LAGUNA SECA

Ik twijfel. Net terug van een intensieve vakantie in California en nu een CAD model in de prille steigers, kort voor een presentatie. Doen of niet doen?
Twee grootmeesters der Nederlandse taal gaan door mijn hoofd en na een diepe zucht komt het verlossende woord. Ja, ich bin dabei! „De ziel komt te paard“ schreef Harry Mulisch in Het Stenen Bruidsbed, „Pakken wat je pakken kan“ zei eens ene Rik de Reuver. Een kleine twee weken is het geleden dat ik met mijn ouders onze trip afsloot met een schitterende tocht langs de kustlijn van California. Tijd om die ziel tegemoed te rijden en in Monterey op te pikken. Pebble Beach here we come!

Pebble Beach Concours d’Elegance. Ik heb er al zo vaak van gehoord en over gelezen. Het is een van die plekken die op zo’n lijstje in je hoofd staat. Dingen die je ooit meegemaakt moet hebben. Nog nooit was het zo dichtbij als nu, hier in California. Afgelopen jaar heb ik het al laten schieten. Ik weet niet eens meer wat er precies de reden voor was. Dat zegt genoeg.

Vrijdag middag. De hotels zijn al een week geboekt. Aangezien elk betaalbaar bed rond Pebble Beach voor dit speciale weekend het bordje No Vacancy al maanden uit het vet gehaald heeft, belanden we in Gilroy, een stadje 40 miles te Noorden van het spectakel.
Het plan is om na de lunch te vertrekken. Ik brief de modelleurs zodat ze genoeg informatie hebben om de presentatie voor maandag ochtend af te krijgen. Op papier simpel, in de praktijk kom ik er met een uur vertraging vanaf. Steve en Laurent zitten al lang op de 5 als Mirko, Chris, Patrick en ik Santa Monica achter ons laten. We besluiten de 101 te nemen. Een mooiere route. De vrijdagmiddagspits zwelt aan. File.
Na Ventura hebben we eindelijk de ruimte. Nog 600 km te gaan. Onder begeleiding van goeie muziek suizen we de avond in, genietend van „The Magic Hour“. Droge, glooiende landschappen met her en der zwarte koeien gloeien in de laatste zonnenstralen. Het beeldscherm waar ik vier uur geleden nog naar zat te staren lijkt lichtjaren verwijderd. Vakantie to go! Na een schitterende zonsondergang stoppen we in Kings City. Barstend van de honger belanden we uitendelijk bij de locale Mexicaan van dit verslapen dorpje.
Een paar uur later komt het bord “Gilroy next exit” als een verlossing. Aan de rand van de pool wordt een six pack van inhoud ontdaan voordat we laat na middernacht onze kamers opzoeken.

Nog geen zes uur later sta ik alweer naast mijn bed. Steve heeft het plan opgevat om vroeg op pad te gaan zodat we er voor de grote meute zijn, mooi licht hebben en de hitte nog acceptabel is. In convooi rijden we via Salinas en Starbucks richting Monterey. Het „Pebble Beach weekend“ bestaat uit meerdere evenementen. Verreweg het bekendste is het Concours d’Elegance waar prijzen uitgedeeld, gevraagd en geboden worden. Show en sales aan het strand, golf, geld en glamour op het groene gras.

De zaterdag staat in het teken van de historical races. Locatie Laguna Seca. Alleen die naam al, schitterend. Het is half negen als we achter een Detomaso Pantera het terrein oppruttelen. Dat begint goed. Het kleine circuit slingert op natuurlijke wijze door de heuvels. Het is wellicht het beste te vergelijken met Spa Francorchamps. Een schitterend panorama ontvouwt zich als je vanaf de parkeerplaatsten de heuvels afdaalt naar het heilige asfalt. Voordat we in de paddock aankomen zijn onze netvleizen al gebombardeerd met klassiek blik. Als de batterijen van de digicams dat maar uithouden.De dag is nog lang.
Uren lang slenteren we in groepjes tussen de race autos door. Het programmaboekje vermeldt races met klassiekers uit verschillende decennia. De soundtrack is dolby surround, aangezien we ons in het infield bevinden. De vrooops en vroaarrs worden vergezeld van een kauwgom stem die allerlei achtergrond informatie en statistieken de speakers uitstrooit. In de paddock wordt hevig gesleuteld. Grijze mannen in blauwe overalls halen met zwarte handen hun auto nog een keer uit elkaar voordat ze de baan opgaan. Onverstoorbaar worden lagers gesmeerd en schroeven aangedraaid. Passie.

Ferrari rood onder wit tentdoek, gele Birdcages in de brandende zon, een verzameling Amerikaanse race sigaren uit de oude doos. Details en kleur worden gekadreerd. „Give them Hell!“ staat in kleine letters gekalkt op het dashboard van een Indycar. Autos gemaakt om erg hard rondjes mee te rijden. Assymetrische stoelen om de constante zijdelingse g-forces op te vangen. Racing the American way.
Teveel lekkers voor menigeen. De eerste camera uit ons gezelschap geeft de geest. Low battery, can’t save image.

Ook mijn harde schijf heeft moeite om alle indrukken weg te schrijven. Tijd om de batterij op te laden bij een van de vele eettentjes. Rond de kleine lagune liggen de obligatorische kraampjes met boeken, modellen, posters en t-shirts. De perfecte plek om in de schaduw even bij te komen. Ik sta voor een groot rek met automodellen. Ligt het aan mij of lijkt zich een dikke deken van stilte over het circuit te leggen? Geen motorengeroffel, geen kauwgom. Enkel en alleen het gebrabbel van de verkoper ver op de achtergrond, vergezeld van een melodie uit de speakers die ik niet meteen thuis kan brengen. De vrouwenstem zwelt aan als ik een doos terugschuif in het rek en me omdraai. Een surreaal beeld. Honderden mensen staan stil, velen met de pet op de borst, voor zich uit te staren. Het laatste stukje Stars Spangled Banner schalt over Laguna Seca als handen op elkaar en vuisten de lucht in gaan. „America Number One“.

Na deze vlaag van patriotisme trekken we de droge heuvels in om met een perfect overzicht een aantal races te bekijken. Her en der zitten groepjes mensen te campen in klapstoelen met cupholders. Strohoeden en een biertje. Back to the sixties ook op het circuit. Een Mustang jaagt een Ferrari 250 LM achterna, een Cobra verlaat met een meters lange blauwe wolk het gevecht.

Het is tegen zessen en het programma gaat langzaam ten einde. Voordat we de anderen opzoeken in de paddock besluiten we nog even „de achterkant“ van het circuit te bekijken. Het is de laatste race van de dag. Op de plattegrond van Laguna Seca had ik al de exotische naam zien staan: „The Corkscrew“. We lopen het rechte stuk af als Porsches en Ferraris ons voorbiji razen richting horizon. Een magisch dal vol met slingerende curves ligt een paar honderd meter verder in de schaduw. Het is er stoffig. Honderden die-hards zitten tussen de bomen en applaudiseren bij elke auto die er de heuvels af komt stormen. Geweldig gezicht.

Voor diegenen die nog plannen hebben voor het komende jaar: neem een strohoed, klapstoel en goeie fles wijn mee en zoek snel „de Kurkentrekker“ op om te genieten van de vele goede jaargangen die voorbij roffelen.

Comments

[Geplaatst door: geert]

WAT EEN ONWIJS MOOIE FOTO's MAT !
Dat was het wachten meer dan waard (lezen doe ik later nog ;D )
PS: Rik - hoe ver je invloed reikt! PWJPK - misschien moeten we hier maar het motto van de Carfreax van maken? Het heeft al heel veel moois en gedenkwaardigs opgeleverd!

[Geplaatst door: geert]

- en (opnieuw) wat een heeeeerlijk verhaal !
MAT FOR PRESIDENT !!!