort vermomming van Julia Roberts? Filmsterren moeten ook gewoon naar de Shell zou je denken.

Mijn wijzer staat weer op vol als ik rechts af sla en mijn voorruit zich vult met bergen. In het gebied aan de oostelijke kant van de PCH wringen zich vele Canyon Roads de heuvels in. Neem een van deze wegen en binnen luttele minuten waan je je in een andere wereld. De villas zijn er meer verstrooid, groene natuur overheerst. Links een enorme rotswand, rechts een diepe groef in het landschap. Navigatie uit en gewoon lekker rijden tot de zon onder gaat. Verborgen in het landschap ligt Vista Lake. Het doet denken aan een kleine versie van het Como Meer. Zeilboten liggen aangepaald aan de steigers.Via een stuk Mulholland Highway richting Noorden. Na een aantal kronkeligge detours beland ik op Kanan  Dume Road. Wacht eens even, gaf een collega uit de studio me niet de tip om hier ergens een klein weggetje in te duiken? Aan het begin van Latigo Canyon Road staat een schild: 30 mph de komende 12 Miles. Het aantal bochten staat niet vermeld, maar als ik na zonsondergang weer op de PCH stuit heb ik kramp in mijn armen.

Malibu heeft dus geen centrum, maar wel enorm veel mooie natuur te bieden. Er is nog plaats voor een optrekje. Wees er wel snel bij want meer mensen hebben hun zinnen gezet op dit paradijs niet ver van het smoggy L.A.

Google Earth: 34° 5'21.85"N , 118°48'53.82"W