California

Q7 CRUISE

Rewind. Vier jaar geleden zaten Uli Beierlein en ik in een studio met slechte airconditioning, de rollen tape in de hand. Zeven vierkante meter modeleerklei kregen vorm. Elke ochtend om acht uur stond een groep engineers ons te vertellen wat we nog moesten aanpassen voordat het interieur design freezed zou worden. Vechten om elke millimeter.

Deze week is het dan zover. Eindelijk heb ik de mogelijkheid mijn eigen ontwerp in zijn natuurlijke habitat te ervaren. Sinds een dikke week staat een zwarte Audi Q7 4.2 quattro voor de deur te glimmen. Aangezien ik de hele week met rollen tape in de weer ben geweest om een aantal vierkante meters klei vorm te geven, ben ik er niet toe gekomen meer dan de normale woon-werk kilometers te maken in de Q7. Tot vandaag.

Zondag, een uur of vier ‚s middags. Ik pruttel via Abbot Kinney Blvd en Main Street richting PCH. Veel volk, dus veel stop and go. Raam open, muziek aan. Eerst maar eens PCH op richting Malibu. Vaste prik bijna. Deze auto zit vol met technische snufjes. Lekker een stuk rijden om het allemaal in de praktijk uit te proberen.
In command noemt men de typische SUV zitpositie. Hoog boven het wegdek en behoorlijk recht op. Het voelt goed aan. De grote auto is daardoor beter te plaatsen. De acht ciliinders zijn behoorlijk aggressief afgesteld. Een kleine tik op het gaspedaal is genoeg om de uitlaten te laten janken en de twee tonner binnen seconden op de maximaal toegestaane snelheid te brengen. Een verslavend gevoel. Deze drug wordt echter bij de tank afgerekend. Afgelopen week heeft de prijs voor een gallon super in California de vier dollar grens doorbroken. Dit pleziertje kost dus wel wat.

Ten Noorden van Malibu bij Coral Canyon de bergen in. Tien miles gooien en smijten op kronkelig asfalt. De wegligging is verrassend direct. Bij flink remmen en langzaam manouvreren voel je echter dat je een zware auto beweegt. De inhoud van de cup holders blijft echter op zijn plaats. Het asfalt gaat over in gravel. Jammer dat ik dat bord nog net zag staan. Een stukje offroad zou mooi geweest zijn.
Terug richting PCH om een canyon te zoeken met aansluiting op Mulholland Freeway. Aan de andere kant van de heuveltoppen gaat het weer richting Los Angeles. Op de drukke highways komt het Adaptive Cruise Control goed tot zijn recht. Snelheid instellen, tollerantie afstand tot de voor je rijdende auto instellen en de computer doet de rest. Het rempedaal gaat automatisch richting tapijt. Het werkt goed, maar voelt wel vreemd aan. De bestuurder is in command, maar de auto denkt mee. Vooral in bochten wil de radarsensor nog wel eens op de verkeerde rijstrook mikken. In zeventig procent van de gevallen helpt het systeem, de andere dertig procent irriteren.
Tijdens stop and go verkeer is het handig.

Ik maak ook een aantal keer een stop and go om van het landschap te genieten. De Bergen achter Malibu zijn betoverend mooi. Het vele vocht in de lucht zorgt voor een atmosferisch perspectief. Richting horizon wordt het groen steeds blauwer. Welkom to Bob Ross country.

Ik moet me haasten want voor zonsondergang zou ik nog graag in de Hollywood Hills zijn. Michiel en ik hebben ons begin dit jaar tijdens een nachtelijke cruise op zoek gewaagd naar de Chemosphere villa aldaar. Een paalwoning van John Lautner. Modernistische Space Age architectuur. Inmiddels ken ik het gebied uit mijn broekzak. De villa is dus snel gevonden.
Aangezien de buren in de weer zijn met hun gasten houd ik gepaste afstand. „How are you doing?“ Ik wijs naar de UFO en maak een laatste foto.

Tegen het eind van Mulholland Drive ligt nog een andere villa van dezelfde architect. De Garcia Residence. Vanaf de weg valt het bijna Audi typsche, boogvormige dak op. Toeval dat er een auto uit Ingolstadt voor de deur staat? Plaatje compleet.

De weg terug naar Venice gaat welhaast op routine, twee woorden die nog steeds niet van toepassinig zijn op het leven hier, via Sunset Blvd en Rodeo Drive. Eerst nog even bij Amoeba Music naar binnen. Vijftien miles blijven nog over om het laatste veiligheidsfeature uit te proberen. Lane Departure Warning. Een licht in de spiegels begint te knipperen als zich een auto een auto in jouw dode hoek of blind spot bevindt tijdes het wisselen van rijbaan. Zeker op Amerikaanse highways komt dat goed van pas. Het „keep your lane“ princiepe heeft namelijk ook zijn nadeel. Minuten lang kan zich een auto op deze gevaarlijke plek ophouden. Al moet ik het provoceren, toch wil ik even het systeem testen. Waarschijnlijk schrikt mijn onwetend testkonijn zich te pletter, maar ik weet dat het goed werkt. Een aantal indrukken rijker en en 160 kilometers op de dagteller. Een mooie zondag. Morgen weer in de klei. Eerst de Q7 aftanken, ik zal hem missen.

BEETLE MANIA

Mahlzeit! Ja de kantine Ingolstadt „ist gar nicht so slecht“ en heeft elke dag wel iets lekkers te bieden. Maar altijd weer een plek zoeken tussen duizend engineers die het over bouten en moeren, flanches en abstellwinkel hebben, dat gaat op den duur vervelen.

Hier in California ga je buiten de deur je lunchbreak houden. Een burger op de hoek, een sandwich van de deli, sushi bij de Japanner, een salade bij Ms Winston of een pizza slice op Pico. Als je echt honger hebt moet je gaan mexi-kanen. Altijd veel voor weinig. Op Pico Blvd zit zo’n Mexicaan. Een donkere toko waar je je in een film van Roberto Rodriguez waant. Houten banken, de muren vol met zwart-wit fotos en allerhande prularia. Gitaarmuziek. Dertig minuten vakantiegevoel. De zon straalt net iets feller als je het etablissement weer verlaat.

Na vijftig meter zetten we de auto langs de kant en springen met digicams de straat op. In deze rustige buurt met brede straten en fris gemaaide gazons voor de pastelkleurige bungalows staat zomaar een zwart monster geparkeerd. Zo een „mean machine“ zou je eerder verwachten op de salt lakes van Bonneville, maar niet hier. Een mooi contrast.
De Beetle Hot Rod is behoorlijk onder handen genomen. De wielbasis verlengd, de carroserie ontdaan van onnodig gewicht. Simpel en compromisloos.

Terug in de studio meteen de fotos laten zien aan Toby, een Amerikaanse/Californische collega. „Ooo yeah (geeuw), you see that a lot over here. Actually this one is a bit lame, it’s not even chopped”. Hij zal wel denken: die Europeanen zijn ook voor een gat te vangen.

Een paar dagen later. Ik moet even iemand bij de dealer afzetten en besluit de route touristique terug te nemen naar de studio. Main Street dus. Er is altijid wel wat te zien. Zo ook vandaag. Een blauwe “split window” Beetle staat voor een surf shop geparkeerd. In Nederland zou je je er niet eens bij de APK mee durven te vertonen, maar hier is het allemaal legaal. Alleen die uitlaat al. Na een paar minuten duikt de eigenaar op. Een bijna-surf dude met dito zonnebril. „Ooo yeah (geeuw), it is a bit dented, but anyway“.

Mijn collega Toby zou er wel net zo over te spreken zijn. Tenslotte heeft dit exemplaar maar een halve top-chop achter de rug. Ik als Europeaan blijf er ondertussen gewoon lekker van genieten.