Venice komt pas echt tot haar recht per fiets. Het is heerlijk cruisen over de brede straten. Zonnig warm is het als ik de poort achter me dicht trek. Links, rechts? “Schau mer mal” zou men in Bayern zeggen. Met een zig zag beweging gaat het richting Washington Blvd. Steeds kom ik terug op Abbot Kinney. In de vele alleys vindt men steeds weer kleine verrassingen. Bedrijvigheid tussen grote afvalcontainers. Een stuk grond waar een architect zich heeft kunnen uitleven wordt afgewisseld door een bungalow in verre staat van ontbinding. Wat heeft die roestige ligstoel op het dak te zoeken? Het contrast tussen rommelig en strak zorgt voor leven. In Duitsland of Nederland zou al lang de buurtcommissie klagend voor de deur gestaan hebben. Een rij aftandse BMW motorfietsen voor een garage. Achter een pand staat de polyester carroserie van een Lotus in de zon te bakken. Kleine bedrijven waar alles nog per hand gaat. Open deuren, ontspannen atmosfeer, neem je tijd. L.A. alleys, een verborgen wereld achter Main Street California.
Ocean Front Walk. Van het ene uiterste in het andere. Een bad aan kleur, geur en geluid. Toeristen kopen t-shirts, muziekanten en artiesten doen hun ding, vragend om de gunst van de drommen kijkers. Locals lopen, toeristen huren fietsen waar je thuis niet op gezien wilt worden. Frozen Lemonade 99 Cents. Kom eten, kijken, kopen, luisteren. De bekende karakters zitten aan de rand van de boulevard. Kermis het gehele jaar door.
Een man staat een jazzy groove te persen uit een zwarte fluit. Het hese warme geluid is een mix van alt-sax en klarinet. Ik blijf staan. Even bungelt een exemplaar in een plastic tas aan mijn stuur. De buurman stopt met schilderen en kijkt me aan. „Een toerist die voor een fluit te strikken is kan ik ook wel een schildering slijten“ staat op zijn gezicht te lezen. „I see you like music, well my paintings are about music“. De zwarte stukken karton zijn met witte verf bestreken. “You should buy one of my pieces, it will give you luck, it’s about the experience”. Ik heb net een fluit gekocht voor een paar centen, een andere keer wellicht. Mijn excuus is erg afgezaagd. De man houdt verbeten aan. 20 Dollar, 10 Dollar, he man ik heb geld nodig voor de bus.....5 Dollar?
Oke, maar dan wel een basgitaar.
Met de manual op schoot probeer ik de eerste toon door uit het zwarte PVC te wringen. Het valt niet mee. Ontspannen, maar met kracht. Ik kijk nog eens naar het zwarte schilderingetje. Verdomme, die gozer heeft me gewoon een gitaar tafereeltje aangesmeerd! De eerste diepe toon schalt door de kamer.
Hela Jongen, mogen wij deze moderne versie van 'het zigeunermeisje' ook aanschouwen?
Geplaatst door: Michiel | 12-3-08 om 9:38
Hoi Mattie,
Wat lijken de palmtrees zo ontzettend hoog.
Doe jij naast lp- cd- en organic- ook aan photo-shopping? Die blauwe luchten!!!
Veel plezier samen met Floris.
Geniet van je vakantie. See you,
Anja
Geplaatst door: anja | 13-3-08 om 10:09