Een klein jongetje gaat vandaag niet naar school. Hij ligt met stevige koorts onder een dikke deken. Ondertussen trekt een moeder in een locale boekwinkel een tijdschrift uit het rek om haar kleine een beetje op de been te helpen. Het blijkt een goeie keuze. Ijlende ogen zwerven over paginas met Chroom en Vlammen. Medicijnen anno 1982.
Tien jaar later. Guns ‘n Roses viert haar hoogtijdagen. Pubers met lange haren en bandanas bevolken het Stratums End. Terwijl het verre Los Angeles in vuur en vlam staat loopt op de VPRO een documentaire over alle cultuurfacetten die California rijk is. We zitten over de schouder van ene Robert Williams mee te kijken als zijn airbrush over het papier zwaait. De coverart van Apetite for Destruction in wording. Voor de deur van zijn bungalow onder palmbomen legt de artiest uit wat er komt kijken bij het top choppen van een ‚32 Ford. Beelden uit een andere wereld die inspireren.
Datzelfde jochie zit jaren later zelf onder de palmen en laat een digitale airbrush over zijn tekentablet suizen. De cirkel sluit zich. Zeker na de beelden die vandaag zijn netvlies zullen bombarderen.
Van het een komt het ander. Op maandag laat ik mijn fotos van Pomona zien aan een van mijn modelleurs. Even later drukt hij mij een flyer in de hand. „Dit is iets voor jou!“ Moon Eyes X-Mas Party in Irwindale. Ik kijk hem met verbaasde ogen aan. De week is net begonnen en het weekend is alweer volgeboekt.
Op zaterdag ochtend kom ik moeilijk het bed uit. De Christmas party van het DCC de avond ervoor was gezellig. Blijven liggen of toch nog naar Irwindale rijden? De X-mas Party van Hot Rodding California is al vroeg begonnen. Een korte check op internet leert me dat het ongeveer 40 minuten rijden is. Ik kijk op mijn horologe, maak een snelle krabbel ter navigatie en stap in de Audi TT die voor de deur staat. Ik heb mijn Giant Robot t-shirt aangetrokken. Mijn verse Hot Rod aanwinsten van Pomona zijn wellicht iets te overdressed voor vandaag.
Een klein uur later draai ik het enorme complex van de Irwindale Speedway op. Pruttelende motoren waaien door het open raam naar binnen. Mannen op knorrende motoren worstelen zich door het drukke verkeer. Het duurt even voordat ik eindelijk een parkeerplaats toegewezen krijg. Een plaats op het infield van de kleine Oval maakt veel goed. Een perfecte setting tussen strepen burned rubber.
Overdressed? Ik lijk beland in een ruige versie van Grease. Vetkuiven, dikke brilmonturen, vettige handen, panties, korte rokken, zwart opgestoken haar en cleavage, veel tattoos. Punk Rockabilly Gothic Latino Asian. Een dik aangezette theatrale sfeer. Een mengelmoes aan stijlelementen uit een ver verleden. Het gaat er relaxed aantoe zoals op een gezellig studentenhuis feest. „Hey dude, Giant Robot, cool shirt, great shop, did you visit their restaurant GR/EAT?“
Op het eerste gezicht ben je geneigd de Hot Rod scene over een kam te scheren. Er is duidelijk sprake van een code. Bij nader inzien zijn vele patronen te ontdekken. Hot Rods, Street Rods, Street Rats, Scrapers, Lead Sleds, Belly Tanks, Salt Lake Racers, American Muscle, Funny Cars en Dragsters. Chopped and Channeled, Pinstriped and pin-ups. Zwart en pasteltinten overheersen en worden afgewisseld door felle kleuren. Lee Roth, Rat Fink, Von Dutch. De gehele geschiedenis van Hot Rodding, die haar gloriejaren kende tussen 1930 en 1960, is samen gepakt op een overvolle parkeerplaats. Hier kan geen documentaire of autoboek tegenop. Wat deze cultuur en haar vele aftakkingen onder een noemer zou kunnen brengen blijft de DIY spirit. Het eigenhandig veranderen, verfraaien en verbeteren van standaard rollend materiaal.
Nog een paar uur en vele meters asfalt te gaan voordat het feest ten einde is.
Tijd om de Irwindale dragstrip op te zoeken. Dat gaat eenvoudigste op het gehoor. Achter een tribune stijgt blauwe rook van burned rubber en olie op. Een rijtje voertuigen dat net haar sprint getrokken heeft trekt voorbij. Oude grijze koppen zitten met een brede grijns achter het stuur. Het papiertje met hun tijd stevig in de hand gedrukt. De startlijn wordt ontdaan van overtollig verbrand rubber voordat de volgende sessie begint. Banden worden door middel van burn outs opgewarmd, twee muscle cars schieten bij het opgloeiende groene licht met oorverdovend gebrul stuiterend het rechte stuk op.Vanishing Point.
California, zomer in de winter. De schaduwen worden langer en een stevige wind steekt op. Zeemeeuwen waaien over. Onder de begeleiding van rock & tunes verlaten de eerste Rodders het complex. Wie laat komt blijft tot het einde. En zo ben ik getuige van een aantal fotoshoots voor bladen die wellicht door een bezorgde moeder ergens in de wereld uit een rek getrokken worden.
En ja, die ene Robert Williams zat vandaag in een tentje zijn boeken te signeren.
Moon Eyes X Mas Party, een erg inspirerende afsluiter van dit jaar.


Wat een pakkend begin, ik zie dat koortsige jongetje zo onder de bruin/oranje deken liggen.
Sterk spul,Fisherman's Friend.
Schitterend foto's en prachtig verhaal. Ik zal de artikelen van onze razende Californische reporter missen over een maand of twee. Mattijs, pak wat je nog pakken kunt en vergeet niet het met ons te delen. Dankjewel. Liefs,
mama van die boekjes
Geplaatst door: anja | 27-12-07 om 10:50
Anja bedankt, jij hebt dat jong toch maar mooi op het rechte spoor gezet! Wat laat ie ons genieten!
Het wordt steeds moeilijker deze blog te lezen zonder brok in de keel of opwellende tranen..........BOEHOE.
En inderdaad; hier is sprake van cultuur met een hoofdletter C (sommigen onder ons dachten ooit dat die Ami's daar geen kaas van hadden gegeten).
Vind de graphics helemaal goed, mooi dramatisch allemaal, de meiden ook trouwens.
Geplaatst door: Rik | 27-12-07 om 18:30
Hierbij sluit ik me helemaal aan.... Moet een fijn gevoel zijn als ouders, te voelen dat het helemaal snor zit met je kids, ondanks dat er dan die sloot water tussen zit. Fijn dat we in deze wereld, ondanks de grote afstand, zo me elkaar kunnen communiceren!
Hoofletter C(leavage), die staat voor C-ulture waar die ami's geen C-heese van hebben gegeten.... weet het zo net nog niet. Jongens blijven me verbazen.... Wat wel een feit gaat zijn is dat het afkicken van C-alifornia je zwaar gaat vallen, tjonge jonge. Bij sommige van de collages bleeft ik de kick al, laat staan als je dit live mee mag maken... Blijf zo lang als het kan genieten!!!
Geplaatst door: gerard | 28-12-07 om 0:26
GRMBL... Het genieten en frustreren raken elkaar hier wel heeeel erg nauw - wat een overdosis aan kicks per cubic inch op deze pagina's.... Tjongejonge wat een mazzelpik die Mat - suck it up jongen!!!
Geplaatst door: geert | 31-12-07 om 22:16
Hee Mattie,
Goed om te zien dat je nog steeds verwonderd en opgewonden kijkt en schrijft over Amrikaanse auto's en de Californische levensstijl. Ons motto blijft dan ook: 'Stamp op de Aarde en Werk!'
Ik ben ook onder indruk van Cali en heb dus een reis geboekt. Op 12 maart vliegen vlieg ik met Janneke vanuit NYC naar Vegas, en van daar rijden we richting The City of Angels. Ik hoop dat je er half maart nog zit! Zo niet dan hoor ik graag alle tips&tricks van je voor het Californische leven.
Groeten,
Michiel (met het maantje)
(en inmiddels ook een rijbewijs!)
Geplaatst door: Michiel aka Coolio | 16-1-08 om 15:35