Een snel ontbijt. Voordat ik de deur uit ga grijp ik de camera. Charged. Een normale dag in Venice. Vaak is het om de hoek al raak. De modellers wachten in de studio, het sluimerige ochtendverkeer is langzaam. Meestal overheerst de haast, vaak is ook de verleiding te groot. Stoppen voor een shot of niet? De vele alternatieve routes die ik als local neem zijn bezaaid met indrukken. Autos die opgaan in hun omgeving. Aus dem Bilderbuch so zu sagen. Curb your enthusiasm! Het vastleggen van California Car Culture als sport. Kruimels binnen een groter geheel. Nu of nooit.
Tegen de hoge stoepranden staan ze nonchalant geparkeerd, de juwelen van de straat. Het spectrum weerspiegelt de maatschappij. Van mint condition tot wegroestend onderkomen. Monumenten van de Amerikaanse geschiedenis. Autos als ultiem middel om te communiceren hoe je denkt en wie je bent in een stad die draait om mobiliteit.
Bumperstickers en numberplates. "An eye for an eye makes the whole world blind". "One nation under whose god?" "LA Yoga", "Servuus","Ipod Lvr". Subtiele details op rollend America. Veertig Dollar en een stapel papier bij de DMV en je kan je "plates" zelf vormgeven. Met de gadachte heb ik gespeeld, helaas kwam het er niet zover vanwege de bijkomende bureacratie voor leasewagens. CFX CA was nog vrij, het zou mooi geweest zijn. Een half jaar rondrijden met de specs van de Audi dealer had ook ewel iets. 4.2 Quattro. De prijs daarvoor was een aantal bonnen van de locale parkeerwachter. Alhoewel het straatbeld anders doet vermoeden zijn officiele kentekenplaten in California wel verplicht.
Lunch buiten de deur. Meestal dichtbij op Ocean Park, vaak ook ergens achteraf. De rollende Mexicaanse Cantinas als locale attractie. Naast een goeie sandwich, burger of taco is het resultaat meestal een treffend shot als dessert. Steeds weer de interne competitie met Steve. "Mattijs, do you have your camera with you?"
's Avonds in Venice het resultaat van de dag downloaden. Eerst dat bericht van afgelopen weekend maar eens schrijven. De fotos schuiven voorbij op het scherm terwijl ik nadenk over een verhaallijn. Eerst maar eens een pauze in de tuin. Het geluid van sirenes zwerft door de avond als flarden text door mijn hoofd waaien. Een leeg wit scherm, text editor, het toetsenbord ratelt, even afstand en dan verder tot laat in de nacht. Een normaal mens gaat met een leger hoofd het bed in. Nederland is weer up to date.
Predateren. In het voorjaar van 2006 begonnen Michiel en ik op een warme zondag avond in Eindhoven aan het medium Carfreax. "Kijk, dit is handig, predateren!". In California komt het me vaak te pas. De werkelijkheid gaat me hier te snel. Information overload. Ik heb net het ene in woord en beeld kunnen vatten of het volgende dient zich alweeer aan. Een tsunami aan indrukken. De kruimels Street Life vallen zodoende vaak buiten de boot. Vadaar deze post, gepredateerd, maar nog steeds met hart en ziel.
Laatste reacties