Aan het voeteneinde van mijn bed staat een witte kartonnen doos. De inhoud ervan moet nog genuttigd worden.
Tien jaar geleden was ik vaak te vinden bij de familie Vos in Bakel. Drie studenten vullen hun vrije tijd met nachtelijke filmsessies en het bijschaven van modelleer- en animatie skills. De achtergrond steevast gevuld met zware basslijnen uit een jazzy funky verleden. Wie heeft er nog suggesties? Tijd voor de volgende plaat. De collectie van Floris’ vader lijkt onuitputtelijk en inspireert. Hoeveel zaterdag middagen heb ik niet verbracht in stoffige kringloopwinkels, zoekend naar oud vinyl? Af en toe een parel tussen het vele „alle 13 goed“ en „Bayerische Volksmusik fuer den Ski-urlaub“. Meer succes had men bij de man met de gele boeken- en platenbus op de markt in Eindhoven, al was de marktwaarde van zijn zwart goud voorzien van een dik prijskaartje voor de arme student.
De werkelijke goudmijn voor de muziekliefhebber ligt op 6400 Sunset Blvd. Amoebe Music Store. Het was gisteren weer eens tijd voor een bezoek. De dertig minuten die de navigatie aangeeft voor de vijftien miles naar Hollywood worden in het volle zaterdagavond verkeer dik overschreden. Begeleid door hits from the seventies kruip ik met vele anderen in slakkentempo door de Koreaanse en Mexicaanse buurt ten Zuiden van Hollywood. Onleesbare borden aan lokale familiebedrijfjes. Bladerunner atmosfeer alom. Ben ik in Amerika?
Het verkeer rond mijn vaste parkeergarage zit compleet vast. Parkinglot full. Het bord staat in de wind te trillen. Even later wordt het verewijderd en komt er eindelijk beweging in blik. Later dan gepland stap ik Amoebe binnen. Twee en een half uur voor sluitingstijd. Het feest kan beginnen, maar waar? Men voelt zich daadwerkelijka als een eencellig wezen in deze enorme zee van aanbod. Ik slenter tussen de bakken met new vynil arrivals en draai mijn vingers warm. Flap, flip, flop. De albums schieten door mijn vingers. De eerste twee album worden appart gezet. Mooie cover, goed jaar, kan niet missen.
Op naar de ruimte achter in de zaak. Hier staan meters lange bakken vol met Jazz en Fusion te wachten op de liefhebber. Ik begin haast uit gewoonte bij Jimmy Smith, de toetsenvirtuoos. Ik blijf nog altijd hopen het album “Sit on it” tegen het lijf te lopen. Het album dat we tien jaar geleden binnen een week grijs gedraaid hebben. Helaas. Ik verlaat de „S“ met een paar andere albums van hem. Goed jaar, kan niet missen. Het stapeltje in mijn armen groeit als ik de ene na de andere bak achter me laat. Tussendoor even tellen. Ik reken me rijk aan de zwakke Dollar en ga door. Bitches Brew van Miles Davis, wat een mooie cover. Orgineel verpakt voor twintig bucks. Dit kan ik niet laten liggen! Zo gaat het verder, bak na bak. Gold Rush. Wat later verblijf ik voor een dik uur op vloerhoogte en ga er eens rustig voor zitten/liggen. Onder de schappen staan nog dozen vol met „minderwaardig“ tweederhands materiaal. Platen voor twee, drie, vier Dollar. Het zwarte goud wordt uit menig karton geschoven en steeds is de verbazing even groot: perfect glanzend vinyl! Hier kan geen kringloopwinkel of gele bus tegenop! De stapel groeit, mijn armen worden stram en vingers ruw van karton dat door mijn handen vliegt. Pakken wat je pakken kan, zo snel kom je niet meer in zo een goudmijn. Kort voor sluitingstijd loop ik nog even bij de Funk afdeling voorbij. Hier staat nieuw spul tussen oude klassiekers. Twee nieuwe Parliament schijven komen er nog bij als eindelijk het de verlossende woorden door de speakers klinken. Dames en heren, we gaan over enkele minuten sluiten.
Het is na elven als ik met mijn karton richting auto loop. Een paar kilo aan zwart goud rijker en a fist full of Dollars armer. Een uur later sta ik in de badkamer fotos te maken van 45 album art covers. Door het open raam waait een feestje van een paar buurtbewoners naar binnen. Ze schijnen lol te hebben op dit late uur en zingen uit volle borst mee: „California Dreaming“.
hahaha yo man ... dat ziet er goed uit. Erg goeie catch! Het staat bij mij al weer lang op een laag vuurtje, maar als ik dit zo zie begint het ook bij mij weer te kriebelen.
Ik heb het afgelopen weekend al m'n vinyl in verhuisdozen gestopt .. brings back memories. Mijn technics heb ik net weer een beetje opgepoetst, en staat klaar om de trax on wax weer uit volle borst voor me te zingen, als ik straks de boel weer heb uitgepakt.
Geplaatst door: floris | 23-10-07 om 15:47
Alsof ikzelf in de shop stond, goed dat je ook een album van je travel-mate hebt gescoord!
Laatst artikel gelezen over Betty Davis (ex-bitch van Miles), haar eerste twee albums schijnen ook 'classic value' te hebben onder funk adepten: heftige dame: goed jaar, kan niet missen.
Geplaatst door: Rik | 24-10-07 om 10:55
Hoewel ik dat mellow ge-groove allemaal ook best wel lekker vind, is mijn muzikale seventies verleden toch wat anders geweest kennelijk. Het klikte namelijk maar bij 1 van alle hoezen echt oprecht: Black Sabbath | Never Say Die - ik ben benieuwd of je de mellow groove van Tony Iommi kunt waarderen Mattijs(gelardeerd met het fluwelen stemgeluid van Ozzy Osbourne) HAHAHA !
PS: voor een leuke trivia zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Tony_Iommi
Geplaatst door: geert | 1-11-07 om 11:42