California

BIG BEAR SNOW SUMMIT

In de zomer van 2006 wordt duidelijk dat ik voor onbepaalde tijd naar California zal verkassen. Ik word bedolven onder de tips die voorgangers me meegeven. Het recept voor de ultieme dag komt van Uli Beierlein en Jens Sieber: ‚s ochtends snowboarden in Big Bear om vervolgens de dag af te sluiten op de golven van de Pacific. De bag met surfboard staat ondertussen stof te happen in de studio, snowboard gear ligt diep verscholen in de klerenkast. Bij helder weer zijn vanaf het balkon van het DCC de witte bergtoppen van Big Bear in de verte te zien. Ondanks de dagelijkse hint is het van de bovengenoemde ultieme dag nog niet gekomen. De afgelopen weken heeft het zoveel geregend dat achter het dikke pak grijze wolken het Bob Ross bergtafereel nog witter moet zijn geworden. De perfecte timing om die ultieme dag na te streven, ook al is het maar de eerste helft van dat scenario.

Donderdag ochtend. Tegen zes uur ben ik deur uit. Snel de rest oppikken om voor de ochtendspits de highway chaos rond down town achter ons te kunnen laten. Regina, de vriendin van een collega en Michael, mijn modeleur, zitten even later met kleine ogen bij me in de auto. Hit the road.

De navigatie geeft aan dat de 180 km naar Big Bear Mountain een dikke twee uur zal duren. Een positieve instelling zal later blijken. Voor het de bergen ingaat eerst nog even ontbijten bij Starbucks. Onder het genot van koek en zopie filosoferen we nog maar eens over de winterbandenplicht in California’s ski resorts. „met all wheel drive moeten we er doorheen kunnen komen“. In het warme vroege ochtendgloren is het op zeeniveau moeilijk voorstellen dat het in California koud zou kunnen zijn. De verrassing komt een half uur later. Hoge bomen bepakt met sneeuw, een witte muur van sneeuw suist voorbij op ooghoogte. Wanneer ook het asfalt ten prooi gevallen is aan Koning Winter doemt een wegversperring op. „Sir do you have snowtires with you?“ „Yeah right, quattro, but you need a pair of snowtyres in the car, that’s the law“. We krijgen van de vriendelijke Snow Patrol nog een paar tips voordat we de gedwongen U-turn maken.
Over een klein uur zal de sneeuwkettingenplicht opgeheven worden. De honger naar de piste is echter te groot. We besluiten een set kettingen te kopen. In de nabijgelegen winkel is het druk. 225/40 R18, kettingen graag. „You guys have all wheel drive? So you probably want to go for a show-pair right?“ Show pair, grappig. Vijf minuten later lopen we met een tas legaal metaal richting auto. Het systeem Quattro wordt de komende twinitg kilometer succesvol op de proef gesteld. Waar de rest met 20 mp/h door de natte pratsch pruttelt glijden wij met grip richting Big Bear Snow Summit. Vorsprung durch technik in haar element.

Het is alweer twee seizoenen geleden dat ik voor het laatst op de plank stond. Voor de zekerheid en, ja ik geef het toe, stijl zit ik om half twaalf met een verse helm in de lift naar boven. Snow Summit. Strak blauwe hemel met uitgewaaide condensstrepen, een prachtig panorama en lege pistes met perfecte sneeuw. De gedachten aan bruine klei in Santa Monica verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik mijn eerste Abfahrt maak. Alle ruimte op een doordeweekse dag. Heerlijk.

In de skilift blijven we wel met een aantal vragen zitten. Wat heeft dat ondergoed te zoeken in het struikgewas onder ons? Mardi Grass in California? Waar zijn de beugels in het America waar de „I will sue you cultuur“ hoogtij viert? Het is een vreemd gevoel om zonder enkele veiligeheid op een antiek bankje te bungelen, zo hoog boven de piste.

Kort voor vier uur ‚s middags proberen we nog zoveel mogelijk rides te maken. Pakken wat men pakken kan voordat de liften tot stilstand komen. Dampende sokken zijn getuige van geleverde inspanningen. De boots zijn voorzien van een technisch hoogstandje. Met behulp van een draaiknop worden de metalen „veters“ op spanning gezet. Niets is vervelender om met verkleumde vingers ze schoenen te strikken. Slim. De grootste mentale opsteker blijft het feit dat ik vandaag geen enkel moment last heb gehad van mijn „snowboard knie“. Dit smaakt naar meer!

Gezond moe pruttelen we in het drukke verkeer de berg af. Geweldige zonsondergang waarbij in het rode licht het grid van L.A. zwakjes flakkert. Dat we ter hoogte van down town nog in de avondspits belanden kan de goede stemming niet drukken. Van surfen komt het helaas niet, maar dit was toch zeker wel een ultieme dag in California!

LONG BEACH

“It never rains in Southern California”. De afgelopen dagen kwam het hier met bakken uit de lucht. Dikke grijze wolken boven Santa Monica. De locals hebben het er maar moeilijk mee. Het verkeer glijdt als langzame stroop over spiegelend asfalt. In de avonduren is het vooral oppassen. De wegmarkering lijkt voor zonnigere tijden gemaakt te zijn en verdwijnt bij de eerste druppels dan ook in een grijze soep.

De flyer die we tijdens de afgelopen Pomona Swap Meet in de had gedrukt kregen blijft bij het zien van de weersverwachting links liggen. Long Beach High Performance Swap Meet. Het klinkt te verleidelijk. Hoe zuidelijker we op zondag ochtend de 405 afdalen, hoe meer de lucht opklaart. Het donkere pakket wolken blijft dreigend in de achteruitkijkspiegel hangen. Zon boven Long Beach. Wie waagt die wint blijkt maar weer eens. De vele gaten in de weg zijn rijkelijk gevuld met hemels water en prikkelen de verbeelding. „Dat kan een paar mooie reflectie shots opleveren“.

DC Jets, Home o the Boeing 717. Achter het immense fabriekscomplex zou het te doen moeten zijn. „You have reached your destination“. Achter het vele hekwerk steken in de verte wat plukken kleurrijk blik af tegen de vale omgeving. We zijn in ieder geval niet voor niets gekomen. Jammer is echter dat vele deelnemers het habben laten afweten bij dit wisselvallige weer. Her en der staan enkele autos verdwaald tussen diepe plassen water. Jammer. Mooi egaal licht, dat wel. Bij „trunk sale“ pakt een verkoper zijn waren bij elkaar. Voor 20 Dollar weet ik nog net op tijd een Delfts Blauw skateboard te bemachtigen. Een mooi stuk hout.Project fruitschaal?

Na een klein uur gaat het over de grauwe carpool lane terug richting Santa Monica. Christian, de Duitse student die een korte stage van twee weken bij ons loopt, hadden we graag wat meer willen bieden. Een bezoek aan het Japanse Sawtelle met zijn Giant Robot stores is een goeie pleister. De lunch Santa Monica Blvd is een orgineel Amerikaanse afsluiter. Café 50ties doet zijn naam eer aan. Alles klopt tot in het detail. Neon reclame, Skai leren banken, Coca Cola en serveersters in rode pakjes.Terug in de tijd.

Een event waar car- en diner culture samenkomen zou een perecte combinatie zijn. Hopelijk speelt het weer een beetje mee de komende weken.

LINCOLN BLVD

Waar de Pacific Coast Highway bij Santa Monica de tunnel in duikt verandert het beeld van California’s Number 1. Lincoln Boulevard moet ooit eens de slagader van Santa Monica en Venice geweest zijn. De vele oude bouwsels en oer oude winkelpanden herinneren aan de gloriejaren. Een vreemde straat, aan weerszijde voorzien van dikke houten palen. Tijdens de hete zomermaanden knetteren hier de hoogspanningskabels als een kolonie krekels. En dat in het land van het internet.

Vele malen ben ik Lincoln Blvd op- en afgereden. Opweg naar LAX, Santa Monica Downtown of het DCC. Vanuit de auto krijgt men een aaneenrijging van indrukken geserveeerd. Oude garages, pawn shops, liquor stores, diners en dealers. Vele malen dacht ik: eigenlijk moet je hier eens te voet of per fiets de tijd voor nemen. Vandaag heb ik beide, tijd en fiets.

Boven het gebied tussen Electric Avenue, mijn straat, en Lincoln heersen ‘s nachts de heli’s van de LAPD. Een paar nachten per week is het raak. Sketchy hood zegt men. Overdag is daar weinig van te merken. Rustige straten met Bungalows waar Amerikaans sleeen voor de deur poseren.Pomona om de hoek. Experimentele architectuur wordt afgewisseld door houten laagbouw met vergeeld gras. Een contrastrijke mix van rijk en arm.

Aangekomen op Lincoln versmelt ik met het hectische verkeer. Autos in rushhour schieten voorbij. Ik zoek zoveel mogelijk de stoep op. Zwervers vragen om change. Winkelwagens vol bezittingen worden traag vooruit geschoven. Het authentieke karakter heeft deze straat te danken aan haar grote verzameling van familie bedrijfjes. In de vele garages gaat alles nog per hand.

Details en verrassingen die vanachter het stuur alleen in kleurschakeringen zichtbaar zijn openbaren zich bij menselijke snelheid. Tussen twee winkelpanden draait een groep skaters haar rides in een halfpipe, achter donker glas met neonschrift schudt een psychic zijn tarot kaarten, wachtend op klandizie. Op de drukke hoek waar Washington zijn collega kruist staat een Latino te zwaaien met een sandwichbord. Need Money? De Franse eigenaar van een werkplaats wil eigenlijk naar huis, maar ik kan nog net een foto maken van zijn paradijs. Onder een houten plafond staan twee Austin Healies, de een verroest, de ander in mint condition.

Het meest indrukwekkende contrast op Lincoln Blvd vind ik vandaag in de vorm van verbladderd hout en gebarsten leer. Op het met olie doordrenkte beton van een garage staat de Eames stoel die menig design villa siert. Schitterend. De mannen die net met een oil change bezig zijn kennen hun klassiekers. Nee, te koop is ie niet glimlacht de mechanic in blauwe overall.

Via vele binnendoor weggetjes terug richting Abbot Kinney. Terug naar de boutiques, organic shops en kunstgallerien. Vanuit de open garagedeur van een spa-work out-yoga-spinning faciliteit klinken de rauwe gitaren van AC-DC: Thunderstruck. Natuurlijk een tijdsgetrouwe mash-up. Op veertig vierkante meter hangen zestig man hijgend en zwetend in het stuur van hun hometrainer. Fitness verantwoord dat wel, maar ik heb ook nog iets gezien tijdens mijn eigen rit.

POMONA

“Komende zondag is het weer zover Mattijs, zin?” Ik twijfel. Weer naar Pomona om een aantal uur later met honderden fotos huiswaarts te keren? De hoeveelheid aan indrukken staat garant voor vele uren Photoshop. Is het dat waard? Na een paar seconden het antwoord. Okay let’s go,....but. Laten we deze keer aan de andere kant van het terrein beginnen. Dan zien we ook een keer de Vettes & Co.

Uiteindelijk zijn het natuurlijk weer de laatste der Mohicanen die zondag vroeg in de startblokken staan. Hoe mooi ze de fotocollages ook mogen vinden, de meeste collegae laten als puntje bij paaltje komt...... Enfin, de batterijen vol, de cameras nog leeg, schitterend weer, bergen met sneeuw op de achtergrond. Een mooi begin van het prille jaar.

Als puntje bij paaltje komt kunnen we het niet weerstaan vooraan te beginnen op het immense terrein. „Ja, we gaan zo naar achteren, maar ik wil eerst die Volkswagen bekijken.“ Van het een komt het ander. Zig zag vervolgen we onze weg door de dikke rijen. Het aanbod is groot vandaag. Meer autos staan te koop dan afgelopen december. Veel gearheads zetten hun „baby“ in de aanbieding. Ik vraag de bezitter of het afscheid van zijn Mustang hem zwaar valt en wat zijn volgende project is. „Schulden afbetalen“ is het droge antwoord. Hij is niet de enige. Vele aanbieders snellen te hulp als de camera op blik gericht wordt. „Zijn jullie dealers?“ Het feit dat we uit Europa komen en voor inspiratie op pad zijn is geen steekhoudend argument. „I will organize the shipping, just make me an offer“.

Cirkels sluiten zich en nieuwe uitdagingen dienen zich aan. Bij een van de vele tenten met t-shirts en modellen. Blijven we wat langer hangen. Dat wel heel mooie schaalmodel van een So-Cal salt laker verdwijnt in mijn rugzak, tezamen met een documentaire DVD over hot-rods. Een mooi aandenken aan de spirit van Moon Eyes X-mas party. De vriendelijke verkoper drukt ons nog een flyer in de hand van de High Performance Swap Meet in Long Beach. De agenda moet er dus weer eens bijgepakt worden de komende weken.

Lunch. Op weg naar het achterste gedeelte van het terrein pakken we haast ritueel een burger. Even bijkomen en het beoordelen van de vangst tot nu toe. Gezonde competitie. „Oooo die heb je goed op de plaat gezet, ik denk dat ik zo nog even een eindje terug loop“. Het is altijd weer verrassend om de cameras naast elkaar te leggen. Hetzelfde gezien, maar net iets anders vastgelegd. Een dag later zoals altijd de eerste vraag: „heb je je fotos al gecropped?“ Meestal duurt het gehele proces een aantal avonden, maar het resultaat mag er dan ook wezen. Enjoy!

PIER TO PIER

Een nieuw jaar. Meer fiets. De mat zwarte mountainbike die al maanden tegen de gevel van mijn cottage geparkeerd staat moet hoog nodig uit het vet gehaald worden. Na een bezoek aan het locale en overgrote Home Depot zit ik met handen vol olie in een warm middaglicht te sleutelen. Na een klein uur dan eindelijk de verlossing. De versnellingen doen het weer. Had ik maar, net als vele collegae, een single speed / fixed gear op de kop weten te tikken. De lichte en minimalistische bikes liggen goed in de trend.Binnenkort meer daar over. Final touch: de banden in de auto, de auto naar de pomp. Twee quarter dollars later staat alles weer onder gezonde spanning. Meer fiets.

Wie in Los Angeles te voet gaat is gek of arm, of beide. Dat in deze stad, waar alles om auto mobilitiet draait, tweewielers goed uit de benen kunnen is wellicht minder bekend. Laat in de middag de eerste meters door Venice. Heerlijk om overal te kunnen stoppen. Visual overdose bij menselijke snelheid.

De Ocean Frontwalk draait zo vroeg in het jaar al op hoogtoeren. Sales, sport, kunst en trommels. De sunset drummers staan al uren in trance op een kluitje. Vanaf Electric Avenue zijn ze elke aond te horen. Diepe dreunen, uren lang. Zo van dichtbij is het mooi om te zien en te horen hoe elk individu zijn steentje bijdraagt en de groep uit haar dak laat gaan.

Pier to pier van Venice naar Santa Monica. De weg terug over het rulle strand, de waterlijn volgend. Frisse lucht en een mooie zonsondergang. Wat wil men nog meer? Een paar dagen later het zelfde ritueel nog maar eens dunnetjes over doen om de goede voornemens flink kracht bij te zetten. Meer fiets.