PLAIN PASSION

Deze bijdrage gaat eens niet over geld en autos, maar over kleine ontmoetingen in een grote stad.

Lunchtime. Ik wil snel iets te eten halen bij Trader Joe’s, maar wijzig mijn plan als ik buiten de studio Steve tegen het lijf loop. Het wordt een mexicaanse hamburgesa con avocado op Abbot Kinney. Het is een paar minuten rijden, maar dan ben je ook even weg uit het businesspark van Santa Monica Airport. De weg terug naar de tekentafel gaat via Main Street waar we inspiratie tanken in de krappe kiosk. Een half uur later lopen we beide met internationale tijdschriften onder de arm naar de auto. Twee minuten staan nog op de teller. Timing.

We rijden Ocean Park omhoog richting Oosten, de Pacific in de spiegels verdwijnt achter de heuvels. „Wait a minute, did you see that model shop over there, I passed it so many times and never been in there. Let’s take a quick look shall we?” Steve heeft gelijk. Ocean Park is volgezaaid met kleine winkels. Elke dag kom ik er voorbij, maar nooit heb ik de auto langs de kant van de straat gezet om te kijken wat er achter al die kleurrijke gevels gebeurt.

Een bel rinkelt als we Evett’s Model Shop binnenstappen. Het is er donker. TL bakken aan het plafond verlichten de hoge kasten en de ouderwetse toonbank. Dit is een eldorado voor de modelbouwer. Vergeelde kartonnen dozen wachten op verlossing van vlijtige handen. Potjes verf, balsenhout, propellors, vleugelprofielen. Alles in overvloed. Vliegtuigen aan het plafond. Het is hier een beetje muffig. Zou die Rubik Cube hier al sinds 1979 liggen? Buiten gaat het stop and go verkeer van Los Angeles onverstoord verder, hier binnen lijkt de tijd stil te staan.

Een vaal oranje gordijn wordt opzij geschoven en een oude man in rood schort schuifelt langzaam de winkel in. Hij moet ergens achter in de tachtig zijn. „Can I help you gentlemen?“ Steve maakt een praatje terwijl ik een blik werp achter het gordijn. Ik maak snel een foto van de chaotische werkruimte en geneer me op hetzelfde moment. We behoren vandaag waarschijnlijk tot de weinige klanten, houden de man van zijn werk af en lopen hier nu een beetje de toerist uit te hangen. Het is wel zo gepast om even na te vragen.
Nee heb je, ja kan je krijgen. Vandaag krijgen we veel meer dan ja. We krijgen jaren. Kom mee fluistert de grijzaard, ik moet je iets laten zien. We schuifelen achter de toonbank naar de werkruimte achter de winkel. Vale muren die sinds de oorlog geen stukadoor gezien hebben, overal dozen en papieren, radios en meetaparatuur. Een werktafel vol gereedschap en een luie stoel voor het raam. De televisie staat net iets te hard. Temidden van deze chaos lijken twee jets in een dogfight verwikkeld. Een enorm schaalmodel van een straaljager staat nog nat in de verf. „Hier heb ik de afgelopen vier jaar aan gewerkt, vandaag is ze eindelijk af“. Een indrukwekkend stuk modelbouw, alle details natuurgetrouw nagebootst. De man drukt trots de neus naar beneden en het landingsstelsel met al haar onderdelen doet haar werk. „Ze haalt 250 kmh, maar ik moet nog iemand vinden die haar kan vliegen“.  Dit is passie.

Verhalen volgen, videotapes worden afgespeeld. De man heeft voor Donald Douglas in Santa Monica gewerkt en is na de oorlog op kleinere schaal voor zichzelf begonnen. Hij staat al zestig jaar achter de toonbank tussen de vliegtuigen. Het moge duidelijk zijn, als je van je hobby je beroep maakt hoef je nooit met pensioen. De twintig minuten die we blijven kunnen wat betreft inspiratie niet op tegen een stapel internationale design tijdschriften.

Comments

[Geplaatst door: floris]

wat heb jij toch ook een vreselijke baan .... :D

[Geplaatst door: JCL]

Steeeeeve, its Steve, with a cool shirt, or is it just grey ?! Is this one of your last Post my friend, you have to finish with something SPETCIAL. I like the Caravane with all the stickers, i do the same with travelling case, its nice (if you find some from california, im interested).
Bis bald.

[Geplaatst door: Rik]

Was weer even helemaal terug in mijn vliegtuigmodelbouwtijd! Mijn 'all-time favorit jet-fighter' zie ik niet zo snel terug (F-104 Starfighter!), heb er ooit één gebouwd in schaal 1:32; uren pielen om een zo realistisch mogelijke cockpit te maken, met zelfgemaakte seatbelts en slijtageplekken; dan het camouflagepatroon ook weer met 'gesleten' verf op de 'leading edges' van de vleugels, klinknagels etc, alles aan de hand van ontelbare foto's: wat had je veel tijd toen je jong was, zucht.......

Mooie ervaring weer!

[Geplaatst door: wouter kets]

Ha Matt...

Hohgh...om je vingers bij op te eten..
heerlijk verhaal matt..

spreek je later