Vijf minpuntjes in twintig minuten. Following to close, tailgating, stop behind the limit line en een right turn to wide. Wat wil je met een Q7 in het dichte stadsverkeer? Vijf minpunten waar vijftien nog volstaan. Geslaagd! Ik bedank de coole Lola, een wat oudere afro-amerikaanse in blauwe overall. Ze praatte niet graag en hield het zakelijk tijdens onze blokjes om. Kort maar krachtig. Binnen in het kantoor van de DMV haal ik nog de nodige stempels en stop, alvorens ik legaal terug naar de studio rijd, het provosorische papiertje in mijn portomonee.
Het heeft even geduurd, maar nu is het eindelijk zover. Vanaf vandaag ben ik de trotse bezitter van het Californische rijbewijs. Vorig jaar in december kwam ik er, na een eerste kennismaking met de LAPD, nog goed mee weg. Een nieuweling uit Europa, voor deze keer dan. 180 $ Dollar boete voor een illegale left turn. Na een paar parkeerbonnen werd het me toch te heet onder de voeten. „Als ik nu aangehouden wordt door de politie heb ik heel wat uit te leggen“. Officieel moet een new resident namelijk binnen tien dagen zijn „roze papiertje“ in bezit hebben. Het kwam er steeds maar niet van terwijl de mijlen op mijn digitale display richting 8000 stegen.
Nadat ik ergens in de zomer al mijn theorie gehaald had was het lauter nog een kwestie van een paar blokjes om met Lola, maar toch. Voor einde September online een afspraak gemaakt. Net terug van een presentatie in Duitsland staat de vakantie met familei voor de deur. Een streep door de rekening. Broer Stijn weet met ervan te overtuigen dat we behoorlijk veel Vegas mis gaan lopen als ik eerst nog officieel een paar blokjes om moet gaan rijden. Ik laat me dus ompraten en de afspraak wordt een dikke week verzet. „Als ik nu maar niet gestopt wordt door de Highway Patrol op weg naar Vegas“. Het zou zuur zijn. Een week later en 2200 km aan rijervaring later ben ik toch blij weer ongeschonden in Los Angeles te zijn. Nu snel Lola opzoeken.
Het beeld dat wij Europeanen van Amerika hebben is ten dele waar. Zonder auto kan men hier weinig tot niets en dus is de drempel laag qua qualificaties ter deelname aan Rolling America. Dat is in het verkeer dan ook duidelijk te merken. Telefoneren is nog legaal. Autos worden niet voor niets met grote cupholders uitgerust. Ontbijten tijdens de daily commute is heel normaal. Lezen in druk stadsverkeer geen uitzondering. Richting aangeven is eerder een zeldzaamheid. De Amerikaan rijdt zoals men door een stad zou lopen. Spontaan afbuigen of stoppen om een praatje te maken. Een andere legende is het rondje om de supermarkt tijdens het rijexamen. In de praktijk blijkt het op iets meer dan dat aan te komen. Desalnietemin was het peanuts. Ik ben zo houterig gereden als een eikenhouten Brabantse kast, maar zit met mijn papiertje op zak nu toch iets ontspannener achter het stuur.
ooohh ik voel me helemaal schuldig. maar gelukkig heb jtnu.
stijn
Geplaatst door: | 18-11-07 om 22:13
Concratulations and celebrations I want the world to know I am happy as can be. Tjonge, jongen wie doet jou dat na: een Duits en een Californisch fahrlicence!
Nu kun je lekker nog een paar maanden onbekommerd rondtoeren. Fijns.
Anja
Geplaatst door: anja | 20-11-07 om 9:46