California

PEBBLE BEACH

Zondag, 06:15 AM. De mobiele telefoon op het nachtkastje begint te trillen en kondigt de tweede dag van ons volle programma aan. Ik blijf nog vijf minuten liggen en douche als tweede. Wat een luxe. Met slaperige ogen check ik het docking station van mijn camera. Het LEDje licht groen op. De batterij is geladen en klaar voor Pebble Beach Concours d’Elegance.

Het standaard ontbijt in Motel 8 bestaat uit slechte koffie en plakkerige zoetigheid in plastic verpakking. Continental breakfast laat je hier liever links liggen. Ik heb honger en bijt door de zure appel. Rond een uur of zeven is de club compleet. De navigatie wordt uitgericht op de peninsula van Monterey. Een schitterend stuk kustlijn, vol met golfclubs en villas.
Dit is de achtertuin van money making California. Toeristen zijn welkom. Eerst na het betalen van een 9 $ fee mag je de 17 Miles Road op. Vandaag wordt een uitzondering gemaakt voor bezoekers van het concours. We worden door oranje hesjes en wapperende handen richting een parkeerplaats aan de kust gedirigeerd. We parkeren de autos in een schilderij van William Turner. Rotsblokken en verwrongen bomen die aan de zeewind hun absurde vorm te danken hebben.

We gaan zitten in een van de vele shuttlebussen en merken dat we ondanks het vroege tijdstip niet de enigen zijn. We stappen uit en na een tour langs allerlei tenten en tentoonstellingen staan we een aantal minuten later voor het complex van de locale golfclub. Het evenement heeft een chique karakter en dito prijis. De creditcard gaat door de slider en ergens in Ingolstadt verdwijnt 175 $ van een bankrekening.

Pebble Beach is een verzameling bonbons op een zilveren schaal. Het gras is er groener en lijkt met een tondeuse op maat gesneden te zijn. Samen met een adembenemende blik op de Pacific een perfect landschap om een stel onbetaalbare klassiekers ten toon te stellen. Onbetaalbaar voor het gewone volk. Dat is hier echter ver te zoeken. Wij hebben onze zondagse schoenen aangetrokken en het t-shirt vervangen door een nette bloes. Daarmee behoren we tot de outsiders. Het merendeel van het Pebble gepeupel bestaat uit pakken, sigaren, grote hoeden en diep uitgesneden jurken, al dan niet vergezeld van extravagante honden. Zien en gezien worden is hier het motto. Zongebruinde succesvolle mensen die twijfelen tussen een Ferrari of een Aston Martin uit het jaar stillekes. Dikke klokken, grote zonnebrillen en het complete scala aan plastische chirurgie.
Heerlijk om doorheen te wandelen en af en toe een „hip shot“ te nemen.

Fotos van autos maken valt tegen. Ondanks het dikke prijskaartje ziet het hier zwart van de mensen. De hemel is strak blauw en het blik is tot in de laatste porien hoogglans gepolished. Groen gras, blauwe lucht en mensenmassas weerkaatsen zich in metaal. Ik besluit eerst maar eens een rondje te lopen en houd de camera in mijn zak. Kijken in plaats van knippen. Het valt niet mee tussen al dit exotische.
Uit de vele speakers klinkt een rustige vrouwenstem. Jaartallen en informatie dwarrelen door de lucht. Na een keer rond gelopen te zijn waag ik een kans met de camera. Ik sta bij een rode Ferrari en ben op zoek naar een detailshot. Ik zou de eigenaar moeten vragen of hij de deur even zou willen openen. Op de achtergrond hoor ik verschillende mensen vragen naar een handtekening. „Uw laatste boek vind ik so awesome!“
Nick Mason ontvangt de complimenten met een dikke grijns. Dit is Pebble Beach ten voeten uit.

Na een paar uur in de zon en het blatende publiek verbracht te hebben zoek ik een plek op het groene gras uit en schakel over naar audio mode als de prijsuitreikingen voor mooiste voitures beginnen. Te weinig slaap en teveel visuele input beginnen zich te wreken.

Pebble Beach Concour d’Elegance is een aanrader. Je moet er echter heel erg vroeg op de mat staan of laat blijven. Tegen het einde van de middag is het licht mooier en de mensenmassa minder. Het contrast met Laguna Seca is groot. Benzine Vs. Billionaires. Het eerste is puurder, het tweede surrealer. Een perfecte combinatie dus.

Tegen een uur of vijf verlaten we het spektakel. Steve en Laurent blijven nog een nacht in het hotel. Wij gaan terug naar Los Angeles. Voor ons liggen nog 650 km. We kunnen snel of mooi en kiezen voor het laatste. In de avondzon cruisen we over het mooiste stuk PCH dat California te bieden heeft. Lange schaduwen en enorm stijle rotskusten. Ik ben moe, maar blijf genieten.
Na Big Sur dalen we af naar zeeniveau en is het makkelijker inhalen. De 350 paarden worden van stal gehaald. Een uur lang achter een gammele camper hangen schiet niet erg op. Als de laatste zonnestralen over de Pacific vallen maken we een kleine pause. Aan de kust kort voor Juan Luis de Obizmo ligt een kolonie zeeleeuwen op het het strand voor pampes. Perfecte timing. De laatste 450 kilometers gaan op karakter.

Een lang weekend gaat ten einde als ik om half drie ‚s nachts enorm moe mijn bed induik.
Twee en een half uur later zit ik met een verslapen kop achter een beeldscherm in de studio. Telefoonconferentie met Ingolstadt. De presentatie verloopt goed, al duurt het even voordat die boodschap bij mij aankomt. „Please charge battery“.

LAGUNA SECA

Ik twijfel. Net terug van een intensieve vakantie in California en nu een CAD model in de prille steigers, kort voor een presentatie. Doen of niet doen?
Twee grootmeesters der Nederlandse taal gaan door mijn hoofd en na een diepe zucht komt het verlossende woord. Ja, ich bin dabei! „De ziel komt te paard“ schreef Harry Mulisch in Het Stenen Bruidsbed, „Pakken wat je pakken kan“ zei eens ene Rik de Reuver. Een kleine twee weken is het geleden dat ik met mijn ouders onze trip afsloot met een schitterende tocht langs de kustlijn van California. Tijd om die ziel tegemoed te rijden en in Monterey op te pikken. Pebble Beach here we come!

Pebble Beach Concours d’Elegance. Ik heb er al zo vaak van gehoord en over gelezen. Het is een van die plekken die op zo’n lijstje in je hoofd staat. Dingen die je ooit meegemaakt moet hebben. Nog nooit was het zo dichtbij als nu, hier in California. Afgelopen jaar heb ik het al laten schieten. Ik weet niet eens meer wat er precies de reden voor was. Dat zegt genoeg.

Vrijdag middag. De hotels zijn al een week geboekt. Aangezien elk betaalbaar bed rond Pebble Beach voor dit speciale weekend het bordje No Vacancy al maanden uit het vet gehaald heeft, belanden we in Gilroy, een stadje 40 miles te Noorden van het spectakel.
Het plan is om na de lunch te vertrekken. Ik brief de modelleurs zodat ze genoeg informatie hebben om de presentatie voor maandag ochtend af te krijgen. Op papier simpel, in de praktijk kom ik er met een uur vertraging vanaf. Steve en Laurent zitten al lang op de 5 als Mirko, Chris, Patrick en ik Santa Monica achter ons laten. We besluiten de 101 te nemen. Een mooiere route. De vrijdagmiddagspits zwelt aan. File.
Na Ventura hebben we eindelijk de ruimte. Nog 600 km te gaan. Onder begeleiding van goeie muziek suizen we de avond in, genietend van „The Magic Hour“. Droge, glooiende landschappen met her en der zwarte koeien gloeien in de laatste zonnenstralen. Het beeldscherm waar ik vier uur geleden nog naar zat te staren lijkt lichtjaren verwijderd. Vakantie to go! Na een schitterende zonsondergang stoppen we in Kings City. Barstend van de honger belanden we uitendelijk bij de locale Mexicaan van dit verslapen dorpje.
Een paar uur later komt het bord “Gilroy next exit” als een verlossing. Aan de rand van de pool wordt een six pack van inhoud ontdaan voordat we laat na middernacht onze kamers opzoeken.

Nog geen zes uur later sta ik alweer naast mijn bed. Steve heeft het plan opgevat om vroeg op pad te gaan zodat we er voor de grote meute zijn, mooi licht hebben en de hitte nog acceptabel is. In convooi rijden we via Salinas en Starbucks richting Monterey. Het „Pebble Beach weekend“ bestaat uit meerdere evenementen. Verreweg het bekendste is het Concours d’Elegance waar prijzen uitgedeeld, gevraagd en geboden worden. Show en sales aan het strand, golf, geld en glamour op het groene gras.

De zaterdag staat in het teken van de historical races. Locatie Laguna Seca. Alleen die naam al, schitterend. Het is half negen als we achter een Detomaso Pantera het terrein oppruttelen. Dat begint goed. Het kleine circuit slingert op natuurlijke wijze door de heuvels. Het is wellicht het beste te vergelijken met Spa Francorchamps. Een schitterend panorama ontvouwt zich als je vanaf de parkeerplaatsten de heuvels afdaalt naar het heilige asfalt. Voordat we in de paddock aankomen zijn onze netvleizen al gebombardeerd met klassiek blik. Als de batterijen van de digicams dat maar uithouden.De dag is nog lang.
Uren lang slenteren we in groepjes tussen de race autos door. Het programmaboekje vermeldt races met klassiekers uit verschillende decennia. De soundtrack is dolby surround, aangezien we ons in het infield bevinden. De vrooops en vroaarrs worden vergezeld van een kauwgom stem die allerlei achtergrond informatie en statistieken de speakers uitstrooit. In de paddock wordt hevig gesleuteld. Grijze mannen in blauwe overalls halen met zwarte handen hun auto nog een keer uit elkaar voordat ze de baan opgaan. Onverstoorbaar worden lagers gesmeerd en schroeven aangedraaid. Passie.

Ferrari rood onder wit tentdoek, gele Birdcages in de brandende zon, een verzameling Amerikaanse race sigaren uit de oude doos. Details en kleur worden gekadreerd. „Give them Hell!“ staat in kleine letters gekalkt op het dashboard van een Indycar. Autos gemaakt om erg hard rondjes mee te rijden. Assymetrische stoelen om de constante zijdelingse g-forces op te vangen. Racing the American way.
Teveel lekkers voor menigeen. De eerste camera uit ons gezelschap geeft de geest. Low battery, can’t save image.

Ook mijn harde schijf heeft moeite om alle indrukken weg te schrijven. Tijd om de batterij op te laden bij een van de vele eettentjes. Rond de kleine lagune liggen de obligatorische kraampjes met boeken, modellen, posters en t-shirts. De perfecte plek om in de schaduw even bij te komen. Ik sta voor een groot rek met automodellen. Ligt het aan mij of lijkt zich een dikke deken van stilte over het circuit te leggen? Geen motorengeroffel, geen kauwgom. Enkel en alleen het gebrabbel van de verkoper ver op de achtergrond, vergezeld van een melodie uit de speakers die ik niet meteen thuis kan brengen. De vrouwenstem zwelt aan als ik een doos terugschuif in het rek en me omdraai. Een surreaal beeld. Honderden mensen staan stil, velen met de pet op de borst, voor zich uit te staren. Het laatste stukje Stars Spangled Banner schalt over Laguna Seca als handen op elkaar en vuisten de lucht in gaan. „America Number One“.

Na deze vlaag van patriotisme trekken we de droge heuvels in om met een perfect overzicht een aantal races te bekijken. Her en der zitten groepjes mensen te campen in klapstoelen met cupholders. Strohoeden en een biertje. Back to the sixties ook op het circuit. Een Mustang jaagt een Ferrari 250 LM achterna, een Cobra verlaat met een meters lange blauwe wolk het gevecht.

Het is tegen zessen en het programma gaat langzaam ten einde. Voordat we de anderen opzoeken in de paddock besluiten we nog even „de achterkant“ van het circuit te bekijken. Het is de laatste race van de dag. Op de plattegrond van Laguna Seca had ik al de exotische naam zien staan: „The Corkscrew“. We lopen het rechte stuk af als Porsches en Ferraris ons voorbiji razen richting horizon. Een magisch dal vol met slingerende curves ligt een paar honderd meter verder in de schaduw. Het is er stoffig. Honderden die-hards zitten tussen de bomen en applaudiseren bij elke auto die er de heuvels af komt stormen. Geweldig gezicht.

Voor diegenen die nog plannen hebben voor het komende jaar: neem een strohoed, klapstoel en goeie fles wijn mee en zoek snel „de Kurkentrekker“ op om te genieten van de vele goede jaargangen die voorbij roffelen.