California

ENZOVOORT

Zomaar een dag. Alhoewel. 29 Februari komt niet zo vaak voor. Schrikken is het in ieder geval niet meer na terugkomst van de dagelijkste lunch buiten de deur. En in dat buiten de deur zit het hem nu juist. Wanneer de ontwerper weer achter zijn papier gaat zitten in California doet hij dat altijd met een prikkelende nasmaak onverwachte indrukken. Vandaag is het weer eens raak. Een voiture dat in Europa alleen op zolderkamertjes te vinden is staat nonchalant voor de studio geparkeerd. De eigenaar, of misschien is het gewoon de bestuurder, brabbelt minuten lang in zijn cellphone terwijl zijn voertuig omzwermt wordt door een meute grote kleine jongetjes. Geen reactie. California Coolness. To be seen....oftewel...to be scene.

Mijn Green Tea Latte transformeert zich langzaam in een Frappe. Toch schiet ik nog een paar kiekjes en wacht op het verlossende janken van een startende Ferrari Enzo. Niet mooi op een poster, maar erg puur in het echt. Zomaar een dag.

ROODMOVIE

Dilemma van een designer. "Kunnen ze me nu missen aan het model, zo kort voor een presentatie?"
Een lange blik op het model en een korte op mijn openstaande vakantie dagen later neem ik de beslissing. Ja, het moet kunnen.
"Es wird schon schief gehen" is een gevleugelde uitspraak in Bayern. Begrepen heb ik het nooit helemaal, maar vandaag vertrouw ik op deze oude wijsheid aus die Heimat. Morgen kan ik dan nog de laatste puntjes op de i zetten voordat we weer eens de spuitkabine ingaan.

Snowboarden in California blijft een feest. "Four seasons in one day" zong eens Crowded House. Hetzelfde geldt hier. Van het ene extreme in het andere. Een mooi contrast. De groep thuisblijvers is op het laatste moment nog groter geworden. Zodoende ga ik op woensdag ochtend alleen op pad. Dat ik ietwat aan de late kant ben wordt me snel duidelijk wanneer ik op de 10 in de ochtendspits beland. Amerikaanse files zijn net iets anders dan in Europa. Laat ik jullie mijn theorie besparen. Stop and go verkeer is de praktijk. Net als je denkt weer door te kunnen stromen staat opeens alles vast. Het verlangen naar de laatste sneeuw van dit seizoen is wellicht iets te groot in de massa van woon-werk-verkeer. Het heftig ingrijpen van het ABS systeem, mijn instinctieve manouvre naar links en een breed panoramablik op de bumper van mijn voorganger doet me beseffen: Mattijs, je hebt vakantie vandaag, die sneeuw zal niet zo snel smelten". De highway kent haar eigen ritme.

Honderdtachtig kilometer verder volgt het ritueel: Starbucks, snowboard, stoeltjeslift, sneeuw. Een doordeweekse turbo vakantie. Heerlijk. Vier uur non-stop draai ik mijn rondjes op bijna lege pistes. Het rijk alleen. Kort voor vier uur nog snel even een paar laatste sporen achterlaten in de nattige sneeuw. Uit het dal kruipt een collone rupsvoertuigen de hellingen op om deze glad te strijken. Overal duiken vlaggetjes met het opschrift Closed op. De toch al lege liften komen tot stilstand.

Heerlijk moe stap ik wat later in de auto. Wat volgt is een twee uur durende "roodmovie". De voorruit als breedbeeld plasma scherm. Een tergend trage en o zo mooie sunset in California. Hits from the seventies als soundtrack. Vooral het laatste stuk richting Down Town is als een rit op een actieve vulkaan. De hemel in vuur en vlam. Dat de navigatie me nog flink het bos instuurt kan de pret niet drukken. De weg is het doel.

VENICE JAZZ

Venice komt pas echt tot haar recht per fiets. Het is heerlijk cruisen over de brede straten. Zonnig warm is het als ik de poort achter me dicht trek. Links, rechts? “Schau mer mal” zou men in Bayern zeggen. Met een zig zag beweging gaat het richting Washington Blvd. Steeds kom ik terug op Abbot Kinney. In de vele alleys vindt men steeds weer kleine verrassingen. Bedrijvigheid tussen grote afvalcontainers. Een stuk grond waar een architect zich heeft kunnen uitleven wordt afgewisseld door een bungalow in verre staat van ontbinding. Wat heeft die roestige ligstoel op het dak te zoeken? Het contrast tussen rommelig en strak zorgt voor leven. In Duitsland of Nederland zou al lang de buurtcommissie klagend voor de deur gestaan hebben. Een rij aftandse BMW motorfietsen voor een garage. Achter een pand staat de polyester carroserie van een Lotus in de zon te bakken. Kleine bedrijven waar alles nog per hand gaat. Open deuren, ontspannen atmosfeer, neem je tijd. L.A. alleys, een verborgen wereld achter Main Street California.

Ocean Front Walk. Van het ene uiterste in het andere. Een bad aan kleur, geur en geluid. Toeristen kopen t-shirts, muziekanten en artiesten doen hun ding, vragend om de gunst van de drommen kijkers. Locals lopen, toeristen huren fietsen waar je thuis niet op gezien wilt worden. Frozen Lemonade 99 Cents. Kom eten, kijken, kopen, luisteren. De bekende karakters zitten aan de rand van de boulevard. Kermis het gehele jaar door.

Een man staat een jazzy groove te persen uit een zwarte fluit. Het hese warme geluid is een mix van alt-sax en klarinet. Ik blijf staan. Even bungelt een exemplaar in een plastic tas aan mijn stuur. De buurman stopt met schilderen en kijkt me aan. „Een toerist die voor een fluit te strikken is kan ik ook wel een schildering slijten“ staat op zijn gezicht te lezen. „I see you like music, well my paintings are about music“. De zwarte stukken karton zijn met witte verf bestreken. “You should buy one of my pieces, it will give you luck, it’s about the experience”. Ik heb net een fluit gekocht voor een paar centen, een andere keer wellicht. Mijn excuus is erg afgezaagd. De man houdt verbeten aan. 20 Dollar, 10 Dollar, he man ik heb geld nodig voor de bus.....5 Dollar?
Oke, maar dan wel een basgitaar.

Met de manual op schoot probeer ik de eerste toon door uit het zwarte PVC te wringen. Het valt niet mee. Ontspannen, maar met kracht. Ik kijk nog eens naar het zwarte schilderingetje. Verdomme, die gozer heeft me gewoon een gitaar tafereeltje aangesmeerd! De eerste diepe toon schalt door de kamer.

PORSCHE MEETS HILTON

Hilton meets Stuttgart. Hoogpolig tapijt en kroonluchters, klapstoeltjes en koffie. Uitgestald over vele tafels ligt zestig jaar Porsche geschiedenis. De mythe heeft haar prijs. Het duurt even voordat we de conventieruimte van het hotel binnenstappen. De parkeergarage is gevuld met vele originals. Glanzende lak in wit tl-licht.

Een goed gevulde portomonee is hier een must voor diegene die een stukje geschiedenis mee naar huis wil nemen. Een schitterend affiche uit vervlogen dagen. „Fourhundred dollars sir“. En dat zonder met de ogen te knipperen. Tussen het amerikaanse door hoor je Duitse gesprekken. „Er redet und redet und redet, Stunden lang, kauft aber nichts! Ich werde ihm nicht los!“

Na een half uur heeft mijn portomonee een dramatisch dieet ondergaan. Stuttgart in plastic tassen “to go”. Het ultimatieve Porsche Rennsport boek doet het goed op elke koffietafel. Fantastische fotos, mooie details en zeer uitgebreid. Alles verpakt in een strak package.
Naast speelgoed uit 1975 vind ik eindelijk het schaalmodel dat al lang hoog op mijn lijst stond. Porsche 908/03 Targa Florio, in Gulf trim. Na kort onderhandelen over een goede prijs verdwijnen de laatste bucks. Het is even slikken. Collega Mirko heeft behoorlijk toegeslagen en kan me geruststellen. „1.48 Mattijs, 1.48“

VENICE BLUES

Een riff gebasserd op paar simpele accoorden, dat is alles wat je nodig hebt. Een dik pak wolken en natte straten doen de rest. Venice Blues.

Nog even snel naar buiten voor een blik bier en een slice pizza. Natte trimschoenen in diepe plassen. Daklozen staan in het vale licht op de hoek van California en Abbot Kinney. Het is koud, vandaag krijgen ze green change. Papier in plaats van munten. Ik schiet een paar nacht fotos. Op de achtergrond het luide verhaal over hoe je alles kwijt kan raken als je vrouw er vandoor gaat met je geld en bezittingen terwijl jij je „time“ in jail doet. „Man, I had a 1965 Pontiac and a Buick, all gone!“ Venice Blues.

De witte pick-up staat een paar deuren verder in het blauwe neonlicht. Een dik pak wolken, natte straat. Venice Blues.

MUSIC NON STOP

“Shit mat, als dit zo doorgaat kom je niet meer aan slapen toe”. Hoog opgestapelde dozen op de houten vloer tussen bed en kast. Bekeken, maar niet beluisterd. Ik zou me moeten schamen en muziekliefhebbers thuis zullen me waarschijnlijk verachten. Van de andere kant, wie laat er een goeie funk plaat liggen voor een Dollar? Precies.

Eens goed ontspannen na een dag werk. Niet links naar Venice afbuigen, maar rechts richting Hollywood. Goeie muziek op KCRW tijdens heen- en terugweg. Etienne de Crecy. Nightcruise door Mexicaanse en Koreaanse wijken. Doordeweekse vakantie.

Om elf uur klinkt de gong. Ik duw mijn stapel vierkanten over de balie. „You picked some hot stuff out of that one-dollar box“. Het was weer goed. Bij thuiskomst geef ik een nieuwe definitie aan het woord Double Album. Radio Gnome Invisible someone?

SUPER SUBARU

“Mattuchellach, you will like this”. “Tomorrow I am going to pick it up. It’s the opposite of my other car except one thing”. Een moeilijke vraag op een zondag namiddag. Per E-bay gekocht? Dik en groot wellicht. Ik waag een paar pogingen, maar houdt het na een roze Rolls Royce Corniche met tijgerprint uit 1981 voor gezien.

Op maandag ochtend is iedereen er vol van. „Heb je de nieuwe auto van Yuval gezien?“ Nadat ik mijn emails gelezen heb begeef ik me richting de binnenplaats. In het felle ochtendlicht staat ze geparkeerd. Collegas lopen met een dikke glimlach rondom de kleine Japanner. „Hebben ze het per post gestuurd?“ Grappen zijn snel gemaakt, maar de bewondering blijft. Reduced to the max anno 1970. Zo fragiel, simpel en slim. Vier personen en een berg baggage op nog geen vier vierkante meter. De topsnelheid van 80 km/h bereikt deze luchtgekoelde Subaru Sambar na veertig seconden. Drieentwintig my little ponies uit een blikje cola. Yuval had gelijk, een compleet contrast met zijn ander vervoermiddel.

Kijken en proefzitten is leuk, rijden is een belevenis. We gaan lunchen op Main Street. De exterieur collegas suizen in de dikke Phaeton voorbij als we de dunne deuren dichtgooien. We zullen ze niet zo snel inhalen, maar hebben wel enorme lol. „Ik heb ook een airco“. Met een kraak gaat het luikje in het vooronder open. Frisse zeelucht stroomt naar binnen. Mensen op straat blijven verbaasd staan alvorens een dikke grijns of een thumbs op verschijnt. Twee Iraniers zijn er als de kippen bij als we inparkeren. „Petrol or diesel?“ Dit ruimtewonder blijkt een globale geschiedenis te bezitten.

„You don’t have to be big to get the job done“. Een mooi statement in oversized Los Angeles.

BOB'S REFILL

Hier is het adres voor diegene op een vrijdag avond honger en niets te doen heeft; 4211 Riverside Drive, Burbank. Bob’s Big Boy levert brullende big blocks voor het oor, bont blik voor het oog en burgers tegen de honger. De parkeerplaats rond uitvinder van de double-decker hamburger is elke week weer het toneel van een fantastisch schouwspel. Vandaag de refill.

Tijdens de middagpauze nog snel even langs de locale electronicazaak om een statief te kopen. Twintig dollar voor anderhalve meter standvastigheid. Met de klei nog in de ogen vertrekken we rond zeven uur vanuit de studio. De beelden van afgelopen week hebben voor zich gesproken.
Craig Durfey is op het laatste moment meegekomen. Zo ook Raul, Mirko, Regina, Patrick en Laurent. Het zwaan kleef aan princiepe heeft de groep doen groeien naar acht man. Gezellig.

Vorsprung durch Technik? Terwijl ik nog met mijn statief loop te stoeien zie ik Steve Lewis heel wat flexibeler het asfalt afkruipen. Been there before. Tussen ons blijft het een gezonde competitie waarbij vanavond de rest van de groep als jury fungeert. Ik trek weer eens aan het kortste eind. Hij de scherpere blik, ik de scherpere fotos. „We have to swap photos before you go back to Germany“. Twee volle zithoeken en acht hamburgers later weer naar buiten voor de tweede helft.

Wat zijn Amerikanen toch vriendelijk. „Sorry“, mensen stappen uit het beeld als je een foto wilt maken. Een stoel verplaatsen is geen probleem als je het vraagt. Trotse en relaxte bezitters. Het echtpaar dat de groene Dodge Charger op de beste spot van het terrein heeft staan vraagt na of de fotos online zullen verschijnen. „Carfreax with an X dot com“. Ze zullen gaan kijken en geven nog een tip mee voor de Europeaan. De laatste week van Maart is het te doen in Las Vegas. MoPar moet je gezien hebben als je van Burbank houdt.

Zoveel vriendelijkheid en aanbevelingen kent zijn grenzen. Een oudere man volgt ons op de voet en geeft zijn mening over hoe en wat te fotograferen. Kritisch meekijkend op het display na het afklikken. Welkom tot de digitale fotografie.

Een strak witte „Herbie“ staat naast een Cobra onder wit tl-licht te glanzen. De witte helm als passende prop op de kap. „These two cars should race eachother“ klinkt het naast me. De twintiger blijkt de eigenaar te zijn. Na een praatje snel door naar het volgende highlight. Best of show is vanavond de gif groene en zeer extreme Rod Fink bolide. Wat nog mist is de Hotwheels verpakking. Het gele licht straalt mysterieus als de eigenaar nog maar eens zijn enorme motor start en het event voorziet van een passende soundtrack. Geweldig.

X-FILES - ONE YEAR LATER

Zo, eindelijk weer up to date. Die Heimat kan dit blog weer op vaste voet volgen. Nog zes weken en dan gaat de reis terug naar Ingolstadt. Met welke snelheid moet nog vastgelegd worden, maar het idee is om een cross-sectie door de States te maken. L.A-NY. Per auto. Tot die tijd zal ik nog pakken wat ik pakken kan. U kan meegenieten.

Up to date? De realiteit gaat te paard, het blog te voet. Net als ik wil gaan zitten om de trouwe lezers op de hoogte te brengen dient zich de volgende gelegenheid aan. Het gevolg zijn gaten in de CFX-CA matrix en een hard drive vol „unreleaesed“ indrukken. „Mattijs, waneer kunnen we een post verwachten van onze vakantie?“ klinkt het uit Nuenen. Drie weken California zijn de radar ontdoken. Drie dagen Utah van afgelopen October? U heeft het gemist. Aan de directors cut wordt echter gewerkt. De gaten met plamuur gevuld. Of deze X files het world wide web nog zullen zien is af te wachten. In mijn boek zullen ze echter niet ontbreken.

Bij deze vul ik het eerste gaatje. Aanleiding is mijn bezoek aan Burbank afgelopen vrijdag.Het leek en was lang geleden dat ik daar voor het laatst was. Precies een jaar. Insiders hebben het al gezien. De gast in het groene t-shirt is niemand anders dan Michiel H te E.

Samen op pad in the valley. Burbank Auto Books als eerste tussenstop. Op zaterdagochtend de meeting spot voor local klassiekervolk. De kleine parkeerplaats is rijk gevuld. Voor op straat plant een trotse bezitter zijn diep oranje 54’ Vette tegen de curb. Binnen, in het eldorado voor autoboekenwormen krijgen we een tip. Hollywood Hot Rods. Snel het address opgezocht. Is dit een grap? Bonnywood Plaza, een Dead end street met haar rug naar de 101 gekeerd. In het bakstenen bouwsel vliegen de vonken van lasapparatuur hevig in het rond. Live Top Chopping, en wij zijn getuige. De binnenplaats vol met metaalplaten en blikdelen. Hier wordt gewerkt met blote handen. Voor de deur staat het visitekaartje van de rodders. Mat zwart en pinstriped.

Na dit eerste echte contact met Custom California volgde de reeds bekende kettingreactie. Donut Derilicts, Pomona, Pebble Beach, Huntington Beach, Moon Eyes ….you name it.
Komende vrijdag hebben we weer afgesproken bij Bob’s Big Boy. Van plamuren zal het, uit ervaring sprekende, dus niet zo snel komen. De rest van de X-files heeft u dus tegoed. Keep you posted.

BOB'S BIG BOY BURBANK

Heeft Los Angeles nog verrassingen te bieden voor de doorgewinterde carfreak? Vier keer Pomona zou moeten gaan vervelen zou je denken. Doet het niet. Vanavond vond ik echter een vers Ueberaschungs Ei ten Noorden van de Santa Monica Mountains.

Twee weken geleden belde Norbert Schneider me op vanuit Potsdam met de vraag of ik me zou willen ontfermen om de uitwisselingsstudent uit Duitsland. „Jij hebt al zoveel gezien, wellicht kan je Christian een stoomcursus California meegeven.“ Het eerste weekend moet de nieuwkomer welhaast als Duitsland ervaren hebben. Een verregend Long Beach event. Vanavond de laatste uurtjes Los Angeles. Tijd om in de California Kitchen gaar te koken tijdens een mooie „bonte avond“.

De vele compolaties die op dit blog te zien zijn slingeren vaak rond in de studio, voornamelijk als de printer weer eens kuren vertoont. Actie is reactie claimde eens ene Isaac Newton. Een Volkswagen designer kwam afgelopen jaar al eens naar me toe met een tip. “if you like all this typical American car culture, you definitely have to pay a visit to Bob’s Big Boy Burger in Burbank. Dude”.

Het heeft een tijdje geduurd, en ja ik moest nog een aantal keer navragen naar de mysterieuse Suske en Wiske titel, maar vanavond was het er eindelijk zover. Dat het er tot nu toe niet van gekomen was heeft ook te maken met de psychologie van de het drukke vrijdagavond verkeer op de 405. Helemaal naar the Valley ten Noorden van de Santa Monica mountain rijden voor een hamburger, tijdens spitsuur? Een jaar geleden ondernamen we een soortgelijke actie. Toen duurde het vier uur.

We zijn aan de late kant, maar zitten binnen een paar minuten in de rode lavastroom op de highway. Na veertig minuten en twintig mijl de juiste exit. Wonderbaarlijk. We draaien een brede straat op waar aan weerszijde vele diners met neon versierd zijn. Het grote ronde logo van Big Boy valt moeilijk over het hoofd te zien. Alhoewel. In alle uithoeken zijn klassieke autos geparkeerd. Back to the future. Parkeerplaats in verlaten straat. Honger.

Het zal nog even duren voordat ik neerplof in een van de dik belederde oranje zithoeken om een burger te bestellen. De parkeerplaats rond deze fifties diner/drive inn is tot de nok toe gevuld met food for the eye. Een geweldig schouwspel van metaal en reflecties, warm en koud licht. Een feest voor het oog, een harde noot voor de camera. Lange sluitertijd en een mini tripod helpen, maar echt scherp kan ik de fotos niet noemen. Dicht op het koude asfalt kruip ik van de ene naar de andere auto. Kikvors perspectief.

Op de achtergrond wisselen grommende geluiden van Amerikaans Vee Eight geweld de gesprekken over cubic inches af. Rock en Roll karakterkoppen van de babyboom generatie zitten relaxed aan tafels aan koffie te leuten of hangen tegen autos aan. Een vrouw zit haar hamburger op te peuzelen in de deuropening van een wel erg imponerende Ford GT40 replica. Nog een paar keer schieten voordat we eindelijk aan de fries en refills kunnen beginnen.

Wat een enorm inspirerende avond. Volgende week kom ik terug voor een refill. Tot dan heb ik nog de tijd om een hoger statief of een tweede paar jeans op de kop te tikken. Binnenkort dus meer....en scherper. Keep you posted!