Dilemma van een designer. "Kunnen ze me nu missen aan het model, zo kort voor een presentatie?"
Een lange blik op het model en een korte op mijn openstaande vakantie dagen later neem ik de beslissing. Ja, het moet kunnen.
"Es wird schon schief gehen" is een gevleugelde uitspraak in Bayern. Begrepen heb ik het nooit helemaal, maar vandaag vertrouw ik op deze oude wijsheid aus die Heimat. Morgen kan ik dan nog de laatste puntjes op de i zetten voordat we weer eens de spuitkabine ingaan.
Snowboarden in California blijft een feest. "Four seasons in one day" zong eens Crowded House. Hetzelfde geldt hier. Van het ene extreme in het andere. Een mooi contrast. De groep thuisblijvers is op het laatste moment nog groter geworden. Zodoende ga ik op woensdag ochtend alleen op pad. Dat ik ietwat aan de late kant ben wordt me snel duidelijk wanneer ik op de 10 in de ochtendspits beland. Amerikaanse files zijn net iets anders dan in Europa. Laat ik jullie mijn theorie besparen. Stop and go verkeer is de praktijk. Net als je denkt weer door te kunnen stromen staat opeens alles vast. Het verlangen naar de laatste sneeuw van dit seizoen is wellicht iets te groot in de massa van woon-werk-verkeer. Het heftig ingrijpen van het ABS systeem, mijn instinctieve manouvre naar links en een breed panoramablik op de bumper van mijn voorganger doet me beseffen: Mattijs, je hebt vakantie vandaag, die sneeuw zal niet zo snel smelten". De highway kent haar eigen ritme.
Honderdtachtig kilometer verder volgt het ritueel: Starbucks, snowboard, stoeltjeslift, sneeuw. Een doordeweekse turbo vakantie. Heerlijk. Vier uur non-stop draai ik mijn rondjes op bijna lege pistes. Het rijk alleen. Kort voor vier uur nog snel even een paar laatste sporen achterlaten in de nattige sneeuw. Uit het dal kruipt een collone rupsvoertuigen de hellingen op om deze glad te strijken. Overal duiken vlaggetjes met het opschrift Closed op. De toch al lege liften komen tot stilstand.
Heerlijk moe stap ik wat later in de auto. Wat volgt is een twee uur durende "roodmovie". De voorruit als breedbeeld plasma scherm. Een tergend trage en o zo mooie sunset in California. Hits from the seventies als soundtrack. Vooral het laatste stuk richting Down Town is als een rit op een actieve vulkaan. De hemel in vuur en vlam. Dat de navigatie me nog flink het bos instuurt kan de pret niet drukken. De weg is het doel.
Als je dit stuk hebt geschreven vanuit je geheugen, kan ik maar één ding concluderen: You suffer from a bad case of homesickness!!
En niet geheel onterecht schat ik zo in.
Die 'homewardboundtrip' komt precies op tijd! Enjoy!!!
Geplaatst door: Rik | 25-9-08 om 14:06
Ontroerend inderdaad.
Veel plezier in de US Mat - je komt toch wel terug he?
Geplaatst door: Geert | 25-9-08 om 18:25