California

ÜBER LEBENS KÜNSTLER

Sushi Joy. Het lichtje van mijn dockingstation gloeit groen terwijl ik mijn Wasabi door de soyasaus roer. Vandaag genomen fotos vinden hun plaats op de harde schijf. Ik ga er even voor zitten. Sushi Joy: Rice, Vinegar, Wasabi, Tuna, Salmon, Shrimp, Eel, Salted Salmon, Roe, Squid, Izumidai, Seaweed. Dit alles met veel liefde gemaakt en voor nog geen zes Euro vers op tafel.

Vanmiddag lunchtime. Ik heb de eerste uren van de dag verbracht met meters tape leggen. Het kleimodel waar ik aan werk gaat morgen de spuitkabine in, nu gaat het om de laatste fijnheden. Een milimeter hier, een tiende milimeter daar. Shutlinetime.Snel iets te eten halen voordat de middagsessie begint. Meer plakband zal zijn weg vinden op gladgestreken klei.

Het wordt Mitsuwa, de Japanse supermarkt tien minuten van de studio. Een feest voor het oog en maag. Never go shopping when you are hungry. Mijn plastic tas is dus veel te vol als ik in de auto stap. Op de weg terug ben ik weer getuige van een stuk California Culture. Ik stop aan de kant van de weg en maak een paar fotos. „It is a thin line zwischen Über- und Lebenskünstler”. Honderd meter achter de kleurrijke hippiebus staat een van de vele „mobiele daklozen“ die Los Angeles rijk is. Een mooi contrast.

De FedEx man haalt zijn pakketten op en ik vervolg mijn weg naar de studio voor nog meer tapes. Af en toe zijn vijf minuten er tussenuit voldoende om geinspireerd uren verder te werken.

Terwijl dit bericht woord voor woord het witte scherm vult loopt op de achtergrond VPRO’s Luisterpaal. The Oscillation, Out of Phase. Geweldige sound. Het is dinsdag avond en eigenlijk zou ik in the Brig moeten hangen maar dit groovet ook lekker en jullie zijn weer op de hoogte.

TYPICALIFORNIA

WILD FIRES

Collega Toby, een echte local, heeft het me allemaal uitgelegd. Ik vertelde hem dat het tijdens onze lange trip van Death Valley naar Los Angeles het enorm waaide. Dat was drie drie weken geleden. Dat is altijd zo in deze tijd van het jaar. Het zijn de Santa Ana winden. De warme droge wind uit de woestijn waait richting zee. „Surfs up dude!“

Afgelopen zaterdag vlogen ‚s nachts de plastic zakken de straat over toen ik op weg terug was van Hollywood. Twaalf uur ‚s nachts is het 23 graden Celsius. Daar heb je Santa Ana dacht ik. Aangezien ik zondag mijn dag doorgebracht heb met tijdschriften verbaasde ik me eerst maandag ochtend over het dunne laagje stof dat mijn auto sierde. Ik ben meestal wat later op het werk, maar maak het op het rechte stuk dat avond heet meestal weer goed. Het is de eerste uren opvallend rustig op de modelbouwvloer. Collegas komen op vreemde tijdstippen binnendwarrelen. Ze zouden zich toch niet aangepast hebben aan het ritme van de designer? Pas later wordt het me duidelijk. California staat in vuur en vlam. Puzzelstukjes vallen op hun plek. Plastic tas, stoffige auto, laatkomers.

Aangezien ik weinig tot geen televisie kijk ben ik verstoken gebleven van de news flashes. Het moet er buiten de veilige stadse omgeving behoorlijk aan toe gaan dringt tot me door. De PCH is afgesloten en in Malibu pakken collegae hun biezen alvast bij elkaar. Het vuur wakkert aan de horizon. Door de snelle veranderingen in windrichting is voor anticipatie weinig tijd. Ergens achter de Santa Monica mountains hebben bewoners hun dierebaarste bezittingen al op het plaatselijke schoolplein gezet dat in geval van nood als evacuatie terrein dient. Het schijnt er vol te staan met paardentrailers en Ferraris.

Dinsdag zijn de gevolgen van deze natuurramp duidelijk te merken in Santa Monica. Het is droog warm. Op het balkon ruikt het naar een kampvuur. De altijd aanwezige smog die Los Angeles in een dikke deken hult lijkt anders dan normaal. Om tien uur ‚s ochtends lijkt het wel zonsondergang. Het licht is champagne/oker-achtig en legt alles in een wollig warme glans. Aan de horizon een gelige brei van wolken. Rook.

Rond een uur acht komt de volle maan opzetten. Diep geel. Het absurde parelsnoer van landende vliegtuigen dat men in de verte meestal in de lucht boven LAX ziet hangen is vandaag wel erg kort. Ligt het aan de dikke rookpliumen die over California liggen of kan/mag men niet meer landen?

BLACK GOLD

Aan het voeteneinde van mijn bed staat een witte kartonnen doos. De inhoud ervan moet nog genuttigd worden.

Tien jaar geleden was ik vaak te vinden bij de familie Vos in Bakel. Drie studenten vullen hun vrije tijd met nachtelijke filmsessies en het bijschaven van modelleer- en animatie skills. De achtergrond steevast gevuld met zware basslijnen uit een jazzy funky verleden. Wie heeft er nog suggesties? Tijd voor de volgende plaat. De collectie van Floris’ vader lijkt onuitputtelijk en inspireert. Hoeveel zaterdag middagen heb ik niet verbracht in stoffige kringloopwinkels, zoekend naar oud vinyl? Af en toe een parel tussen het vele „alle 13 goed“ en „Bayerische Volksmusik fuer den Ski-urlaub“. Meer succes had men bij de man met de gele boeken- en platenbus op de markt in Eindhoven, al was de marktwaarde van zijn zwart goud voorzien van een dik prijskaartje voor de arme student.

De werkelijke goudmijn voor de muziekliefhebber ligt op 6400 Sunset Blvd. Amoebe Music Store. Het was gisteren weer eens tijd voor een bezoek. De dertig minuten die de navigatie aangeeft voor de vijftien miles naar Hollywood worden in het volle zaterdagavond verkeer dik overschreden. Begeleid door hits from the seventies kruip ik met vele anderen in slakkentempo door de Koreaanse en Mexicaanse buurt ten Zuiden van Hollywood. Onleesbare borden aan lokale familiebedrijfjes. Bladerunner atmosfeer alom. Ben ik in Amerika?

Het verkeer rond mijn vaste parkeergarage zit compleet vast. Parkinglot full. Het bord staat in de wind te trillen. Even later wordt het verewijderd en komt er eindelijk beweging in blik. Later dan gepland stap ik Amoebe binnen. Twee en een half uur voor sluitingstijd. Het feest kan beginnen, maar waar? Men voelt zich daadwerkelijka als een eencellig wezen in deze enorme zee van aanbod. Ik slenter tussen de bakken met new vynil arrivals en draai mijn vingers warm. Flap, flip, flop. De albums schieten door mijn vingers. De eerste twee album worden appart gezet. Mooie cover, goed jaar, kan niet missen.

Op naar de ruimte achter in de zaak. Hier staan meters lange bakken vol met Jazz en Fusion te wachten op de liefhebber. Ik begin haast uit gewoonte bij Jimmy Smith, de toetsenvirtuoos. Ik blijf nog altijd hopen het album “Sit on it” tegen het lijf te lopen. Het album dat we tien jaar geleden binnen een week grijs gedraaid hebben. Helaas. Ik verlaat de „S“ met een paar andere albums van hem. Goed jaar, kan niet missen. Het stapeltje in mijn armen groeit als ik de ene na de andere bak achter me laat. Tussendoor even tellen. Ik reken me rijk aan de zwakke Dollar en ga door. Bitches Brew van Miles Davis, wat een mooie cover. Orgineel verpakt voor twintig bucks. Dit kan ik niet laten liggen! Zo gaat het verder, bak na bak. Gold Rush. Wat later verblijf ik voor een dik uur op vloerhoogte en ga er eens rustig voor zitten/liggen. Onder de schappen staan nog dozen vol met „minderwaardig“ tweederhands materiaal. Platen voor twee, drie, vier Dollar. Het zwarte goud wordt uit menig karton geschoven en steeds is de verbazing even groot: perfect glanzend vinyl! Hier kan geen kringloopwinkel of gele bus tegenop! De stapel groeit, mijn armen worden stram en vingers ruw van karton dat door mijn handen vliegt. Pakken wat je pakken kan, zo snel kom je niet meer in zo een goudmijn. Kort voor sluitingstijd loop ik nog even bij de Funk afdeling voorbij. Hier staat nieuw spul tussen oude klassiekers. Twee nieuwe Parliament schijven komen er nog bij als eindelijk het de verlossende woorden door de speakers klinken. Dames en heren, we gaan over enkele minuten sluiten.

Het is na elven als ik met mijn karton richting auto loop. Een paar kilo aan zwart goud rijker en a fist full of Dollars armer. Een uur later sta ik in de badkamer fotos te maken van 45 album art covers. Door het open raam waait een feestje van een paar buurtbewoners naar binnen. Ze schijnen lol te hebben op dit late uur en zingen uit volle borst mee: „California Dreaming“.

REALITY CHECK

De oplettende volger van deze weblog zal zich waarschijnlijk even achter de oren krabben. Is hier sprake van een fout in de Matrix? Posts uit een ver verleden? Gaten in de kalender? Heeft die jongen niets meer te melden? Waarom is het zo stil op Carfreax California.

Soms is de realiteit zo snel dat het onmogelijk lijkt haar bij te benen en vast te leggen. Mijn harde schijf vult zich in razend tempo met nieuw materiaal en kleurrijke indrukken. Fotos worden gedraaid, bijgesteld en gecompileerd. Net als ik denk even tijd te hebben om verhalen online te gaan delen mijn trouwe lezers dient zich alweer de volgende „oppurtunity“ aan. Zo gaat het maar door. Desalnietemin probeer ik de realiteit in te halen zodat jullie mee kunnen genieten. Watch this place.

NEW KID AROUND THE BLOCK

Vijf minpuntjes in twintig minuten. Following to close, tailgating, stop behind the limit line en een right turn to wide. Wat wil je met een Q7 in het dichte stadsverkeer? Vijf minpunten waar vijftien nog volstaan. Geslaagd! Ik bedank de coole Lola, een wat oudere afro-amerikaanse in blauwe overall. Ze praatte niet graag en hield het zakelijk tijdens onze blokjes om. Kort maar krachtig. Binnen in het kantoor van de DMV haal ik nog de nodige stempels en stop, alvorens ik legaal terug naar de studio rijd, het provosorische papiertje in mijn portomonee.

Het heeft even geduurd, maar nu is het eindelijk zover. Vanaf vandaag ben ik de trotse bezitter van het Californische rijbewijs. Vorig jaar in december kwam ik er, na een eerste kennismaking met de LAPD, nog goed mee weg. Een nieuweling uit Europa, voor deze keer dan. 180 $ Dollar boete voor een illegale left turn. Na een paar parkeerbonnen werd het me toch te heet onder de voeten. „Als ik nu aangehouden wordt door de politie heb ik heel wat uit te leggen“. Officieel moet een new resident namelijk binnen tien dagen zijn „roze papiertje“ in bezit hebben. Het kwam er steeds maar niet van terwijl de mijlen op mijn digitale display richting 8000 stegen.

Nadat ik ergens in de zomer al mijn theorie gehaald had was het lauter nog een kwestie van een paar blokjes om met Lola, maar toch. Voor einde September online een afspraak gemaakt. Net terug van een presentatie in Duitsland staat de vakantie met familei voor de deur. Een streep door de rekening. Broer Stijn weet met ervan te overtuigen dat we behoorlijk veel Vegas mis gaan lopen als ik eerst nog officieel een paar blokjes om moet gaan rijden. Ik laat me dus ompraten en de afspraak wordt een dikke week verzet. „Als ik nu maar niet gestopt wordt door de Highway Patrol op weg naar Vegas“. Het zou zuur zijn. Een week later en 2200 km aan rijervaring later ben ik toch blij weer ongeschonden in Los Angeles te zijn. Nu snel Lola opzoeken.

Het beeld dat wij Europeanen van Amerika hebben is ten dele waar. Zonder auto kan men hier weinig tot niets en dus is de drempel laag qua qualificaties ter deelname aan Rolling America. Dat is in het verkeer dan ook duidelijk te merken. Telefoneren is nog legaal. Autos worden niet voor niets met grote cupholders uitgerust. Ontbijten tijdens de daily commute is heel normaal. Lezen in druk stadsverkeer geen uitzondering. Richting aangeven is eerder een zeldzaamheid. De Amerikaan rijdt zoals men door een stad zou lopen. Spontaan afbuigen of stoppen om een praatje te maken. Een andere legende is het rondje om de supermarkt tijdens het rijexamen. In de praktijk blijkt het op iets meer dan dat aan te komen. Desalnietemin was het peanuts. Ik ben zo houterig gereden als een eikenhouten Brabantse kast, maar zit met mijn papiertje op zak nu toch iets ontspannener achter het stuur.

SMART MOVES AT ABBOT KINNEY

De kleine “Cityfloh” waagt de sprong naar de States.
In Januari dit jaar viel hij al op tussen de Amerikaanse Big Blocks & Co tijdens de Detroit Auto Show. De vraag blijft hoe de Smart het zal gaan doen op de overvolle Highways en stadcentra. De markt lijkt klaar te zijn voor alternatieven naast de grote „made in America“ SUV’s. Toyota kwam en veroverde de harten van hip America met de Prius. 126.000 werden er afgelopen jaar verkocht. De Mini doet het tevens goed. Kan de Smart meeliften op deze golf?

Abbot Kinney is met zijn Night Spa’s, kunstgallerien, boutiques, restaurants, clubs en wellness paradijzen voor Los Angeles’ viervoeters elke dag druk bezocht. Elke paar weken vind ik in de brievenbus een brief van de buurtvereniging waarin aangekondigt wordt wie er met een nieuw concept plannen heeft om in hip Venice voet aan de grond te zetten. Naar het motto „Burgers verenigt u“ wordt erop gewezen dat het feestje een beetje uit de hand aan het lopen is en gevreesd moet worden voor nog minder parkeerplaatsen en nachtrust.

Al een paar maanden lang werd er het aangekondigd door middel van een lichtreclame. Smart moves to Abbot Kinney. Klaarblijkelijk hebben de Duitsers voor een injectienaaldstrategie gekozen om hun Kleinwagen aan de man/vrouw te brengen. Geen glazen torens naast de snelweg of een dealership op een verlaten industrieterrein, maar een ontmoetingsplek in het hart van de stad. Welcome to the Experience Economy.

Vanavond werd de Smart Villa in Venice officieel geopend. Het is al donker als ik als ik thuis kom van een lange dag in de studio. Ik loop mijn landlord tegen het lijf en maak een praatje. Even later belt hij aan met de vraag of ik mee kom naar een feest. Mercedes doet iets op Abbot Kinney, er staat een auto op het dak, “this could be interesting to you”. De grondbezitters staan op de gastenlijst om kennis te maken met de nieuwe buren.

Voor dat ik het weet sta ik met mijn broek nog stijf van de modelleer klei tussen de cocktails en tapaz. Lounge atmosfeer en de lucht van barbeque en parfum hangen in de strakke villa. Imported beer, champagne en oormicrofoontjes. Avondjurken en rocksterren, of zij die zich zo voordoen. Gezien worden. Het gaat hier niet om het product, maar om de setting. Slimme kunst aan de muur. In de Japanse tuin achter het huis staan een paar kleine opdonders klaar voor een testrit. Een goeie move van Smart om zich te camoufleren als clubhuis voor deze hipsters. Er wordt gefluisterd, ik begeef me in het gezelschap van vastgoed Venice, dat de huur van dit onderkomen een dikke 40.000 Dollar per maand bedraagt. De eerste avond is in ieder geval geslaagd. Nu nog autos zien te verkopen.

SEINFELD

Zo maar een dag. Met een kartonnen beker van Starbucks loop ik terug naar de studio als roffelend geluid voorbijdwarrelt in de lauwe middagzon. Voor het stoplicht is een blauwe Porsche Speedster tot stilstand gekomen en wacht op de groene pijl naar links. Ook al is de lunchpause nog zo kort, ik neem altijd mijn camera mee voor die onverwachte kleine verrassingen. Ik heb nog een paar seconden, duw mijn Green The Latte in de handen van een collega en kan nog snel een foto maken.

Of hij zelf achter het stuur zit is niet helemaal duidelijk, maar de auto behoort in ieder geval tot de grote collectie Porsches die Jerry Seinfeld in een hangar aan het Santa Monica Airport gestald heeft. Laat dat nou net om de hoek zijn bij ons.

Seinfeld is net als Jay Leno een echte carfreak, maar beperkt zich tot het merk uit Stuttgart. De verzameling klassiekers is er niet minder om. Een dag later wordt voor de deur van het DCC een 917 Gulf in een vrachtwagen gereden. Vroooom. Wrong place and time, want ik heb het net gemist.

NEWPORT BEACH

Zondag ochtend, 05:15 AM. Ik stuur een volgepakte Audi Q7 de verlaten Lincoln Boulevard op. In mijn spiegel staren me vier paar slaperige ogen aan. Hebben jullie je paspoorten en tickets? Ik krijg een geeuwende bevestiging van mijn reisgezelschap. De afgelopen week heeft zijn sporen nagelaten. In positieve zin welteverstaan. Een half uur later keer ik in het vroege ochtendlicht terug van LAX International Airport. Een mellow zeventigerjaren deuntje klinkt uit de speakers. De vakantiegangers vliegen terug naar het oude Europa. Zal ik weer het bed induiken om bij te slapen? Ik besluit een kop thee te zetten om langzaam wakker te worden. Kort na acht staan mijn collegae Steve en Laurent voor de deur. Tijd voor het volgende event. Op naar Newport Beach.

Newport Beach Concours d’Elegance vindt elk jaar plaats op de locale Strawberry Golf Club. We zijn echter ettelijke miles verwijderd van de Pacific en bevinden ons in Irvine, maar de bovengenoemde naam heeft waarschijnlijk net iets meer cachet. Wie maalt er om?

We behoren tot de eersten die vandaag het strakke groene gras betreden. De heuvelige holes van deze rijkeluis speelplaats zijn vandaag met alles andere als witte golfkarretjes gevuld. Veertig dollar entree is een schijntje vergeleken met  het bijna hautaine Pebble Beach theater. Het is hier rustiger en gaat er, enkele uitzonderingen daargelaten, minder opzichtig aantoe. Als vroege vogels hebben we tijd en ruimte om alles op ons gemak te bekijken en de eerste platen te schieten. Ontbijt wordt later brunch.

De verschillende categorien van klassiekers zijn mooi verdeeld over het complex. Rechts de rallycars en „Woodies“, links de Amerikanen, in het midden Europees schoon. De Italianen hebben een heuvel voor zich veroverd. Autos staan licht gekanteld op groen gras. Mooie cleane omgeving, perfecte omstandigheden voor de amateur fotograaf. We maken een rondje en blijven letterlijk en figuurlijk her en der hangen aan de highlights. De jury begint even later met blocknotes in de hand haar eigen route door dit stuk automobielgeschiedenis. Onder hen Claus Potthoff, onze nieuwe baas, fris aangekomen in California. Bij de Gordiniblauwe Renault Alpine verstoort Freeman Thomas mijn achtergrond. „This is a great little car!“.

Ik verwonder me aan schitterende interieurs en mooie details. Jammer dat vele dashboards volliggen met de papieren geschiedenis van de desbetreffende voitures.Goed kadreren en schieten. Trotse eigenaars openen deuren en vertellen over hun baby. „This is a very rare XK 120 with automatic gears young fella, original paint”.

In een tent met artwork lopen we dezelfde oude man tegen het lijf die eerder in Pebble Beach zijn kunsten tentoonstelde. Art Fitzgerald moet ergens in de tachtig zijn, maar is nog fris van geest. Hij doet zijn naam eer aan met schitterende old skool gouache renderings. „You guys must be German, I do hear a teutonic accent there!”. Hij blijft overtuigd van zijn mening als we vertellen dat we uit Wales, Frankrijk en Nederland komen. „Don’t fool me, you are Germans“. Zijn gehoor is goed, want elk van ons heeft er een aantal jaar Duitsland opzitten. Oude annecdotes volgen over GM jaren in Russelsheim.

Terug op de greens vallen vooral de Fransen op. De Citroen SM blijft in dit gezelschap klassiekers toch afsteken als een UFO tussen een kudde koeien. Hoogtepunten zijn moeilijk te kiezen uit deze heerlijke selectie. De schitterend minimalistische Italiaanse interieurs van Ferrari en Co of toch de Amerikaans opurtinistische weelde uit de late jaren vijftig? Bij deze laatste overgedetaileerde categorie gaat bij menigeen de fantasie de vrije loop.

LAS VEGAS

Zondag avond wordt de kaart uitgerold over de tafel. Het doel staat vast, maar de weg er naartoe is even belangrijk. Al is de route via Interstate 10 naar Palm Springs en dan via Yoshua Tree Park omhoog zeer verleidelijk, we besluiten anders.  Uiteindelijk wordt het een compromis tussen snel en mooi. Maandag vroeg pakken we de auto vol met tassen en voldoende water. Vandaag gaat het dwars de Mojave woestijn naar Las Vegas. Eerst snelweg uit Los Angeles om kilometers te maken, na Barstow wordt het pas echt genieten van het landschap.

Het blauwe pad dat de navigatie aangeeft blijft echter plakken aan de 15. We liggen voor op ons schema met een zonsondergang in Las Vegas en buigen dus bij Barstow af van de snelste route. „Viva Las Vegas!“ Geert zit op de achterbank al te zingen en wijst er ons op aan dat Vegas toch echt rechtdoor is. We voeren eerst het contrast even op en gaan stof bijten in de Mojave. Het gemormel zal snel verdwijnen. Rechts van de strakke Interstate 40 loopt een strook golvend asfalt. Het is de legendaire Route 66. Het toeval even meepakken. Het monument zit vol gaten en lijkt de doorhangende electriciteitskabels parallel te volgen. Een paar honderd meter verderop een goederentrein die geen begin en einde schijnt te hebben. Vervallen bouwsels, grond te koop, heerlijk verlaten.
Bij de eerste de beste stopmogelijkheid vallen we meteen met de neus in de boter. Bagdad Café. Was dat niet een filmlocatie? Achter het vervallen bouwsel staan een aantal uit dun aluminimum opgetrokken design klassiekers. De airstream carvans staan te tikken in de zon.

Kort voor Ludlow slaan we links af en duiken de Mojave woestijn in. Leegte. Verlaten wegen. Stoffig. Weinig flora waarachter oom agent zich zou kunnen verschuilen. Het gaspedaal gaat iets dieper het tapijt in. Na het bord “speed being checked by airplane” gaan terug we naar cruising mode. Een aantal vlakke heuvels verder ontvouwt zich een enorm panorama voor onze ogen. De horizon strekt zich. Bij deze aanblik wordt Geert zelfs stil. Wat een ruimte! Geweldig. Je probeert je voor te stellen hoe de pioniers met paard en wagen zonder airconditioning en strak asfalt zich hier gevoeld moeten hebben.

Bij het spookstadje Cena stoppen we nog een keer. Een paar maanden geleden was ik hier met mijn ouders en bevonden we ons midden in een woestijnstorm. Nu steken de twee huizen die de kleinste stad van de States telt af tegen de blauwe lucht. Roestende trucks in vergeeld steppengras, kruisende spoorlijnen die in geen jaren een trein gezien hebben. Wat nog ontbreekt is het tumbleweed dat onder harmonica gehuil de straat overrolt.
Het landschap verandert met elke mile. De horizon stijgt en daalt, een woud van Joshua trees doemt op en contrastreert met het aubergine kleurige asfalt.

Het laaste rechte stuk naar Vegas is een strakke weg die naast een lineaal getrokken lijkt. De eerste casinos duiken op naast de berm. Eten voor $ 5.99. Kleine dorpen die de hongerige toerist proberen te verleiden. We bijten door en maken bij Henderson nog een knik alvorens we in de verte de skyline van Vegas in het vizier krijgen. Daar ligt ze dan in gouden avond schemering, the city of sins. We rijden “the Strip” af en parkeren de auto naast de grote zwarte piramide. Luxor Hotel. Na snel inchecken vergapen we ons aan alle berdijvigheid. Als ik nog even iets uit de auto moet halen voel ik me als de Britten die voor het eerst de pyramides bezochten. De orientering valt niet mee. Het concept van de moderne casinos moge duidelijk zijn. Verwelkom met veel poeha en uiterlijk vertoon je gasten en houd ze vervolgens zo lang mogeIijk binnen je gamble walhalla. Concurrentie in de vorm van nog spectaculairdere pretpaleisen is er  genoeg. Eten, drinken, complete pretparken en natuurlijk gokken. Het complete assortiment aan entertainment onder een dak.

Voordat we het dikke tapijt met zijn ontelbare speelautomaten betreden maken we eerst een wandeling op „the Strip“. Mensen kijken in dit Disneyland voor volwassenen. In een zee van licht vecht iedereen voor aandacht. Groot, groter, grootst, grotesk. Gigantische bouwputten waar ‚s nachts doorgetimmerd wordt aan de volgende trekpleister van Vegas. Belaggio, Cesars Palace, the Venetian. Het zijn een paar hoogtepunten waar we voorbij of door komen. De Amerikanen hebben een grote voorliefde voor alles wat Europees klassiek is. Een keer kloppen op een Italiaanse tempel doet vermoeden dat de plaatselijke MDF handelaar waarschijnlijk de grootste winnaar in Vegas is. Protserige kitch wordt hier met een grote K geschreven, in goud italic. „What happens in Vegas stays in Vegas“. De slogan waar de woestijnstad mee vaart zorgt voor een apparte atmosfeer. Een oort waar het altijd carnaval is. Flap flip flop. Een lange rij huurlingen staat rond elk verkeerslicht te flyeren. Toeristen worden„Businesskaartjes“ met telefoonnummers ter ontspanning in de hand gedrukt.

Na een lange wandeling keren we terug in het Luxor Hotel en betreden het hoogpolige tapijt. Het is er warm van alle knipperende lichten. Voor vijfentwintig cent ben je eigenaar van de rode MBW Z4 die omringd is door een carrousel aan automaten. Vijfentwintig cent of een ontelbaar veelvoud daarvan. In die kleine kans zit hem meteen ook het mechanisme en de verlokking van Vegas. Arm komen en rijk gaan of het tegenovergestelde. Af en toe hoort met gejuich opgaan. „Als het daar kan, kan het ook hier“ denk ik. De machine neemt mijn 20 Dollar biljet gretig in ontvangst. Het is allemaal strak geregeld. Ten elke tijden kan je je crediet in de vorm van een barcode op een ticket uit laten printen om vervolgens aan een andere automaat je geluk te zoeken of te zetten in harde cash bij de vele geldautomaten.
Al snel staat Geert naast me met een frisse barcode. Twintig Dollar verviervoudigd binnen een paar minuten. „Als hij het kan, kan ik het ook“ denk ik. Stijn kan de golf van succes niet meer aan en gaat aan de andere kant van de zaal verbeten voor de jackpot. Ik blijf sparen voor de BMW. Als de rest het bed opzoekt besluiten Geert en ik spontaan nog een rondje te spelen en een biertje te pakken. Het worden meerdere gezellige rondjes die deels op de rekening van het huis komen te staan. Keep them hooked, these happy players. Uitgeput en met lege portomonee ploffen we vroeg in de ochtend in ons bed. Geert telt zijn winst nog een keer uit en geniet van zijn fist full of Dollars.

Dinsdag ochtend checken we uit na een korte powernap. We zullen Vegas missen de komende dagen. De kitsch, glamour, sex, drank en geld. Onze succes neef doet nog een laatste poging ons over te halen de rest van de vakantie in dit Eldorado te blijven. Tevergeefs.

Eerst maar eens een stevig typisch Amerikaans ontbijt nuttigen om weer op krachten te komen. De weg van the Strip naar het oude Vegas is een reis terug in de tijd. De gebouwen worden kleiner, de architectuur vloeit van Mega Entertainment over naar „the atomic age“ naar rock and roll. Trouwkappellen en pawn shops voor instant ja-woord en geld.
Rond Fremont street staan de klassieke casinos uit de vroege jaren. Vegas Vic, de beroemde neon cowboy heeft gezelschap gekregen van duizenden LED lampjes. Om het gebied op te frissen heeft men de complete straat overdekt met het grootste televisiescherm ter wereld. Imposant. Desalnietemin heeft Vegas hier charme en een menselijke schaal behouden. Oude dames zitten met een peuk en portomonee achter de kasten. Echte karakters. In de donkere ruimtes kent men geen dag of nacht. Non stop gambling. Sierlijke neon reclames en veel goud verleiden. Het kriebelt. In the Golden Nugget probeer ik nog een keer een goudader aan te boren. Een Dollar, een druk op de knop. De rollen ratelen, stoppen en de credits gaan sky rocket. Een mooie afsluiter.