Het is donderdag end. Het licht uit de spuitkabine legt het verlaten kleimodel op dit uur in een nog fellere glans. Wakker. Naast me verschijnt een gestalte in witte overall. „Satisfied?“ klinkt het doffig door het stofmasker. Het is Andy, our master of color. De highlights lopen goed, zoals altijd puik spuitwerk. Als straks de echte kleur erover komt wordt het pas echt genieten. De box waarin het model morgen op transport gaat staat al klaar. Kort voor een presentatie is het altijd spannend hoe een model uit de verf komt. De eerste primer laag laten we de rest van de dag met rust om te drogen.
Na de lunch rijdt ik met Steve Lewis richting Down Town en pijl het Convention Center aan. De L.A. Auto Show gaat in de tweede persdag. Vandaag lopen ook hier de highlights goed. Het eerste staat op de Audi stand in Copper Sunset te glimmen. De vermoeidheid en trots valt van het gezicht te lezen bij Raul Cenan, exterior designer van de Audi Cross Cabriolet Quattro. “Yo Mattijs, Westcoast!, neem plaats in je interieur”.
Na maanden hard werken staat de baby die in California ter wereld kwam in de spotlights van de wereldpers. Alhoewel ik de omzetting van het project op afstand gevolgd heb laat een scheut kippevel me weten dat het de vele uren en vrije zaterdagen waard waren om aan deze concept car te werken. Klei en tapes hebben plaats gemaakt voor leer en stiksels. Details in aluminum. Een karrevracht aan design op de tiende millimeter is verzet door Yuval Appelboum, een collega designer die in het heetst van de strijd voor welkome hulp zorgde. Steve Lewis hield als projectleider op een rustige manier de club bij elkaar, Roland Sternmann ondersteunde het team bij de bouw van het interieur. De goed ontvangen California flair in materiaal en kleur is te danken aan Simone Falcinella en haar team. Met de gehele groep van designers en modelleurs toosten we in de Audi lounge op een geslaagd project.
Op de strakke stand van Audi is verreweg het meeste publiek te vinden. De rest van de hallen zijn tegen het einde van de persdag verbazend stil. Camera teams schieten hun laatste meters films. Op de Los Angeles Auto Show gaan glamour and green hand in hand leert me een snelle cross section door het complex.
In een van de lange wandelgangen loop ik voorbij een collectie grote posters. De L.A. Design Challenge draait elk jaar om een nieuw thema en nodigt de verschillende Californische studios uit hun kunsten te laten zien. Deze keer draait alles om robotic cars. Syd Mead in de jury, wat wil je nog meer. Ook ik heb dit jaar weer mijn steentje bij mogen dragen aan onze inzending. Innovatieve ideeen en presentatie schuilen achter de Audi Virtua Quattro. De holografische poster met kleine animatie doet het zowaar!Het DCC gaat er voor de derde keer in vier jaar met de hoofdprijs vandoor. Verdiende winnaar is echter Volkswagen met schitterende platen van Patrick Faulwetter. Schets daar maar eens tegenop.
Wishfull thinking? Een aantal uur later is het zover. We komen net binnendruppelen bij de designers night. Achter in de grote ruimte staan twee workstations, twee Wacom Cintiques en twee beamers klaar in de startblokken. Terwijl ik met Cor Steenstra over Daf Trucks en websites sta te praten zet Steve me stiekum op de lijst voor de Designers Sketch Battle. Ik weet Patrick te over te halen. In de tweede knock-out ronde komen we elkaar al tegen. De twee juroren overleggen kort en galmen het thema door de zaal:"panda", 60 seconds....go! Het meters grote digitale papier op de wand blijft een paar tellen wit als de ideeen door mijn hoofd razen. De beamer een paar meter verderop smijt in hoog tempo de eerste kleuren tegen de wand. Volkswagen Design in action. Geschreeuw en gejuich in mijn nek. Het wordt een interne DCC battle waarbij een schildereachtige panda het af moet leggen tegen mijn italiaanse versie inclusief beer. 1-1. Audi door naar de semi’s. Hierin moet ik het echter afleggen tegen een collega van Faurecia,tevens sponsor van de avond. Het besluit van de jury blijkt omstreden. Een hels kabaal vult het zaaltje naast het Gefffen Musuem of Contemporary Art. Een plastic give-away vliegt uit protest tegen de wand. Het was in ieder geval hillarisch en hectisch vermaak. Pictionary voor professionals.
Tijd voor wat rust. Alhoewel. Ik bekijk de tentoonstelling in de naastgelegen ruimte. Inspirerende beelden, ruimtes en sculpturen van de Japanner Takashi Murakami. Enorm kleurrijk en over the top in detailering. Het dikke boek gaat mee naar huis.
De afgelopen week bevatte een aantal lange nachten. Kan er nog eentje bij? Met deze vraag in ons vermoeide hoofd staan we rond half elf buiten in de kou. Een groep modelleurs heeft het goed aangepakt. Ze hebben een kamer geboekt in The Standard Hotel in Down Town. De showcar is eindelijk klaar en nu moet gefeest worden. We laten ons overhalen tot de after party.
We lopen door de Japanse wijk richting parkeerplaats. De geschiedenis ligt hier letterlijk op straat. Ben ik vandaag in Tokyo of Los Angeles? Deze stad blijft een grote melting pot van culturen. Na een korte night cruise door verlaten straten met zwervers onder elke lantarenpaal staan we tussen very hip L.A. voor de entree van het Standard.
Zesentwintig verdiepingen boven ons gaan de happy few op het dak de nacht in. Beneden wordt het kaf van het koren gescheiden. Invited- and hotelguests worden voorzien van het gewilde armbandje en schieten met de lift naar boven, het gepeupel onder zich achterlatend. Daartoe behoren ook wij. We vragen na een uur rondhangen op ground zero nog een laatste keer of de mogelijkheid bestaat het walhalla te betreden. „Vrienden van jullie zijn al boven? Dat kan iedereen me vertellen, ik wil namen!“ Voor een tweede maal vandaag schiet Andy de kleurenman te hulp. Deze keer doet alleen zijn naam al wonderen. Sesame!
Binnen enkele minuten stappen we het dak op. Midden in de nacht, midden in Down Town. Stampende beats weerkaatsten tegen de omliggende “wolkenkrabbers”. Cocktails, swimmingpool, haardvuur en een LAPD heli tussen gouden glasfascades: Big City Lights. Erg indrukwekkend. Een kronend highlight op dit late uur.
Ingolstadt heeft het met vlagen, California het gehele jaar door. Na een week vol presentaties, 1400 koud natte Autobahn kilometers en 22 economy uren die een retourtje Europa en de States van elkaar scheiden wordt dit feit me weer eens duidelijk.
Laatste reacties