In de zomer van 2006 wordt duidelijk dat ik voor onbepaalde tijd naar California zal verkassen. Ik word bedolven onder de tips die voorgangers me meegeven. Het recept voor de ultieme dag komt van Uli Beierlein en Jens Sieber: ‚s ochtends snowboarden in Big Bear om vervolgens de dag af te sluiten op de golven van de Pacific. De bag met surfboard staat ondertussen stof te happen in de studio, snowboard gear ligt diep verscholen in de klerenkast. Bij helder weer zijn vanaf het balkon van het DCC de witte bergtoppen van Big Bear in de verte te zien. Ondanks de dagelijkse hint is het van de bovengenoemde ultieme dag nog niet gekomen. De afgelopen weken heeft het zoveel geregend dat achter het dikke pak grijze wolken het Bob Ross bergtafereel nog witter moet zijn geworden. De perfecte timing om die ultieme dag na te streven, ook al is het maar de eerste helft van dat scenario.
Donderdag ochtend. Tegen zes uur ben ik deur uit. Snel de rest oppikken om voor de ochtendspits de highway chaos rond down town achter ons te kunnen laten. Regina, de vriendin van een collega en Michael, mijn modeleur, zitten even later met kleine ogen bij me in de auto. Hit the road.
De navigatie geeft aan dat de 180 km naar Big Bear Mountain een dikke twee uur zal duren. Een positieve instelling zal later blijken. Voor het de bergen ingaat eerst nog even ontbijten bij Starbucks. Onder het genot van koek en zopie filosoferen we nog maar eens over de winterbandenplicht in California’s ski resorts. „met all wheel drive moeten we er doorheen kunnen komen“. In het warme vroege ochtendgloren is het op zeeniveau moeilijk voorstellen dat het in California koud zou kunnen zijn. De verrassing komt een half uur later. Hoge bomen bepakt met sneeuw, een witte muur van sneeuw suist voorbij op ooghoogte. Wanneer ook het asfalt ten prooi gevallen is aan Koning Winter doemt een wegversperring op. „Sir do you have snowtires with you?“ „Yeah right, quattro, but you need a pair of snowtyres in the car, that’s the law“. We krijgen van de vriendelijke Snow Patrol nog een paar tips voordat we de gedwongen U-turn maken.
Over een klein uur zal de sneeuwkettingenplicht opgeheven worden. De honger naar de piste is echter te groot. We besluiten een set kettingen te kopen. In de nabijgelegen winkel is het druk. 225/40 R18, kettingen graag. „You guys have all wheel drive? So you probably want to go for a show-pair right?“ Show pair, grappig. Vijf minuten later lopen we met een tas legaal metaal richting auto. Het systeem Quattro wordt de komende twinitg kilometer succesvol op de proef gesteld. Waar de rest met 20 mp/h door de natte pratsch pruttelt glijden wij met grip richting Big Bear Snow Summit. Vorsprung durch technik in haar element.
Het is alweer twee seizoenen geleden dat ik voor het laatst op de plank stond. Voor de zekerheid en, ja ik geef het toe, stijl zit ik om half twaalf met een verse helm in de lift naar boven. Snow Summit. Strak blauwe hemel met uitgewaaide condensstrepen, een prachtig panorama en lege pistes met perfecte sneeuw. De gedachten aan bruine klei in Santa Monica verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik mijn eerste Abfahrt maak. Alle ruimte op een doordeweekse dag. Heerlijk.
In de skilift blijven we wel met een aantal vragen zitten. Wat heeft dat ondergoed te zoeken in het struikgewas onder ons? Mardi Grass in California? Waar zijn de beugels in het America waar de „I will sue you cultuur“ hoogtij viert? Het is een vreemd gevoel om zonder enkele veiligeheid op een antiek bankje te bungelen, zo hoog boven de piste.
Kort voor vier uur ‚s middags proberen we nog zoveel mogelijk rides te maken. Pakken wat men pakken kan voordat de liften tot stilstand komen. Dampende sokken zijn getuige van geleverde inspanningen. De boots zijn voorzien van een technisch hoogstandje. Met behulp van een draaiknop worden de metalen „veters“ op spanning gezet. Niets is vervelender om met verkleumde vingers ze schoenen te strikken. Slim. De grootste mentale opsteker blijft het feit dat ik vandaag geen enkel moment last heb gehad van mijn „snowboard knie“. Dit smaakt naar meer!
Gezond moe pruttelen we in het drukke verkeer de berg af. Geweldige zonsondergang waarbij in het rode licht het grid van L.A. zwakjes flakkert. Dat we ter hoogte van down town nog in de avondspits belanden kan de goede stemming niet drukken. Van surfen komt het helaas niet, maar dit was toch zeker wel een ultieme dag in California!
Wat leuk zeg. Foto: jij + telefoon + lift. Belde je toen met Cor?
Ik ben benieuwd of je voor je vertrek ook nog gaat surfen. Geniet van de laatste weken.
Doei,
Anja
Geplaatst door: anja | 12-2-08 om 9:15
Maestro, kunnen we niet ergens een carfreax-condo kopen daaro? Een soort hangplek voor carfreax. Als het nog even zo doorgaat met de credit-crunch zullen er vast geen grote financiele offers voor gebracht hoeven worden ...
Geplaatst door: Michiel | 12-2-08 om 9:46
Mattijs...jongen.....leg nog eens uit: Waarom kwam je nou ook al weer terug naar de grauwe werkelijkheid?
Audi is 'for sure' niet de enige werkgever in the area, voor het geval die moeilijk zouden gaan doen.
Dus......wat was nou ook alweer de echte reden?????
Geplaatst door: Rik | 12-2-08 om 19:40