California

POLICE

Afgelopen December werd mijn spiegel afwisselend met rood en blauw licht gevuld. LAPD. Plaats maken zodat ze hun weg eilig konden vervolgen ging niet. Licoln Boulevard was een grote bliklawine. Netjes richting aangeven en links een inrit oprijden. Ik had er een afspraak om een appartement te bekijken. Het blauw rode licht bleef in de spiegel plakken. Die moeten mij dus hebben! Beelden van C.O.P.S. flitsen door mijn hoofd. Rustig blijven, al valt dat niet mee.
„Bad boys, bad boys whatcha gonna do, whatcha gonna do when they come for you“. Ik stap uit hoewel je eigenlijk met de handen op het stuur moet blijven wachten. Csilla, de huizen agente met wie ik een afspraak heb, schiet te hulp. „Deze jongen is nieuw hier in Los Angeles“.

Ik bleek een No Left Turn schild over het hoofd gezien te hebben. De bekeuring die ik een aantal maanden later moet betalen liegt er niet om; 190 US Dollars. Als ik deze persoonlijk betaal op het L.A. Superior Court krijg ik een pak papier mee. Ik moet een acht uur lange cursus volgen. Op een bijigevoegde lijst staan aanbevolen rijscholen in de buurt. Comedian School, Pizza For fun, Cheap School, Chevy Chase School. Wat is dit nu weer? Amerika blijft verbazen. Navragen bij de locals leert me dat ik te doen heb met een punten-afbouw-scholing. Doe ik dit niet zal mijn verzekering sky rocket gaan en komen er strafpunten op mijn rijbewijs. Houston we have a problem. Aangezien ik nog geen California rijbewijs heb ben ik een geval apart. Kastje naar de muur dient zich aan als de deadline nadert. Ik besluit om bij de DMV, een instituut voor motorverkeer, na te vragen. Die cursus moet ik zelf regelen met de „comedian pizzabakkers“, mijn theorie en praktisch examen vindt echter hier plaats. Ik meld me dus meteen aan voor het eerder genoemde document. Na het invullen van een formulier zit ik in de schoolbanken een test te doen. Zesendertig vragen. Niet allemaal goed, maar ik ben geslaagd. Nu nog de praktijk.

De deadline voor de acht uur cursus nadert. Je blijkt deze cursus ook online te kunnen doen. Bij het registreren loop ik weer van de muur terug naar het kastje. Geen rijibewijs dus geen aanmelding. Alles nog maar eens goed doorlezen. Kleine letters en ambtenaarstaal. Catch 22. Een punt achter dit ingewikkeld verhaal is moeilijk te zetten. Het komt er op neer dat ik mijn boete betaald heb en zodoende aan alle wettelijke verplichtingen voldoe. Die virtuele punten vertoeven momenteel eveneens tussen het kastje en de muur. Punt.

Begin deze week dan de tweede ticket van de politie. Zestig Dollar is de schade deze keer. Niet treuzelen nu. Er wordt werk van gemaakt. Woensdag trek ik met vier collegas rond een uur of zes richting Down Town. In het Staples Center zitten we hoog in de nok. Stijl beneden ons betreden drie politieagenten na een klein uur het podium. Walking on the moon.
20.000 man zingen mee. Een mooie locatie, Amerikaanse stadionsfeer en classic hits vullen de avond. The Police is terug voor een reunion. Een erg goeie performance. Daar blijft het bij. Het klinkt allemaal geweldig, maar van een synergie tussen de bandleden is niet echt te spreken. Wat verbazingwekkend blijft is dat het trio het geluid produceert van een compleet orkest. Dat is mede te danken aan de stem van Sting. Jammer dat men geen cameras mee naar binnen mag nemen. De security van dit is erg streng deze avond. Ik moet hier nog een keer terugkomen om Kobe Bryant een L.A. Hoop te zien scoren!

Anyway, been there, done that and bought the T-shirt!

POMONA, WE MEET AGAIN

Een ezel stoot zich niet twee maal aan dezelfde steen. Ik was vandaag een ezel. Fris uit het bad zit ik met gerimpelde vingers achter mjn toetsenbord. Twee uur lang in de kuip en nog steeds gloeit mijn gezicht na van Pomona.

De dag begint vroeg en bewolkt. Meetingpoint studio. Steve en ik pikken er Chris op. Een Duitse collega die zich na een aantal jaar California een dude mag noemen. Wij in jeans, hij in shorts en flip flops. Dat is het verschil. „Vanaf elf uur gaat de zon doorbreken jongens“. Hij zou het wel weten denk ik. De cupholders worden gevuld met fraps en latte’s voordat we op weg gaan.

Een klein uur later draaien we de immense parkeerplaats van de Fairplex Motor Speedway op. Aan de horizon gloeit het blinkende metaal. Drie maanden geleden was ik hier voor de eerste keer. Toen was het onmogelijk het complete aanbod door te nemen. Pomona, we meet again.
Dicht bij de ingang staat voornamelijk Duits materiaal. Naast Porsches veel Volkswagens. Tussen de Beetles en Busses gloeien de barbecues. Pomona Swap Meet is naast het verkopen en bekijken van autos vooral een event waar men samenkomt en lekker geniet. Swap meat.

Ik vraag een aantal trotse bezitters of ik een portret mag maken. „It is for the famous Carfreax.com website“. Het levert een aantal mooie platen op. De eigenaar van een absurd lange, goudkleurige begrafenisauto gaat er eens goed voor zitten. Uit zijn collectie van drie voertuigen moet dit wel de meest absurde variant zijn. „Zou Elvis hiermee naar Graceland gebracht zijn?“ denk ik, kijkende naar het mintgroene interieur. Een meisje met een noteblock komt een kijkje nemen. Ze werkt in de entertainmentindustrie en is op zoek naar passende filmautos. De eigenaar is eerder sceptisch en denkt het van doen te hebben met een undercover belastingsagente.

Het blijft lekker dromen op een swap meet. Voor een paar duizend Dollar ben je eigenaar van een klassieker. Back to the Future voor 10.000 Euro. Eigenaars vertellen en openen deuren. Hoogtepunt vandaag is het perfecte interieur van een Ford Thunderbird. Een overdosis aan schitterende details! Wat was er voor het tijdperk van airbag en co(pfaufschlag) toch ontzettend veel mogelijk. Grote dunne stuurwielen met daarachter een breed palet aan wijzerplaten.

Tegen de middag laat mijn camera het afweten. Vergeten de batterij van voldoende „juice“ te voorzien. Gelukkig schiet Steve vrolijk verder aan een erg mooie serie. Ik voel me een beetje geamputeerd. Nadat we een grille bezocht hebben gaan we met volle maag naar de andere kant van het terrein. Hier lijkt een onderdelenmagazijn over het hete asfalt uitgestort te zijn. Het evenement gaat richting einde dus de prijzen zakken. We staan voor een grote hoop “brightwork” en filosoferen over de mogelijke prijs van een gestiliseerde chromen vogel. Onze schattingen varieren tussen 80 en 130 Dollar. Bij het horen van de prijs kijken we elkaar aan en proberen ons te herinneren wie de vogel het eerst zag. Steve stopt hem even later voor tien Dollar in een plastic tas. Hongerig  na dit kleine succes eindigen we alle drie deze Swap Meet met een gevulde zak. Het langerekte metalen „T h u n d e r b i r d“ staat hier op de kast te blinken. Een eertste en kleinie stap richting een klassieker?