Category Archives: GOING PLACES

SEQUOIA NATIONAL PARK

080317-Sequoia National Park-01

Het waren gisteren nog vierhonderd lange kilometers. Met het stof van El Mirage op de auto zijn we richting Noorden getrokken, op weg naar de volgende spot. Het landschap werd langzaam groener terwijl de zon zich in de horizon begon te vreten. Via Bakersfield en Pixley razen we de onder een nagloeiende hemel richting Visalia. De valley ten Westen van de Sierra Nevada is vlak en vol plantages. De fruitmand van California.


Het laatste stuk gaat berg op. Donker en stil, veel bochten. Het display van de navigatie vertoont een slingerende gele lijn. Benauwend moment. Wat denk je Flow, zullen we nog een motel tegenkomen? We veranderen de instellingen van het MMI, maar nergens verschijnen verlossende pictogrammen voor slaapgelenheden. Laten we nog een stuk doorrijden, we kunnen altijd nog terug de valley in. Dat stuk wordt langer en langer, de temperatuur buiten daalt, honger en vermoeidheid slaan toe. Go with the flow. Motels hebben we niet geboekt, is dit de rekening? 

Nog vijf minuten en dan draaien we om, laten we tot dat kleine meertje rijden. Niets. Of toch. Een paar bochten verder schemert een zwak licht in de berm. Lazy J Ranch Motel, open all saisons. We zijn gered. Vriendelijke mensen en een receptie met een goed gevulde DVD collectie. Na het inchecken gaan we vol goede moed op pad naar voedsel. Een dorpje verder staat men net op het punt de tent te sluiten. We kunnen aan de bar nog een tuna sandwich krijgen terwijl de eigenaar de stoelen op tafel zet en de bar poetst. Terug op de donkere ranch kijken we nog een trashy sci-fi voordat we gaan pitten. Morgen Sequoia National Park.


Maandag ochtend. De gele slingerende lijn door het zwarte niets krijgt kleur. We zitten midden in het groen en zijn omringd door hoge rotsen. Schapen grazen achter het motel. Een oase van rust. Voordat we het nog hogerop gaan zoeken verdwijnen twintig gallons benzine in de tank.

Na een een klein uur bereiken we Zuidelijke entree van het park. Grote grijze massieve rotspartijen en een smalle weg met gele strepen die het ene panorama aan het andere rijgt. Verbazing maakt zich meester bij het zien van resten smeltende sneeuw in de schaduw van de berm. Dit is nog maar het begin. Niet veel later staan we met onze dunne sneakers in een dik pak sneeuw. Wat een contrast met gisteren!

Tussen de enorme Pine Trees dwarrelt de sneeuw geruisloos. Sequoia Park verkeert nog in haar winterslaap. De tijd staat hier stil. We hebben het park voor ons alleen, de volle bussen met toeristen zijn nog maanden verwijderd.De grote bomen van California stonden al lang op het lijstje, maar dit had ik niet verwacht. Iets lijkt hier qua schaal niet te kloppen. De menselijke schaal te boven. De ene boom nog groter en dikker dan de andere. Kathedralen in een wit landschap.


Na de lunch in een uit pinewood opgetrokken berghut stappen we weer in de auto en verlaten de sneeuw. Groen, groener, groenst, het landschap kent geen einde. Een touristic route die je niet snel vergeet. 's Avonds vinden we sneller dan verwacht een hotel in San Francisco. Moe met vele kilometers in de benen, maar met een brede grijns. Het uitzicht mag er wezen. Gesitueerd op Lombard Street kijken we vanuit onze kamer op een groot en geel verlicht I-pod billboard. In de verte de knipperende lichten van de Golden Gate Bridge.


080317-Sequoia National Park-02

EL MIRAGE

080316-El Mirage-02

Een lange dag vol contrasten en verrassingen. Twee tassen verdwijnen in de kofferbak, de soundtrack voor de komende dagen binnen handbereik. Op pad. De indrukken van de afgelopen dagen branden nog na op ons netvlies als we ons langzaam ontrekken uit het urbane landschap. De ochtendzon laat het grijze asfalt nog feller stralen. Na een lange klim duiken we in het niets, we verlaten de bewoonde wereld. Los Angeles ligt met haar rug tegen de San Bernadino Mountains, we zijn aangekomen aan de achterkant waar America "echt" begint. Voor ons een enorme leegte, droog en stoffig. Rechts van ons de besneeuwde bergtoppen. Een warme bries. Contrast. De wegen zijn ook hier met een lineaal getrokken. Een grid dat doorloopt tot in de Mojave Dessert. Her en der bouwsels tussen karige struiken. Wie zou hier wonen?Marsmannetjes? Het landschap spreekt tot de verbeelding. Landing on the moon. Een soortgelijke ervaring zouden in de dertiger jaren de eerste Hot Rodders opgedaan kunnen hebben. Zij waren de eerste die de ruimte van de woestijn opzochten om de grenzen van de snelheid op te zoeken.


080316-El Mirage-03

We naderen onze eerste tussenstop. El Mirage Airport. Hier zou het ergens moeten zijn. Het Aviation Warehouse blijkt een met hekken omheind stuk land te zijn. Rondom een houten bungalow met blaffende honden heeft zich door de jaren heen een grote verzameling blik opgehoopt. Bij een warehouse denk je aan iets anders. Later zal ik ergens lezen dat de filmindustrie zich hier graag bedient van de nodige props. Een junkyard voor vliegtuigjunkies. Mooie details en bladderend en verwrongen plaatwerk. Delen van fusselages die ter plekke neergestord te lijken te zijn. Macaber en fascinerend. Geen wonder dat vele typeaanduidingen en logos van een lik verf voorzien zijn. Dit is niet de juiste plek om je te profileren als vliegtuigmaatschappij.

080316-El Mirage-04

Een geheimzinnige sfeer hangt er hier in de woestijn. De namen spreken tot de verbeelding. El Mirage, Muroc, Mojave. We bevinden ons niet ver van de Edwards Airforce Base. In deze leegte is geschiedenis geschreven. Chuck Jaeger doorbrak hier de soundbarriere met de X-1. Wie weet wat er hier nu getest wordt. Het X-files gehalte is hoog en de fantasie doet de rest.

El Mirage, een fata morgana. Het zand kraakt als we langzaam het Dry Bed Lake oprijden. No shooting. Verticale stofwolken aan de vlakke horizon en geluid van huilende motoren dat door de wind gedragen wordt. Sluit je ogen en je ziet de hot rods over de vlakte jagen.

080316-El Mirage-01

GO WITH THE FLOW, PART II

080315-01-Melrose

Snelle hanenpoten in het kleine Moleskine boekje dat ons deze week weer zal begeleiden. Fairfax en Melrose. Turntable Lab. Gisteren even aan kunnen ruiken, vandaag nemen we de  tijd. Melrose, een lange straat met bonte winkels. De doorloopsnelheid is er hoog. Een enkeling blijft waar velen het met frisse verf verzoeken. Boetieks en art shops, Melrose biedt veel. Floris en ik parkeren ergens in een zijstraat. Te voet zie je meer. Flagship stores en eenmanszaakjes. 

080315-02-Melrose

Een ontdekking is de SLB shop op Fairfax. Een zaak die California op een paar vierkante meter samenvat. Fashion meets skateboarding meets singlespeed meets tattoo meets hotrodding. Mooie shirts en tijdschriften. De plastic tassen vullen zich. Veel onverwachte toevalstreffers vandaag. Melrose, tacky and trashy, funky and colourfull. Tenmidden van dit circus dreunt een sonore toon door kleur. Een knal oranje Gallardo, alles past.

080315-03-Melrose

Voordat we richting Down Town gaan trekken we de Hills in. Mulholland Drive part two, vandaag met dramatisch licht op deze eindeloze stad. Het blijft droog. In het gouden licht cruisen we door Little Tokyo. Veel winkels zijn al gesloten, tijd om wat te eten. In een veel te klein tentje zitten we een dik uur lang in Japan. Onze ogen zijn aan rust toe na de vele indrukken vandaag. IWat staat er nog op onze lijst vandaag?  Een architectual landmark moet hier ergens om de hoek liggen.

In het donker lopen we even later door de brede straten richting Down Town. Rechts het politiegebouw dat in films regelmatig terugkeert. Links doemt een hoge monliet op. Het CalTrans Headquarter is relatief nieuw en springt vooral 's avonds in het oog. De neonverlichting doet denken aan de brede lavastromen op de highways. Inpsirerend. Een must die in geen enkel Moleskine boekje mag ontbreken.

080315-04-Down Town


GO WITH THE FLOW, PART I

080314-01-Venice Beach

Donderdagmiddag sta ik voor de tweede keer deze week op LAX Airport. International arrivals, het is vol en alles duurt lang. Wachtenden staan klaar met getrokken cameras. Reizigers van ver druppelen binnen in de te kleine hal. Ik denk nog even aan de emails van de afgelopen week. Things to do in Los Angeles. Na een dik uur mensen kijken komt hij aanlopen, de rolkoffer losjes in de hand, vermoeide blik, passend t-shirt. Floris is in town. De komende week samen op pad met mijn soulmate uit Nederland. Vele hotspots op ons gezamelijke to do lijst. L.A is niet onbekend voor ons. Toch zullen we beide veel frisse input op ons netvlies laten branden.

De eerste avond staat in het teken van aankomen. Via de studio richting the Counter. Een goede hamburger doet het altijd goed. De koelkast in Venice is  gevuld en staat de garant voor een stevig ontbijt de komende dagen.

080314-02-Venice-Sawtelle

Vrije tijd. Wij hebben een week, de hippies aan het strand van Venice de eeuwigheid. We schieten wat fotos en maken een praatje. Een oude rot met bloemen in het haar is per handkar vanuit Santa Barbara komem lopen. Honderdvijftig kilometer. Respect. De L.A. intro verloopt ook vandaag via belopen paden. Toch is het elke keer weer een nieuwe blik op een stad in beweging. Voor de Japanse supermarkt staat vandaag een metallic groene Road Runner. Fantastisch licht en gekleurde strepen op het asfalt doen de rest. Sushi to go and ready for Sawtelle. Giant Robot, check, t-shirt, check.

Veel staat er op onze lijst en de dag is niet meer al te lang. Sunset op Mulholland Drive zou mooi zijn, en ja, Amoebe Music kan eigenlijk niet ontbreken. Veel snelle indrukken. Hoezo teveel hooi op de vork? Morgen gaan we nog vroeger op pad!

080314-03-Bobs Big Boy Burbank

Toch pakken we in de warme avond nog een hamburger mee in Burbank. Mijn vaste vrijdagavond stek de afgelopen maanden is weer druk bevolkt met locale carfreax. Ronddwalen, kijken en luisteren. The beat goes on. Ook voor ons. Morgen verder waar we gestopt zijn.

080314-04-Bobs Big Boy Burbank


ROODMOVIE

080227big_bear_snow_summit Dilemma van een designer. "Kunnen ze me nu missen aan het model, zo kort voor een presentatie?"
Een lange blik op het model en een korte op mijn openstaande vakantie dagen later neem ik de beslissing. Ja, het moet kunnen.
"Es wird schon schief gehen" is een gevleugelde uitspraak in Bayern. Begrepen heb ik het nooit helemaal, maar vandaag vertrouw ik op deze oude wijsheid aus die Heimat. Morgen kan ik dan nog de laatste puntjes op de i zetten voordat we weer eens de spuitkabine ingaan.

Snowboarden in California blijft een feest. "Four seasons in one day" zong eens Crowded House. Hetzelfde geldt hier. Van het ene extreme in het andere. Een mooi contrast. De groep thuisblijvers is op het laatste moment nog groter geworden. Zodoende ga ik op woensdag ochtend alleen op pad. Dat ik ietwat aan de late kant ben wordt me snel duidelijk wanneer ik op de 10 in de ochtendspits beland. Amerikaanse files zijn net iets anders dan in Europa. Laat ik jullie mijn theorie besparen. Stop and go verkeer is de praktijk. Net als je denkt weer door te kunnen stromen staat opeens alles vast. Het verlangen naar de laatste sneeuw van dit seizoen is wellicht iets te groot in de massa van woon-werk-verkeer. Het heftig ingrijpen van het ABS systeem, mijn instinctieve manouvre naar links en een breed panoramablik op de bumper van mijn voorganger doet me beseffen: Mattijs, je hebt vakantie vandaag, die sneeuw zal niet zo snel smelten". De highway kent haar eigen ritme.

Honderdtachtig kilometer verder volgt het ritueel: Starbucks, snowboard, stoeltjeslift, sneeuw. Een doordeweekse turbo vakantie. Heerlijk. Vier uur non-stop draai ik mijn rondjes op bijna lege pistes. Het rijk alleen. Kort voor vier uur nog snel even een paar laatste sporen achterlaten in de nattige sneeuw. Uit het dal kruipt een collone rupsvoertuigen de hellingen op om deze glad te strijken. Overal duiken vlaggetjes met het opschrift Closed op. De toch al lege liften komen tot stilstand.

Heerlijk moe stap ik wat later in de auto. Wat volgt is een twee uur durende "roodmovie". De voorruit als breedbeeld plasma scherm. Een tergend trage en o zo mooie sunset in California. Hits from the seventies als soundtrack. Vooral het laatste stuk richting Down Town is als een rit op een actieve vulkaan. De hemel in vuur en vlam. Dat de navigatie me nog flink het bos instuurt kan de pret niet drukken. De weg is het doel.

MUSIC NON STOP

080220music_non_stop “Shit mat, als dit zo doorgaat kom je niet meer aan slapen toe”. Hoog opgestapelde dozen op de houten vloer tussen bed en kast. Bekeken, maar niet beluisterd. Ik zou me moeten schamen en muziekliefhebbers thuis zullen me waarschijnlijk verachten. Van de andere kant, wie laat er een goeie funk plaat liggen voor een Dollar? Precies.

Eens goed ontspannen na een dag werk. Niet links naar Venice afbuigen, maar rechts richting Hollywood. Goeie muziek op KCRW tijdens heen- en terugweg. Etienne de Crecy. Nightcruise door Mexicaanse en Koreaanse wijken. Doordeweekse vakantie.

Om elf uur klinkt de gong. Ik duw mijn stapel vierkanten over de balie. „You picked some hot stuff out of that one-dollar box“. Het was weer goed. Bij thuiskomst geef ik een nieuwe definitie aan het woord Double Album. Radio Gnome Invisible someone?

BOB’S REFILL

080215bos_big_boy_burbank01 Hier is het adres voor diegene op een vrijdag avond honger en niets te doen heeft; 4211 Riverside Drive, Burbank. Bob’s Big Boy levert brullende big blocks voor het oor, bont blik voor het oog en burgers tegen de honger. De parkeerplaats rond uitvinder van de double-decker hamburger is elke week weer het toneel van een fantastisch schouwspel. Vandaag de refill.

Tijdens de middagpauze nog snel even langs de locale electronicazaak om een statief te kopen. Twintig dollar voor anderhalve meter standvastigheid. Met de klei nog in de ogen vertrekken we rond zeven uur vanuit de studio. De beelden van afgelopen week hebben voor zich gesproken.
Craig Durfey is op het laatste moment meegekomen. Zo ook Raul, Mirko, Regina, Patrick en Laurent. Het zwaan kleef aan princiepe heeft de groep doen groeien naar acht man. Gezellig.

Vorsprung durch Technik? Terwijl ik nog met mijn statief loop te stoeien zie ik Steve Lewis heel wat flexibeler het asfalt afkruipen. Been there before. Tussen ons blijft het een gezonde competitie waarbij vanavond de rest van de groep als jury fungeert. Ik trek weer eens aan het kortste eind. Hij de scherpere blik, ik de scherpere fotos. „We have to swap photos before you go back to Germany“. Twee volle zithoeken en acht hamburgers later weer naar buiten voor de tweede helft.

080215bos_big_boy_burbank02
Wat zijn Amerikanen toch vriendelijk. „Sorry“, mensen stappen uit het beeld als je een foto wilt maken. Een stoel verplaatsen is geen probleem als je het vraagt. Trotse en relaxte bezitters. Het echtpaar dat de groene Dodge Charger op de beste spot van het terrein heeft staan vraagt na of de fotos online zullen verschijnen. „Carfreax with an X dot com“. Ze zullen gaan kijken en geven nog een tip mee voor de Europeaan. De laatste week van Maart is het te doen in Las Vegas. MoPar moet je gezien hebben als je van Burbank houdt.

Zoveel vriendelijkheid en aanbevelingen kent zijn grenzen. Een oudere man volgt ons op de voet en geeft zijn mening over hoe en wat te fotograferen. Kritisch meekijkend op het display na het afklikken. Welkom tot de digitale fotografie.

Een strak witte „Herbie“ staat naast een Cobra onder wit tl-licht te glanzen. De witte helm als passende prop op de kap. „These two cars should race eachother“ klinkt het naast me. De twintiger blijkt de eigenaar te zijn. Na een praatje snel door naar het volgende highlight. Best of show is vanavond de gif groene en zeer extreme Rod Fink bolide. Wat nog mist is de Hotwheels verpakking. Het gele licht straalt mysterieus als de eigenaar nog maar eens zijn enorme motor start en het event voorziet van een passende soundtrack. Geweldig.

080215bos_big_boy_burbank03

X-FILES – ONE YEAR LATER

070210autobooks_burbank_2008
Zo, eindelijk weer up to date. Die Heimat kan dit blog weer op vaste voet volgen. Nog zes weken en dan gaat de reis terug naar Ingolstadt. Met welke snelheid moet nog vastgelegd worden, maar het idee is om een cross-sectie door de States te maken. L.A-NY. Per auto. Tot die tijd zal ik nog pakken wat ik pakken kan. U kan meegenieten.

Up to date? De realiteit gaat te paard, het blog te voet. Net als ik wil gaan zitten om de trouwe lezers op de hoogte te brengen dient zich de volgende gelegenheid aan. Het gevolg zijn gaten in de CFX-CA matrix en een hard drive vol „unreleaesed“ indrukken. „Mattijs, waneer kunnen we een post verwachten van onze vakantie?“ klinkt het uit Nuenen. Drie weken California zijn de radar ontdoken. Drie dagen Utah van afgelopen October? U heeft het gemist. Aan de directors cut wordt echter gewerkt. De gaten met plamuur gevuld. Of deze X files het world wide web nog zullen zien is af te wachten. In mijn boek zullen ze echter niet ontbreken.

Bij deze vul ik het eerste gaatje. Aanleiding is mijn bezoek aan Burbank afgelopen vrijdag.Het leek en was lang geleden dat ik daar voor het laatst was. Precies een jaar. Insiders hebben het al gezien. De gast in het groene t-shirt is niemand anders dan Michiel H te E.

Samen op pad in the valley. Burbank Auto Books als eerste tussenstop. Op zaterdagochtend de meeting spot voor local klassiekervolk. De kleine parkeerplaats is rijk gevuld. Voor op straat plant een trotse bezitter zijn diep oranje 54’ Vette tegen de curb. Binnen, in het eldorado voor autoboekenwormen krijgen we een tip. Hollywood Hot Rods. Snel het address opgezocht. Is dit een grap? Bonnywood Plaza, een Dead end street met haar rug naar de 101 gekeerd. In het bakstenen bouwsel vliegen de vonken van lasapparatuur hevig in het rond. Live Top Chopping, en wij zijn getuige. De binnenplaats vol met metaalplaten en blikdelen. Hier wordt gewerkt met blote handen. Voor de deur staat het visitekaartje van de rodders. Mat zwart en pinstriped.

Na dit eerste echte contact met Custom California volgde de reeds bekende kettingreactie. Donut Derilicts, Pomona, Pebble Beach, Huntington Beach, Moon Eyes ….you name it.
Komende vrijdag hebben we weer afgesproken bij Bob’s Big Boy. Van plamuren zal het, uit ervaring sprekende, dus niet zo snel komen. De rest van de X-files heeft u dus tegoed. Keep you posted.

070210hollywood_hot_rods2008_2