Aan het voeteneinde van mijn bed staan nu twee witte kartonnen dozen. Beide tot de rand gevuld met zwart goud. U raadt het al. Na een aantal weken met een cold turkey rondgelopen te hebben was ik vanavond weer eens in mijn favoriete muziekwinkel te vinden.
Amoebe blijft verassen. Elke week moeten er karrevrachten aan nieuw en gebruikt materiaal aangesleept worden op music minded Los Angeles te voorzien van haar daily dose.
Tijdens mijn bezoek aan Ingolstadt kreeg ik wenslijstjes van collegas in de hand gedrukt. „Velvet Underground, die met de banaan, als je hem tegenkomt“. „Dat ene album van die en die band, maar dan wel uitgebracht onder dit en dat label“. Sommige liefhebbers zijn wel erg specifiek in hun wannahaves.
Ik draai eerst warm bij new arrivals en vis een paar interessante albums uit de bakken. Edgar Winter, Standing on Rock zet de toon voor de avond. Van de man zelf heb ik nog nooit gehoord, maar alleen de cover spreekt al boekdelen. Dit moet gruwelijk of gruwelijk goed zijn. Heerlijk kitschige cover. Goed-fout en over de top, maar wellicht in een ondefinieerbaar ver verleden zo modern als een stofzuiger met Turbo 2000 als typeaanduiding.
Waar verder graven? De jazz links laten liggen en op zoek naar een nieuwe goudader? Al mijmerend loop ik langs een meterslange bak met vinyl voor een dollar. Men heeft niet de moeite genomen om enig systeem aan te brengen in deze chaos. Alle genres staan door elkaar, het alfabet versnipperd. Doorbijten voor liefhebbers. Diegene die zich er aan waagt vindt wellicht iets bijzonders. De absurd lage prijs als beloning voor hard werk. Een steekproef. Na twee, drie keer aanzetten een mooie vondst, dan lange, lange tijd niets. Opgeven of doorgaan? De aanhouder wint. Some Girls van de Rolling Stones, bijna perfecte kwaliteit. Niet slecht.
Veel onbekend materiaal vliegt door mijn handen. Een ter plekke bedachte formule biedt hulp: coverart X jaar van release X label X instrumenten gedeeld door Pi. Bassgitaar,funky flute en Moog synthesizers verhogen de uitkomst. Of het zich geloond heeft kan ik pas later beoordelen. Zeker is dat ik een doos Kinder Ueberaschungseier mee naar huis neem. Het gaat daarbij niet zozeer om de chocolade of het plastic vliegtuigje, maar om de ervaring.
Achter de vele kassas van Amoebe hangt de muur vol met materiaal voor de doorgewinterde verzamelaars. Platen en oude filmposters met een prijskaartje waarvoor je een aantal dozen kunt vullen met dollarplaten. Een andere wereld. Mijn oog blijft hangen bij een cover dat in mijn stapeltje steekt. Some Girls van de Rolling Stones: 200 $.
Na een korte night ride zet ik terug in Venice de vangst van vanavond naast mijn bed. Hoe krijg ik dit ooit mee naar Ingolstadt? Afgelopen week kreeg ik een mailtje van mijn Amerikaanse werkgever: Repatriation. Wij helpen u graag bij uw terugkeer naar Duitsland. Het nieuws van mijn contractverlenging schijnt nog niet helemaal in de organisatie doorgesijpeld te zijn. Het is in ieder geval goed om te weten dat er voor mijn witte dozen gezord gaat worden.
Als ik einde Maart weer zal terugkeren op het Bayerische nest is er genoeg materiaal om menige „Plattenabend“ mee te vullen. Daarbij wordt gegeten en geluisterd tot in de late uren. Een ieder neemt een stapel platen mee, hoe gekker hoe beter. Edgar Winter zal niet ontbreken.
Edgar Winter...ik was/ben wel een fan van zijn eveneens albino-achtige broer Johnny: goudeerlijke recht-toe-recht-aan-electric-guitar-blues (hey you..hey you..HEY you..HEY YOU..HEEEY YOU.....excuse me I thought you were somebody else).
Krankzinnige mix, Roxy Music heb ik zelf nog staan, veel van de andere covers wekt nieuwsgierigheid op, maar.......The Righteous Brothers ????????
Geplaatst door: Rik | 27-12-07 om 18:12