California

FOR THE RECORD

De laatste dag van 2007. Kerstvakantie in California. Traditiegetrouw zou ik nu in Nuenen dartpijltjes in de muur staan te gooien. Hier onder de palmen en warme zon lijken oliebollen en poedersuiker erg ver weg. Een dag als alle anderen bijna.

Na een stuk PCH schiet ik bij Malibu de bergen in om aan de andere kant Thousand Oaks aan te sturen. Verandering van spijs doet eten. Dit keer eens iets anders dan Amoebe Music. De insiderstip kreeg ik van collega Immo uit Duitsland. „ je moet maar eens de locale record outlet bezoeken aan de 101, met een beetje geluk loop je tegen een orginele Zipper van de Rolling Stones aan“.

Bij een outlet stel je je toch iets anders voor dan het kleine gebouw dat ik de eerste keer over het hoofd zie. Het is er donker. Ik zou toch niet voor niets....
Na een klein duwtje gaat de deur open en sta ik binnen. Niemand te zien tussen de vele rijen platen. Zeventiger jaren prog-rock klinkt door de speakers. De kleine ruimte is tot de nok toe gevuld met muziek. „Please don’t donate vinyl, we’re running out of space!” staat op de deur te lezen.

Beweging. Uit het niets komt stilletjes een meisje in een vaal Iron Maiden t-shirt tevoorschijn. Ik moet spontaan aan de scene uit Snatch denken waarbij een vrouw in minuten lang in een bankstel op lijkt te gaan.

Kan ik hier een toilet vinden? „Yeah, that thing over there“. Met moeite stap ik over dozen en rommel een kleine ruimte binnen. Dozen met cassettebandjes, platen en oude pick ups sieren deze wel erg orginele restroom.
Na deze ervaring ben ik benieuwd of men hier iets kan vinden. Het genie beheerst de chaos blijkt maar weer eens. Alle platen staan keurig op alfabet. Aministratie vindt plaats door middel van pen en papier. Het kan dus toch.

Het aanbod staat wel erg dicht op elkaar gepakt. Met een haaks hoofd de eerste scan. Dat ik Tijs van Leer in California nog tegen het lijf mag lopen. Een klant komt binnen: Vorige week heb hier de Zipper van de Rolling Stones gekocht, maar er zat geen plaat in, in ieder geval heb ik de hoes. Immo had dus gelijk.

Als ik kort na drieen met een vol karton weer het warme zonlicht in stap rinkelt de telefoon. In Nederland is het al 2008, bijna vergeten.

VENICE

Een dag later dan gepland komt het er toch nog van. Kerstontbijt in Venice. Rond een uur of tien stappen Romy, gana en Julius binnen. De koelkast is vol en moet leeg. Tijd voor home made sandwiches. Een doos vol met speelgoed wordt eerst maar een uitgestort over de vloer. De kleine prins heeft voor even voldoende afleiding.
Italiaanse bollen worden gevuld met basilicum, geitenkaas, turkey, tomaten, pesto en gebakken eieren en gaan de oven in. Sidesalad.

Na de middag trekken we met zijn vieren Venice in. Julius is zich de keizer te rijk en rent Abbot Kinney af. Het is moelijk hem bij te houden. Het straatcanvas lijkt geen einde te hebben. Elke keer ontdek je weer iets nieuws in verborgen hoeken of op straatmeubilair. Kleine ingrepen en grappen door anonieme kunstenaars blijven voor verrassingen zorgen.

HOTTWHEELZ

De muziek zwelt aan, credits verschijnen. A Stanley Kubrick production. De camera is gefixeerd op een stationwagon die door een herfstachtig berglandschap trekt. Hoger en hoger, de bewoonde wereld achter zich latend.

„All work and no play makes Matt a dull boy”. Zondag ochtend. Winter in California. Tijd om buiten te spelen. Ik werp een laatste blik op de kleine krabbel die ter navigatie dient: 10 East,101 Down Town, 5 North, 2 East. De rest gaat op gevoel. Vandaag wordt er gespeeld met Hotwheels. De komende vier weken heb ik een Audi TT tot mijn beschikking. De vele mijlen Angeles Crest dienen vandaag ter opwarming. Een perfecte aaneenrijging van curven uit een Carrera baan bouwpakket.

Diep weggedoken in een donker interieur staren vijf ronde airvents me aan. Ik draai de sleutel om en haal de eerste van 200 paarden uit hun slaap. Een klein uur en 30 stuiterende Highway miles later wordt de rest van stal gehaald. Een kleine pauze voordat de pret gaat beginnen. Trui uit, raam open, de pook in S. De wijzer schiet richting rood, het oranje ESP lampje knippert een paar keer. Plof plof klinkt het tussendoor. Diep in het vooronder doet de mechaniek haar werk terwijl ik dieper en dieper in mijn stoel gedrukt wordt. Het is even wennen aan het DSG en pedals aan het stuur, maar dan wordt al snel duidelijk waar de afkorting voor staat: Dit Scheurt Geweldig!

Hoe hoger ik de bergen in trek, hoe kouder het wordt. De oranje houten palen die naast het asfalt in de grond steken laten vermoeden dat men hier een witte kerst kan genieten. Verkeersborden naast de weg wijzen er op dat vanaf dit punt sneeuwkettingen en of winterbanden verplicht zijn. Omdraaien of nog een paar miles pakken? Tegemoed komende autos dragen een dik pak sneeuw op het dak. Een absurd gezicht in California. Een aantal miles verder bevind ik me zelf in een landschap waar koning winter zijn werk gedaan heeft. Na de zoveelste snowtyres  waarschuwing draai ik om. Vanaf nu gaat het naar beneden, richting het warme Venice. Het is al laat in de middag en de schemering begint te vallen. Elke minuut verandert het licht. Dramatisch rode lucht boven een groen landschap. Jammer dat dit shouwspel maar een kwartier duurt. Het liefst zou je na elke bocht een foto willen maken.

De eerste 240 kilometer „playtime“ zitten er op. Na vandaag weet ik in ieder geval wat er op mijn verlanglijstje staat wanneer ik ergens in April het Fahrzeug Leasing Center van Ingolstadt binnenloop.

MOON EYES

Een klein jongetje gaat vandaag niet naar school. Hij ligt met stevige koorts onder een dikke deken. Ondertussen trekt een moeder in een locale boekwinkel een tijdschrift uit het rek om haar kleine een beetje op de been te helpen. Het blijkt een goeie keuze. Ijlende ogen zwerven over paginas met Chroom en Vlammen. Medicijnen anno 1982.

Tien jaar later.  Guns ‘n Roses viert haar hoogtijdagen. Pubers met lange haren en bandanas bevolken het Stratums End. Terwijl het verre Los Angeles in vuur en vlam staat loopt op de VPRO een documentaire over alle cultuurfacetten die California rijk is. We zitten over de schouder van ene Robert Williams mee te kijken als zijn airbrush over het papier zwaait. De coverart van Apetite for Destruction in wording. Voor de deur van zijn bungalow onder palmbomen legt de artiest uit wat er komt kijken bij het top choppen van een ‚32 Ford. Beelden uit een andere wereld die inspireren.

Datzelfde jochie zit jaren later zelf onder de palmen en laat een digitale airbrush over zijn tekentablet suizen. De cirkel sluit zich. Zeker na de beelden die vandaag zijn netvlies zullen bombarderen.

Van het een komt het ander. Op maandag laat ik mijn fotos van Pomona zien aan een van mijn modelleurs. Even later drukt hij mij een flyer in de hand. „Dit is iets voor jou!“ Moon Eyes X-Mas Party in Irwindale. Ik kijk hem met verbaasde ogen aan. De week is net begonnen en het weekend is alweer volgeboekt.

Op zaterdag ochtend kom ik moeilijk het bed uit. De Christmas party van het DCC de avond ervoor was gezellig. Blijven liggen of toch nog naar Irwindale rijden? De X-mas Party van Hot Rodding California is al vroeg begonnen. Een korte check op internet leert me dat het ongeveer 40 minuten rijden is. Ik kijk op mijn horologe, maak een snelle krabbel ter navigatie en stap in de Audi TT die voor de deur staat. Ik heb mijn Giant Robot t-shirt aangetrokken. Mijn verse Hot Rod aanwinsten van Pomona zijn wellicht iets te overdressed voor vandaag.

Een klein uur later draai ik het enorme complex van de Irwindale Speedway op. Pruttelende motoren waaien door het open raam naar binnen. Mannen op knorrende motoren worstelen zich door het drukke verkeer. Het duurt even voordat ik eindelijk een parkeerplaats toegewezen krijg. Een plaats op het infield van de kleine Oval maakt veel goed. Een perfecte setting tussen strepen burned rubber.

Overdressed? Ik lijk beland in een ruige versie van Grease. Vetkuiven, dikke brilmonturen, vettige handen, panties, korte rokken, zwart opgestoken haar en cleavage, veel tattoos. Punk Rockabilly Gothic Latino Asian. Een dik aangezette theatrale sfeer. Een mengelmoes aan stijlelementen uit een ver verleden. Het gaat er relaxed aantoe zoals op een gezellig studentenhuis feest. „Hey dude, Giant Robot, cool shirt, great shop, did you visit their restaurant GR/EAT?“

 
Op het eerste gezicht ben je geneigd de Hot Rod scene over een kam te scheren. Er is duidelijk sprake van een code. Bij nader inzien zijn vele patronen te ontdekken. Hot Rods, Street Rods, Street Rats, Scrapers, Lead Sleds, Belly Tanks, Salt Lake Racers, American Muscle, Funny Cars en Dragsters. Chopped and Channeled, Pinstriped and pin-ups. Zwart en pasteltinten overheersen en worden afgewisseld door felle kleuren. Lee Roth, Rat Fink, Von Dutch. De gehele geschiedenis van Hot Rodding, die haar gloriejaren kende tussen 1930 en 1960, is samen gepakt op een overvolle parkeerplaats. Hier kan geen documentaire of autoboek tegenop. Wat deze cultuur en haar vele aftakkingen onder een noemer zou kunnen brengen blijft de DIY spirit. Het eigenhandig veranderen, verfraaien en verbeteren van standaard rollend materiaal.

Nog een paar uur en vele meters asfalt te gaan voordat het feest ten einde is.
Tijd om de Irwindale dragstrip op te zoeken. Dat gaat eenvoudigste op het gehoor. Achter een tribune stijgt  blauwe rook van burned rubber en olie op. Een rijtje voertuigen dat net haar sprint getrokken heeft trekt voorbij. Oude grijze koppen zitten met een brede grijns achter het stuur. Het papiertje met hun tijd stevig in de hand gedrukt. De startlijn wordt ontdaan van overtollig verbrand rubber voordat de volgende sessie begint. Banden worden door middel van burn outs opgewarmd, twee muscle cars schieten bij het opgloeiende groene licht met oorverdovend gebrul stuiterend het rechte stuk op.Vanishing Point.

California, zomer in de winter. De schaduwen worden langer en een stevige wind steekt op. Zeemeeuwen waaien over. Onder de begeleiding van rock & tunes verlaten de eerste Rodders het complex. Wie laat komt blijft tot het einde. En zo ben ik getuige van een aantal fotoshoots voor bladen die wellicht door een bezorgde moeder ergens in de wereld uit een rek getrokken worden.
En ja, die ene Robert Williams zat vandaag in een tentje zijn boeken te signeren.

Moon Eyes X Mas Party, een erg inspirerende afsluiter van dit jaar.

POMONA

Bumperstickers en koelkastmagneten, de Amerikanen hebben er iets mee. Van de eerste catergorie heb ik me nog niet laten overtuigen, mijn koelkast daarentegen is al aardig gevuld. Elke dag kijk ik bij het openen naast een aantal taxi-, sushi- en pizzaservices even op de Pomona kalender van 2007.  November blijft leeg. Na dit eerste weekend van December wordt het tijd voor de 2008 magneet. Vandaag het laatste rode sterretje. Na de fotocollages van mijn eerste twee bezoeken bleken veel collegas interesseerd in een dag California Car Culture.

Het is zondag ochtend. Veel afhakers op het laatste moment. Steve heeft zijn kids over weten te halen mee te komen. Ze zitten achterin de auto en spelen met hun gameboy als het event zich op Highway number Ten al aandient. We passeren een gele Hot Rod die al stuiterend lange dramatische schaduwen werpt op het bleke beton. „Get your camera Mattijs!“ The gameboys op de achterbank blijken niet erg onder de indruk.

Op de immense parkeerplaats van Pomona Fairplex staat weer een overvloed aan blik te wachten om onze SD kaarten te vullen. We beginnen bij het grote aanbod aan luchtgekoelde

Duitsers. Dit zou verplichte kost moeten zijn voor onze collegae van de Volkswagen tak van het DCC. Wat een passie. Inspirerend. Baja Buggies, bussen en beetles.

We besluiten het onderdelenmagazijn van Pomona op te zoeken. Rond tenten, trailers en RV’s is veel te vinden voor liefhebbers en „projectontwikkelaars“. Naast de vele spatborden en koplampen duiken ook verassingen op. Speelgoed uit vervlogen dagen. „wat kost die blauwe metalen Porsche Targa Florio?“ Bij het horen van de prijs voor dit stuk zeventiger jaren nostalgie trek ik mijn portomonee. Net als ik wil afrekenen valt mijn oog op een kunststof klok van Panasonic, zestiger jaren design. Een paar minuten later heb ik een mooie deal gemaakt. Twintig Dollar voor klok en auto.

Steve’s kids suizen voorbij in een rode Radio Flyer. De typisch Amerikaanse bolderkar zal tegen het einde van de middag behoorlijk gevuld worden met juweeltjes. We maken her en der een praatje met echte California Carfreax. De een is gespecialeerd in het maken van plaatwerk, de ander probeert zich van een salt lake racer te verlossen. Stuk voor stuk echte gearheads met passie.

Terug op „Main Street“ cruisen de troste bezitters van hoog gepolijste vehicles tussen de vele hotdog- en hamburger tenten door. De maximum snelheid is hier 5 mp/h. Desondanks valt het schouwspel moeilijk vast te leggen tijdens het bestellen van een burger. „Zag je die daar? Waauw! Maak jij snel een foto, dan haal ik de frieten“.

Pomona blijft te groot om in een paar uur te kunnen bevatten, maar de sfeer van het geheel blijft het mooiste.
Dat we na een paar uur de Vettes en Rods links moeten laten liggen deert niet. Een aantal mooie t-shirts en indrukken rijker trekken we de bolderkar richting auto. Een koelkastmagneet voor 2008 hebben we niet weten te vinden, maar we zullen hier volgend jaar wederkeren, met of zonder collegae van Volkswagen.

VINYLICIOUS

Aan het voeteneinde van mijn bed staan nu twee witte kartonnen dozen. Beide tot de rand gevuld met zwart goud. U raadt het al. Na een aantal weken met een cold turkey rondgelopen te hebben was ik vanavond weer eens in mijn favoriete muziekwinkel te vinden.

Amoebe blijft verassen. Elke week moeten er karrevrachten aan nieuw en gebruikt materiaal aangesleept worden op music minded Los Angeles te voorzien van haar daily dose.
Tijdens mijn bezoek aan Ingolstadt kreeg ik wenslijstjes van collegas in de hand gedrukt. „Velvet Underground, die met de banaan, als je hem tegenkomt“. „Dat ene album van die en die band, maar dan wel uitgebracht onder dit en dat label“. Sommige liefhebbers zijn wel erg specifiek in hun wannahaves.

Ik draai eerst warm bij new arrivals en vis een paar interessante albums uit de bakken. Edgar Winter, Standing on Rock zet de toon voor de avond. Van de man zelf heb ik nog nooit gehoord, maar alleen de cover spreekt al boekdelen. Dit moet gruwelijk of gruwelijk goed zijn. Heerlijk kitschige cover. Goed-fout en over de top, maar wellicht in een ondefinieerbaar ver verleden zo modern als een stofzuiger met Turbo 2000 als typeaanduiding.

Waar verder graven? De jazz links laten liggen en op zoek naar een nieuwe goudader? Al mijmerend loop ik langs een meterslange bak met vinyl voor een dollar. Men heeft niet de moeite genomen om enig systeem aan te brengen in deze chaos. Alle genres staan door elkaar, het alfabet versnipperd. Doorbijten voor liefhebbers. Diegene die zich er aan waagt vindt wellicht iets bijzonders. De absurd lage prijs als beloning voor hard werk. Een steekproef. Na twee, drie keer aanzetten een mooie vondst, dan lange, lange tijd niets. Opgeven of doorgaan? De aanhouder wint. Some Girls van de Rolling Stones, bijna perfecte kwaliteit. Niet slecht.

Veel onbekend materiaal vliegt door mijn handen. Een ter plekke bedachte formule biedt hulp: coverart X jaar van release X label X instrumenten gedeeld door Pi. Bassgitaar,funky flute en Moog synthesizers verhogen de uitkomst. Of het zich geloond heeft kan ik pas later beoordelen. Zeker is dat ik een doos Kinder Ueberaschungseier mee naar huis neem. Het gaat daarbij niet zozeer om de chocolade of het plastic vliegtuigje, maar om de ervaring.

Achter de vele kassas van Amoebe hangt de muur vol met materiaal voor de doorgewinterde verzamelaars. Platen en oude filmposters met een prijskaartje waarvoor je een aantal dozen kunt vullen met dollarplaten. Een andere wereld. Mijn oog blijft hangen bij een cover dat in mijn stapeltje steekt. Some Girls van de Rolling Stones: 200 $.

Na een korte night ride zet ik terug in Venice de vangst van vanavond naast mijn bed. Hoe krijg ik dit ooit mee naar Ingolstadt? Afgelopen week kreeg ik een mailtje van mijn Amerikaanse werkgever: Repatriation. Wij helpen u graag bij uw terugkeer naar Duitsland. Het nieuws van mijn contractverlenging schijnt nog niet helemaal in de organisatie doorgesijpeld te zijn. Het is in ieder geval goed om te weten dat er voor mijn witte dozen gezord gaat worden.

Als ik einde Maart weer zal terugkeren op het Bayerische nest is er genoeg materiaal om menige „Plattenabend“ mee te vullen. Daarbij wordt gegeten en geluisterd tot in de late uren. Een ieder neemt een stapel platen mee, hoe gekker hoe beter. Edgar Winter zal niet ontbreken.