California

NEW EYES

Het is zaterdag ochtend. Vroege vogels rommelen in de woon- en badkamer. De Europeanen zijn wakker en klaar voor hun eerste echte dag in Los Angeles. Gisteren kon ik nog snel een „Amazing Discoveries“ inflatable bed met electropomp kopen, alvorens ik broer Stijn, Marloes en neef Geert van LAX ging halen. De eerste twee blijken er beter op geslapen te hebben dan de rest van de familie die in hartje Venice de nacht in een hotel moest doorbrengen wegens plaatsgebrek op Electric Avenue. Zus Sofie is al een paar weken langer in California en heeft de kamer met Geert gedeeld. Ze kruipen hier meteen achter de laptop om een beter hotel te zoeken.

Ontbeten wordt op het terras van het French Market Café aan Abbot Kinney. Stijn heeft een programma opgesteld voor de komende negen dagen. Voor vandaag zijn een ontbijt met biologische eieren en leuke dingen in L.A. gepland. De Fransozen bedekken in luttele seconden ons kleine bistrotafeltje met lekkernijen. Het eerste programmapunt kan dus succesvol afgehaakt worden.

Wat te doen met de tweede categorie op ons lijstje? Aangezien we toch in de buurt zijn lopen we richting de Venice Canals. Opeengepakte kleurrijke architectuur in een idylische omgeving. Bouwsels met een hoog Anton Piek gehalte staan tussen modernere varianten. Alles gesitueerd aan de paar kanalen die overgebleven zijn van de toekomsvisie van ene Abbot Kinney. Venice.

Ik haal mijn reisgezelschap iets later op aan de Ocean Front Walk. Het viertal neemt plaats op de drie zitrijen die de Audi Q7 biedt. De komende dagen zullen we in de SUV vol cupholders veel tijd verbrengen tijdens onze trip door California, Nevada en Utah. Eerst maar eens opwarmen in L.A.

„The real challenge of discovery lies not in finding new places, but in having new eyes”. Vijf zien meer dan een dus bezoeken we vandaag ook plekken die ik al een paar keer bezocht heb.
Onze vaste reisbegeleider bestaat uit een klein zwart Moleskine boekje.Na een dag vol indrukken zitten we bij kaarslicht in de tuin na te genieten en schrijven we onze hoogtepunten op. Door het open raam klinkt Fleetwood Mac als in de donkere nacht een Politie helicopter grote cirkels draait boven Venice. Hij lijkt aan een touw uit wit licht rondgeslingerd te worden. Elke tien seconden bevinden we ons in een indrukwekkend salvo van klapperende wieken. Een mooi moment dat in het boekje belandt.

De twee hotels die we in Down Town bezocht hebben komen tevens in de top vijf terug. The Westin Bonaventure is een complex uit de 70ties en ademt de optimistische sfeer uit vervlogen jaren. Alles lijkt nog orgineel te zijn. De fitness club inclusief running track hangt in het atrium tussen de vier torens. Orientering geschiedt door de toen opkomende pictogrammen en color coding. Was ik hier al een keer of beeld ik het me in? We lijken door de sets van oude Sience Fiction films zoals Rollerball en THX 1138 te bewegen. De liften hangen aan de buitenkant van de gevels. In luttele seconden schieten vijfendertig verdiepingen voorbij als we ons naar het hoogtepunt van de Westin laten catapulteren. Het Down Town onder ons wordt kleiner en een panorama over Los Angeles ontvouwt zich. In de Bona Vista lounge draaien we een rondje in de roterende bar. Synthesizer Greatest hits op de achtergrond maken de atmosfeer compleet. Retro Futurism. De Westin Bonaventure beidt een schitterende setting die menig location scout in zijn/haar boekje aangekruist heeft getuige de vele filmscenes die hier zijn opgenomen. Een aanrader!

Ik wijs ergens diep in de verte naar een wit gebouw. Daar, tussen de spiegelende torens ligt ons volgende doel. Ik zie dat er nog een tafeltje op het dak van The Standard Hotel vrij is. Even later waaien we uit tussen champagne drinkend L.A. Het gaat er hier Wallpaper Magazine verantwoord aan toe. Een mix van klassieke designer meubels, bonte kleuren en humoristische details.
Het zogenaamde Magic Hour begint als een Rollergirl zonder rolschaatsen de rekening komt brengen. De ons omringende spiegelende torens liggen al in het gelige licht als we snel de parkeerplaats onder het hotel opzoeken. De tijd begint te dringen voor de volgende adembenemende blik over deze enorme stad. Het is even haasten, maar we redden het net.

Op een van de panoramapunten aan Mulholland Drive kunnen we nog snel terecht voordat de Park Rangers de hekken sluiten. De 405 vloeit als een trage lavastroom door het grid. Op de achterbank valt een enkel oog dicht als ik me in het drukke avondverkeer een weg baan richting Venice. Teveel indrukken voor de nieuwkomers of zouden ze al dromen over ons volgende doel? Viva las Vegas!

MOVIE MAKING MACHINE

Het grid van Los Angeles is niet perfect. Zeker aan de kust ligt het Brabantse tafelkleed niet helemaal strak gestreken. De korste weg naar het werk blijkt achter een supermarkt en voorbij een golfbaan te lopen. Geen hoofdstraten, weinig kans op file. De overgang van het armere gedeelte Venice naar Santa Monica wordt gekenmerkt door de bordjes in de voortuin. Neighborhood Watch, Security Systems, Armed Response. In de vroege ochtendzon rijden  mannetjes in witte bloezen over de stoep op veel te kleine fietsen. Autoriteit stralen ze op deze manier niet echt uit om eerlijk te zijn. Het is bijna lachwekkend. Een chihuahua als wachthond. Ze zijn door de bewoners ingehuurd om alles in de gaten te houden.

Afgelopen week kwam deze buurt langzaam tot leven.Het begon met een klein verkeersbord langs de weg: No parking in this street until Spetember 29th. Daarna kwamen de  oranje pillonnen en het gele lint. De volgende dag staan twee blocks lang grote witte vrachtwagen aan beide zijden van de toch al smalle straten. Overal bedrijvigheid. Mensen schouwen kabels en zijn in de weer met spotlights. Boven een grote zwarte aanhanger hangt een blauwe zweem van een barbeque die op temperatuur gebracht wordt. Als het om filmsets gaat heb ik een ding geleerd: kijk naar de schaal van de catering en je weet hoe groot het budget van de productie is. Dit is menens! Ik duw de auto ergens tussen twee trucks die met het sierlijke Paramount Pictures beletterd zijn. De trailerhomes en mobiele toiletten staan in een zijstraat. In deze gigantische infrastructuur die film heet zwelt bijna automatisch een soort paparazzi gevoel op. Zou dat de regisseur zijn? Is dat een filmster achter die grote zonnebril? Een groene Ford Bronco staat nonchalant op de stoep. Waarschijnlijk een filmprop. In een openstaande oplegger staat de beroemde regisseursstoel: Ditch. Een zoekactie op het net leert me later dat het hierbij echter om de werktitel van de film gaat. Als jullie over een klein jaar met een emmer popcorn naar „Stephmonster“ zitten te kijken weet je in ieder geval wie in die zilveren auto op de achtergrond voorbijglijdt. Ik was erbij.

Op vrijdagavond haal ik mijn familie op van het vliegveld. Ze komen met een vol programma voor een dikke week. Alvorens ik de vermoeide jetlaggers de Hollywood Hills laat zien, cruisen we „heel spontaan“ een keer door het oog van de storm van deze Movie Making Machine. Een paar meter verwijderd van de camera. Een betere landing in Los Angeles is niet denkbaar. De realiteit die film heet.

PLAIN PASSION

Deze bijdrage gaat eens niet over geld en autos, maar over kleine ontmoetingen in een grote stad.

Lunchtime. Ik wil snel iets te eten halen bij Trader Joe’s, maar wijzig mijn plan als ik buiten de studio Steve tegen het lijf loop. Het wordt een mexicaanse hamburgesa con avocado op Abbot Kinney. Het is een paar minuten rijden, maar dan ben je ook even weg uit het businesspark van Santa Monica Airport. De weg terug naar de tekentafel gaat via Main Street waar we inspiratie tanken in de krappe kiosk. Een half uur later lopen we beide met internationale tijdschriften onder de arm naar de auto. Twee minuten staan nog op de teller. Timing.

We rijden Ocean Park omhoog richting Oosten, de Pacific in de spiegels verdwijnt achter de heuvels. „Wait a minute, did you see that model shop over there, I passed it so many times and never been in there. Let’s take a quick look shall we?” Steve heeft gelijk. Ocean Park is volgezaaid met kleine winkels. Elke dag kom ik er voorbij, maar nooit heb ik de auto langs de kant van de straat gezet om te kijken wat er achter al die kleurrijke gevels gebeurt.

Een bel rinkelt als we Evett’s Model Shop binnenstappen. Het is er donker. TL bakken aan het plafond verlichten de hoge kasten en de ouderwetse toonbank. Dit is een eldorado voor de modelbouwer. Vergeelde kartonnen dozen wachten op verlossing van vlijtige handen. Potjes verf, balsenhout, propellors, vleugelprofielen. Alles in overvloed. Vliegtuigen aan het plafond. Het is hier een beetje muffig. Zou die Rubik Cube hier al sinds 1979 liggen? Buiten gaat het stop and go verkeer van Los Angeles onverstoord verder, hier binnen lijkt de tijd stil te staan.

Een vaal oranje gordijn wordt opzij geschoven en een oude man in rood schort schuifelt langzaam de winkel in. Hij moet ergens achter in de tachtig zijn. „Can I help you gentlemen?“ Steve maakt een praatje terwijl ik een blik werp achter het gordijn. Ik maak snel een foto van de chaotische werkruimte en geneer me op hetzelfde moment. We behoren vandaag waarschijnlijk tot de weinige klanten, houden de man van zijn werk af en lopen hier nu een beetje de toerist uit te hangen. Het is wel zo gepast om even na te vragen.
Nee heb je, ja kan je krijgen. Vandaag krijgen we veel meer dan ja. We krijgen jaren. Kom mee fluistert de grijzaard, ik moet je iets laten zien. We schuifelen achter de toonbank naar de werkruimte achter de winkel. Vale muren die sinds de oorlog geen stukadoor gezien hebben, overal dozen en papieren, radios en meetaparatuur. Een werktafel vol gereedschap en een luie stoel voor het raam. De televisie staat net iets te hard. Temidden van deze chaos lijken twee jets in een dogfight verwikkeld. Een enorm schaalmodel van een straaljager staat nog nat in de verf. „Hier heb ik de afgelopen vier jaar aan gewerkt, vandaag is ze eindelijk af“. Een indrukwekkend stuk modelbouw, alle details natuurgetrouw nagebootst. De man drukt trots de neus naar beneden en het landingsstelsel met al haar onderdelen doet haar werk. „Ze haalt 250 kmh, maar ik moet nog iemand vinden die haar kan vliegen“.  Dit is passie.

Verhalen volgen, videotapes worden afgespeeld. De man heeft voor Donald Douglas in Santa Monica gewerkt en is na de oorlog op kleinere schaal voor zichzelf begonnen. Hij staat al zestig jaar achter de toonbank tussen de vliegtuigen. Het moge duidelijk zijn, als je van je hobby je beroep maakt hoef je nooit met pensioen. De twintig minuten die we blijven kunnen wat betreft inspiratie niet op tegen een stapel internationale design tijdschriften.

SUPER CAR SUNDAY

Dit is een bijdrage over geld en autos. Begin jaren negentig kregen Michiel en ik in een muffig klaslokaal in Eindhoven bijgebracht dat geld moet rollen om de economie draaiende te houden. Oppotten is goed, maar rollen is beter.
Vijftien jaar later is het princiepe live te beleven in California. Typ de woorden  supercars, Sunday, event, California in het searchvenster van Google en je weet dat elk weekend volgeboekt kan worden. Af en toe krijg ik van “thuisblijvers” een tip wat er hier te doen is en waar ik geacht word als razende reporter op pad te gaan. Vandaag was het weer eens zover.

Dat geld letterlijik en figuurlijk rolt in California wordt op zondag ochtend al snel duidelijk. Met een collega en zijn vriendin ben ik op weg naar Ventura, een oord ten Noorden van Los Angeles. Om acht uur ‚s ochtends gaat de koffie in de cupholders en zitten we binnen enkele minuten op de 101 Northbound. Zo vroeg op de dag is het licht geweldig. We rijden aan de achterkant van de Santa Monica Mountains in „the Valley“. Links en rechts veel groen. Palmbomen. Keep your lane. Ik lijk terug in de 80ties te zijn als links en rechts tegelijkertijd twee Ferraris voorbij suizen. Het computerspel Outrun in de praktijk.

Even later een kleine file. Een pickup truck is achter op een Porsche gereden. Total loss. Vier maten van de gedupeerde “elfer” staan honderd meter verder op de vluchtstrook te wachten. Ze zijn, net als wij, op weg naar Ventura. Daar is het „All Porsche – The Ventura Show“ al in volle gang. Sportwagens van het Duitse merk worden tentoongesteld, te koop aangeboden of in onderdelen verkocht. German engineering meets the hot dog.

Ook wij lopen vertraging op, al is de oorzaak positiever van aard als het bovengenoemde relaas. Rechts van de highway wordt mijn ooghoek voor enkele seconden geel van kleur. Te weinig tijd om alles op te nemen. Omdraaien? Omdraaien! Een paar miles verder kunnen we eindelijk onze U-turn maken. Terug de 101 op om dit vervolgens bij Calabasas te herhalen. Hier worden we echter afgeleid door een overvolle parkeerplaats van de locale supermarkt. De vele zoekresultaten van Google schieten door mijn hoofd: Supercar Sunday. Zullen we ooit nog in Ventura belanden als dit zo doorgaat? We besluiten door de verzameling metaal te cruisen en snel die gele streep naast de snelweg op te zoeken.Even later rijden we richting het terrein van „the Auto Gallery“ en worden we door mannen in oranje hesjes gevraagd om verderop te parkeren. Op het B-weggetje voor de dealership is geen plaats voor normale autos.
Dit stuk asfalt is gereserveerd voor het rollend geld van succesvol California. Een golfkarretje komt, stopt en de bestuurder vraagt of we een lift willen. Dat is pas service. Wij lopen liever richting de verzameling van een dikke 20 miljoen euro aan plaatwerk. Bumper aan bumper staan hier ALLE droomautos die in posterformaat elke gezonde zolderkamer van een 12 jarige sieren! Overdosis. Ik besluit een foto te maken van een absurd rijtje: achter een gele Murcielago Roadster staat een gele Dodge Viper, gevolgd door een gele Ford GT, een gele Murcielago en Gallardo indezelfde kleur. Net als ik wil afdrukken bromt een gele Porsche Carrera GT het beeld in. Kan het nog absurder?  Een stukje verderop staat een kluitje Enzo’s tussen een groepje Lambo’s en Carrera GT’s. De scheef geparkeerde Maybach valt echter een beetje uit de toon hier, en ja die witte Maserati MC12 is wel erg bleek.
We mengen ons onder het succesvolle volk en bezorgen ons een gratis ontbijt. Heerlijk om hier de eigenaars van al dat schoon te bekijken. Gezien worden, daar gaat het hier naast de snelweg om. Surreaal! Opeens begrijp je waarom mensen een supercar met slechte velgen of absurde kleurcombinaties „pimpen“. In het land der koningen is de blinde keizer.

Na deze eyeopener gaat het verder naar Ventura. Hier gaat het er iets normaler aantoe. Ik struin door een immense verzameling „luchtgekoeld blik“ en droom weg bij de A4tjes die achter de vele voorruiten geplakt zijn. De verleiding is groot. In een hal staat de Elfer van Geert voor een mooie prijs. Voor 5 tot 10 duizend Euro krijg je hier behoorlijk veel Stuttgart voor je geld. Ik maak een praatje met een insider die me alles vertelt over shipping costs naar Europa. Veel Porsches zoeken die Heimat weer op dezer dagen. De Dollar staat zwak en geld rolt naar Europa. Verkopers zijn afhankelijk van „continental buyers".

Vandaag laat ik het bij digitale herinneringen. Om toch een kleine bijdrage aan de lokale economie te leveren zoeken Mirko, Regina en ik een kleding outlet in de buurt op. Wanneer we komende donderdag met de club van het DCC voetbal spelen heb ik tenminste voldoende grip.

We besluiten de dag met een zonsondergang het strand en een avondeten in een visrestaurant aan de PCH. In de „Reel Inn“ kies ik voor een Calamaris Steak. Erg goed eten voor een schappelijke prijs. De vis wordt niet duur betaald in California. We zijn twaalf uur op pad als we met volle buik Highway Number One richting Santa Monica afdalen. Aan de rand van de weg staan wat Enzo’s en Maserati’s geparkeerd. Men kijkt er niet eens meer van op na een overvolle Super Car Sunday.