Het waren gisteren nog vierhonderd lange kilometers. Met het stof van El Mirage op de auto zijn we richting Noorden getrokken, op weg naar de volgende spot. Het landschap werd langzaam groener terwijl de zon zich in de horizon begon te vreten. Via Bakersfield en Pixley razen we de onder een nagloeiende hemel richting Visalia. De valley ten Westen van de Sierra Nevada is vlak en vol plantages. De fruitmand van California.
Het laatste stuk gaat berg op. Donker en stil, veel bochten. Het display van de navigatie vertoont een slingerende gele lijn. Benauwend moment. Wat denk je Flow, zullen we nog een motel tegenkomen? We veranderen de instellingen van het MMI, maar nergens verschijnen verlossende pictogrammen voor slaapgelenheden. Laten we nog een stuk doorrijden, we kunnen altijd nog terug de valley in. Dat stuk wordt langer en langer, de temperatuur buiten daalt, honger en vermoeidheid slaan toe. Go with the flow. Motels hebben we niet geboekt, is dit de rekening?
Nog vijf minuten en dan draaien we om, laten we tot dat kleine meertje rijden. Niets. Of toch. Een paar bochten verder schemert een zwak licht in de berm. Lazy J Ranch Motel, open all saisons. We zijn gered. Vriendelijke mensen en een receptie met een goed gevulde DVD collectie. Na het inchecken gaan we vol goede moed op pad naar voedsel. Een dorpje verder staat men net op het punt de tent te sluiten. We kunnen aan de bar nog een tuna sandwich krijgen terwijl de eigenaar de stoelen op tafel zet en de bar poetst. Terug op de donkere ranch kijken we nog een trashy sci-fi voordat we gaan pitten. Morgen Sequoia National Park.
Maandag ochtend. De gele slingerende lijn door het zwarte niets krijgt kleur. We zitten midden in het groen en zijn omringd door hoge rotsen. Schapen grazen achter het motel. Een oase van rust. Voordat we het nog hogerop gaan zoeken verdwijnen twintig gallons benzine in de tank.
Na een een klein uur bereiken we Zuidelijke entree van het park. Grote grijze massieve rotspartijen en een smalle weg met gele strepen die het ene panorama aan het andere rijgt. Verbazing maakt zich meester bij het zien van resten smeltende sneeuw in de schaduw van de berm. Dit is nog maar het begin. Niet veel later staan we met onze dunne sneakers in een dik pak sneeuw. Wat een contrast met gisteren!
Tussen de enorme Pine Trees dwarrelt de sneeuw geruisloos. Sequoia Park verkeert nog in haar winterslaap. De tijd staat hier stil. We hebben het park voor ons alleen, de volle bussen met toeristen zijn nog maanden verwijderd.De grote bomen van California stonden al lang op het lijstje, maar dit had ik niet verwacht. Iets lijkt hier qua schaal niet te kloppen. De menselijke schaal te boven. De ene boom nog groter en dikker dan de andere. Kathedralen in een wit landschap.
Na de lunch in een uit pinewood opgetrokken berghut stappen we weer in de auto en verlaten de sneeuw. Groen, groener, groenst, het landschap kent geen einde. Een touristic route die je niet snel vergeet. 's Avonds vinden we sneller dan verwacht een hotel in San Francisco. Moe met vele kilometers in de benen, maar met een brede grijns. Het uitzicht mag er wezen. Gesitueerd op Lombard Street kijken we vanuit onze kamer op een groot en geel verlicht I-pod billboard. In de verte de knipperende lichten van de Golden Gate Bridge.
Heb met toegeknepen ogen gekeken; dit park staat namelijk ook op ons 'to do' lijstje voor deze zomer, denk alleen dat wij dan geen sneeuw hebben :)
Geplaatst door: Rik | 26-5-09 om 15:25