Category Archives: GOING PLACES

BOB’S BIG BOY BURBANK

080208bos_big_boy_burbank01 Heeft Los Angeles nog verrassingen te bieden voor de doorgewinterde carfreak? Vier keer Pomona zou moeten gaan vervelen zou je denken. Doet het niet. Vanavond vond ik echter een vers Ueberaschungs Ei ten Noorden van de Santa Monica Mountains.

Twee weken geleden belde Norbert Schneider me op vanuit Potsdam met de vraag of ik me zou willen ontfermen om de uitwisselingsstudent uit Duitsland. „Jij hebt al zoveel gezien, wellicht kan je Christian een stoomcursus California meegeven.“ Het eerste weekend moet de nieuwkomer welhaast als Duitsland ervaren hebben. Een verregend Long Beach event. Vanavond de laatste uurtjes Los Angeles. Tijd om in de California Kitchen gaar te koken tijdens een mooie „bonte avond“.

De vele compolaties die op dit blog te zien zijn slingeren vaak rond in de studio, voornamelijk als de printer weer eens kuren vertoont. Actie is reactie claimde eens ene Isaac Newton. Een Volkswagen designer kwam afgelopen jaar al eens naar me toe met een tip. “if you like all this typical American car culture, you definitely have to pay a visit to Bob’s Big Boy Burger in Burbank. Dude”.

Het heeft een tijdje geduurd, en ja ik moest nog een aantal keer navragen naar de mysterieuse Suske en Wiske titel, maar vanavond was het er eindelijk zover. Dat het er tot nu toe niet van gekomen was heeft ook te maken met de psychologie van de het drukke vrijdagavond verkeer op de 405. Helemaal naar the Valley ten Noorden van de Santa Monica mountain rijden voor een hamburger, tijdens spitsuur? Een jaar geleden ondernamen we een soortgelijke actie. Toen duurde het vier uur.

080208bos_big_boy_burbank02 We zijn aan de late kant, maar zitten binnen een paar minuten in de rode lavastroom op de highway. Na veertig minuten en twintig mijl de juiste exit. Wonderbaarlijk. We draaien een brede straat op waar aan weerszijde vele diners met neon versierd zijn. Het grote ronde logo van Big Boy valt moeilijk over het hoofd te zien. Alhoewel. In alle uithoeken zijn klassieke autos geparkeerd. Back to the future. Parkeerplaats in verlaten straat. Honger.

Het zal nog even duren voordat ik neerplof in een van de dik belederde oranje zithoeken om een burger te bestellen. De parkeerplaats rond deze fifties diner/drive inn is tot de nok toe gevuld met food for the eye. Een geweldig schouwspel van metaal en reflecties, warm en koud licht. Een feest voor het oog, een harde noot voor de camera. Lange sluitertijd en een mini tripod helpen, maar echt scherp kan ik de fotos niet noemen. Dicht op het koude asfalt kruip ik van de ene naar de andere auto. Kikvors perspectief.

Op de achtergrond wisselen grommende geluiden van Amerikaans Vee Eight geweld de gesprekken over cubic inches af. Rock en Roll karakterkoppen van de babyboom generatie zitten relaxed aan tafels aan koffie te leuten of hangen tegen autos aan. Een vrouw zit haar hamburger op te peuzelen in de deuropening van een wel erg imponerende Ford GT40 replica. Nog een paar keer schieten voordat we eindelijk aan de fries en refills kunnen beginnen.

Wat een enorm inspirerende avond. Volgende week kom ik terug voor een refill. Tot dan heb ik nog de tijd om een hoger statief of een tweede paar jeans op de kop te tikken. Binnenkort dus meer….en scherper. Keep you posted!

080208bos_big_boy_burbank03

BIG BEAR SNOW SUMMIT

080131big_bear_snow_summitIn de zomer van 2006 wordt duidelijk dat ik voor onbepaalde tijd naar California zal verkassen. Ik word bedolven onder de tips die voorgangers me meegeven. Het recept voor de ultieme dag komt van Uli Beierlein en Jens Sieber: ‚s ochtends snowboarden in Big Bear om vervolgens de dag af te sluiten op de golven van de Pacific. De bag met surfboard staat ondertussen stof te happen in de studio, snowboard gear ligt diep verscholen in de klerenkast. Bij helder weer zijn vanaf het balkon van het DCC de witte bergtoppen van Big Bear in de verte te zien. Ondanks de dagelijkse hint is het van de bovengenoemde ultieme dag nog niet gekomen. De afgelopen weken heeft het zoveel geregend dat achter het dikke pak grijze wolken het Bob Ross bergtafereel nog witter moet zijn geworden. De perfecte timing om die ultieme dag na te streven, ook al is het maar de eerste helft van dat scenario.

Donderdag ochtend. Tegen zes uur ben ik deur uit. Snel de rest oppikken om voor de ochtendspits de highway chaos rond down town achter ons te kunnen laten. Regina, de vriendin van een collega en Michael, mijn modeleur, zitten even later met kleine ogen bij me in de auto. Hit the road.

De navigatie geeft aan dat de 180 km naar Big Bear Mountain een dikke twee uur zal duren. Een positieve instelling zal later blijken. Voor het de bergen ingaat eerst nog even ontbijten bij Starbucks. Onder het genot van koek en zopie filosoferen we nog maar eens over de winterbandenplicht in California’s ski resorts. „met all wheel drive moeten we er doorheen kunnen komen“. In het warme vroege ochtendgloren is het op zeeniveau moeilijk voorstellen dat het in California koud zou kunnen zijn. De verrassing komt een half uur later. Hoge bomen bepakt met sneeuw, een witte muur van sneeuw suist voorbij op ooghoogte. Wanneer ook het asfalt ten prooi gevallen is aan Koning Winter doemt een wegversperring op. „Sir do you have snowtires with you?“ „Yeah right, quattro, but you need a pair of snowtyres in the car, that’s the law“. We krijgen van de vriendelijke Snow Patrol nog een paar tips voordat we de gedwongen U-turn maken.
Over een klein uur zal de sneeuwkettingenplicht opgeheven worden. De honger naar de piste is echter te groot. We besluiten een set kettingen te kopen. In de nabijgelegen winkel is het druk. 225/40 R18, kettingen graag. „You guys have all wheel drive? So you probably want to go for a show-pair right?“ Show pair, grappig. Vijf minuten later lopen we met een tas legaal metaal richting auto. Het systeem Quattro wordt de komende twinitg kilometer succesvol op de proef gesteld. Waar de rest met 20 mp/h door de natte pratsch pruttelt glijden wij met grip richting Big Bear Snow Summit. Vorsprung durch technik in haar element.

Het is alweer twee seizoenen geleden dat ik voor het laatst op de plank stond. Voor de zekerheid en, ja ik geef het toe, stijl zit ik om half twaalf met een verse helm in de lift naar boven. Snow Summit. Strak blauwe hemel met uitgewaaide condensstrepen, een prachtig panorama en lege pistes met perfecte sneeuw. De gedachten aan bruine klei in Santa Monica verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik mijn eerste Abfahrt maak. Alle ruimte op een doordeweekse dag. Heerlijk.

In de skilift blijven we wel met een aantal vragen zitten. Wat heeft dat ondergoed te zoeken in het struikgewas onder ons? Mardi Grass in California? Waar zijn de beugels in het America waar de „I will sue you cultuur“ hoogtij viert? Het is een vreemd gevoel om zonder enkele veiligeheid op een antiek bankje te bungelen, zo hoog boven de piste.

Kort voor vier uur ‚s middags proberen we nog zoveel mogelijk rides te maken. Pakken wat men pakken kan voordat de liften tot stilstand komen. Dampende sokken zijn getuige van geleverde inspanningen. De boots zijn voorzien van een technisch hoogstandje. Met behulp van een draaiknop worden de metalen „veters“ op spanning gezet. Niets is vervelender om met verkleumde vingers ze schoenen te strikken. Slim. De grootste mentale opsteker blijft het feit dat ik vandaag geen enkel moment last heb gehad van mijn „snowboard knie“. Dit smaakt naar meer!

Gezond moe pruttelen we in het drukke verkeer de berg af. Geweldige zonsondergang waarbij in het rode licht het grid van L.A. zwakjes flakkert. Dat we ter hoogte van down town nog in de avondspits belanden kan de goede stemming niet drukken. Van surfen komt het helaas niet, maar dit was toch zeker wel een ultieme dag in California!

HOTTWHEELZ

071215angeles_crest01 De muziek zwelt aan, credits verschijnen. A Stanley Kubrick production. De camera is gefixeerd op een stationwagon die door een herfstachtig berglandschap trekt. Hoger en hoger, de bewoonde wereld achter zich latend.

„All work and no play makes Matt a dull boy”. Zondag ochtend. Winter in California. Tijd om buiten te spelen. Ik werp een laatste blik op de kleine krabbel die ter navigatie dient: 10 East,101 Down Town, 5 North, 2 East. De rest gaat op gevoel. Vandaag wordt er gespeeld met Hotwheels. De komende vier weken heb ik een Audi TT tot mijn beschikking. De vele mijlen Angeles Crest dienen vandaag ter opwarming. Een perfecte aaneenrijging van curven uit een Carrera baan bouwpakket.

Diep weggedoken in een donker interieur staren vijf ronde airvents me aan. Ik draai de sleutel om en haal de eerste van 200 paarden uit hun slaap. Een klein uur en 30 stuiterende Highway miles later wordt de rest van stal gehaald. Een kleine pauze voordat de pret gaat beginnen. Trui uit, raam open, de pook in S. De wijzer schiet richting rood, het oranje ESP lampje knippert een paar keer. Plof plof klinkt het tussendoor. Diep in het vooronder doet de mechaniek haar werk terwijl ik dieper en dieper in mijn stoel gedrukt wordt. Het is even wennen aan het DSG en pedals aan het stuur, maar dan wordt al snel duidelijk waar de afkorting voor staat: Dit Scheurt Geweldig!

Hoe hoger ik de bergen in trek, hoe kouder het wordt. De oranje houten palen die naast het asfalt in de grond steken laten vermoeden dat men hier een witte kerst kan genieten. Verkeersborden naast de weg wijzen er op dat vanaf dit punt sneeuwkettingen en of winterbanden verplicht zijn. Omdraaien of nog een paar miles pakken? Tegemoed komende autos dragen een dik pak sneeuw op het dak. Een absurd gezicht in California. Een aantal miles verder bevind ik me zelf in een landschap waar koning winter zijn werk gedaan heeft. Na de zoveelste snowtyres  waarschuwing draai ik om. Vanaf nu gaat het naar beneden, richting het warme Venice. Het is al laat in de middag en de schemering begint te vallen. Elke minuut verandert het licht. Dramatisch rode lucht boven een groen landschap. Jammer dat dit shouwspel maar een kwartier duurt. Het liefst zou je na elke bocht een foto willen maken.

De eerste 240 kilometer „playtime“ zitten er op. Na vandaag weet ik in ieder geval wat er op mijn verlanglijstje staat wanneer ik ergens in April het Fahrzeug Leasing Center van Ingolstadt binnenloop.

071215angeles_crest02

MOON EYES

071208moon_eyes_xmas_party01 Een klein jongetje gaat vandaag niet naar school. Hij ligt met stevige koorts onder een dikke deken. Ondertussen trekt een moeder in een locale boekwinkel een tijdschrift uit het rek om haar kleine een beetje op de been te helpen. Het blijkt een goeie keuze. Ijlende ogen zwerven over paginas met Chroom en Vlammen. Medicijnen anno 1982.

Tien jaar later.  Guns ‘n Roses viert haar hoogtijdagen. Pubers met lange haren en bandanas bevolken het Stratums End. Terwijl het verre Los Angeles in vuur en vlam staat loopt op de VPRO een documentaire over alle cultuurfacetten die California rijk is. We zitten over de schouder van ene Robert Williams mee te kijken als zijn airbrush over het papier zwaait. De coverart van Apetite for Destruction in wording. Voor de deur van zijn bungalow onder palmbomen legt de artiest uit wat er komt kijken bij het top choppen van een ‚32 Ford. Beelden uit een andere wereld die inspireren.

Datzelfde jochie zit jaren later zelf onder de palmen en laat een digitale airbrush over zijn tekentablet suizen. De cirkel sluit zich. Zeker na de beelden die vandaag zijn netvlies zullen bombarderen.

Van het een komt het ander. Op maandag laat ik mijn fotos van Pomona zien aan een van mijn modelleurs. Even later drukt hij mij een flyer in de hand. „Dit is iets voor jou!“ Moon Eyes X-Mas Party in Irwindale. Ik kijk hem met verbaasde ogen aan. De week is net begonnen en het weekend is alweer volgeboekt.

071208moon_eyes_xmas_party02 Op zaterdag ochtend kom ik moeilijk het bed uit. De Christmas party van het DCC de avond ervoor was gezellig. Blijven liggen of toch nog naar Irwindale rijden? De X-mas Party van Hot Rodding California is al vroeg begonnen. Een korte check op internet leert me dat het ongeveer 40 minuten rijden is. Ik kijk op mijn horologe, maak een snelle krabbel ter navigatie en stap in de Audi TT die voor de deur staat. Ik heb mijn Giant Robot t-shirt aangetrokken. Mijn verse Hot Rod aanwinsten van Pomona zijn wellicht iets te overdressed voor vandaag.

Een klein uur later draai ik het enorme complex van de Irwindale Speedway op. Pruttelende motoren waaien door het open raam naar binnen. Mannen op knorrende motoren worstelen zich door het drukke verkeer. Het duurt even voordat ik eindelijk een parkeerplaats toegewezen krijg. Een plaats op het infield van de kleine Oval maakt veel goed. Een perfecte setting tussen strepen burned rubber.

Overdressed? Ik lijk beland in een ruige versie van Grease. Vetkuiven, dikke brilmonturen, vettige handen, panties, korte rokken, zwart opgestoken haar en cleavage, veel tattoos. Punk Rockabilly Gothic Latino Asian. Een dik aangezette theatrale sfeer. Een mengelmoes aan stijlelementen uit een ver verleden. Het gaat er relaxed aantoe zoals op een gezellig studentenhuis feest. „Hey dude, Giant Robot, cool shirt, great shop, did you visit their restaurant GR/EAT?“

071208moon_eyes_xmas_party03 
Op het eerste gezicht ben je geneigd de Hot Rod scene over een kam te scheren. Er is duidelijk sprake van een code. Bij nader inzien zijn vele patronen te ontdekken. Hot Rods, Street Rods, Street Rats, Scrapers, Lead Sleds, Belly Tanks, Salt Lake Racers, American Muscle, Funny Cars en Dragsters. Chopped and Channeled, Pinstriped and pin-ups. Zwart en pasteltinten overheersen en worden afgewisseld door felle kleuren. Lee Roth, Rat Fink, Von Dutch. De gehele geschiedenis van Hot Rodding, die haar gloriejaren kende tussen 1930 en 1960, is samen gepakt op een overvolle parkeerplaats. Hier kan geen documentaire of autoboek tegenop. Wat deze cultuur en haar vele aftakkingen onder een noemer zou kunnen brengen blijft de DIY spirit. Het eigenhandig veranderen, verfraaien en verbeteren van standaard rollend materiaal.

071208moon_eyes_xmas_party04 Nog een paar uur en vele meters asfalt te gaan voordat het feest ten einde is.
Tijd om de Irwindale dragstrip op te zoeken. Dat gaat eenvoudigste op het gehoor. Achter een tribune stijgt  blauwe rook van burned rubber en olie op. Een rijtje voertuigen dat net haar sprint getrokken heeft trekt voorbij. Oude grijze koppen zitten met een brede grijns achter het stuur. Het papiertje met hun tijd stevig in de hand gedrukt. De startlijn wordt ontdaan van overtollig verbrand rubber voordat de volgende sessie begint. Banden worden door middel van burn outs opgewarmd, twee muscle cars schieten bij het opgloeiende groene licht met oorverdovend gebrul stuiterend het rechte stuk op.Vanishing Point.

California, zomer in de winter. De schaduwen worden langer en een stevige wind steekt op. Zeemeeuwen waaien over. Onder de begeleiding van rock & tunes verlaten de eerste Rodders het complex. Wie laat komt blijft tot het einde. En zo ben ik getuige van een aantal fotoshoots voor bladen die wellicht door een bezorgde moeder ergens in de wereld uit een rek getrokken worden.
En ja, die ene Robert Williams zat vandaag in een tentje zijn boeken te signeren.

Moon Eyes X Mas Party, een erg inspirerende afsluiter van dit jaar.

071208moon_eyes_xmas_party05

POMONA

071202pomona01

Bumperstickers en koelkastmagneten, de Amerikanen hebben er iets mee. Van de eerste catergorie heb ik me nog niet laten overtuigen, mijn koelkast daarentegen is al aardig gevuld. Elke dag kijk ik bij het openen naast een aantal taxi-, sushi- en pizzaservices even op de Pomona kalender van 2007.  November blijft leeg. Na dit eerste weekend van December wordt het tijd voor de 2008 magneet. Vandaag het laatste rode sterretje. Na de fotocollages van mijn eerste twee bezoeken bleken veel collegas interesseerd in een dag California Car Culture.

Het is zondag ochtend. Veel afhakers op het laatste moment. Steve heeft zijn kids over weten te halen mee te komen. Ze zitten achterin de auto en spelen met hun gameboy als het event zich op Highway number Ten al aandient. We passeren een gele Hot Rod die al stuiterend lange dramatische schaduwen werpt op het bleke beton. „Get your camera Mattijs!“ The gameboys op de achterbank blijken niet erg onder de indruk.

071202pomona02
Op de immense parkeerplaats van Pomona Fairplex staat weer een overvloed aan blik te wachten om onze SD kaarten te vullen. We beginnen bij het grote aanbod aan luchtgekoelde

Duitsers. Dit zou verplichte kost moeten zijn voor onze collegae van de Volkswagen tak van het DCC. Wat een passie. Inspirerend. Baja Buggies, bussen en beetles.

We besluiten het onderdelenmagazijn van Pomona op te zoeken. Rond tenten, trailers en RV’s is veel te vinden voor liefhebbers en „projectontwikkelaars“. Naast de vele spatborden en koplampen duiken ook verassingen op. Speelgoed uit vervlogen dagen. „wat kost die blauwe metalen Porsche Targa Florio?“ Bij het horen van de prijs voor dit stuk zeventiger jaren nostalgie trek ik mijn portomonee. Net als ik wil afrekenen valt mijn oog op een kunststof klok van Panasonic, zestiger jaren design. Een paar minuten later heb ik een mooie deal gemaakt. Twintig Dollar voor klok en auto.

071202pomona03_2

Steve’s kids suizen voorbij in een rode Radio Flyer. De typisch Amerikaanse bolderkar zal tegen het einde van de middag behoorlijk gevuld worden met juweeltjes. We maken her en der een praatje met echte California Carfreax. De een is gespecialeerd in het maken van plaatwerk, de ander probeert zich van een salt lake racer te verlossen. Stuk voor stuk echte gearheads met passie.

071202pomona04
Terug op „Main Street“ cruisen de troste bezitters van hoog gepolijste vehicles tussen de vele hotdog- en hamburger tenten door. De maximum snelheid is hier 5 mp/h. Desondanks valt het schouwspel moeilijk vast te leggen tijdens het bestellen van een burger. „Zag je die daar? Waauw! Maak jij snel een foto, dan haal ik de frieten“.

Pomona blijft te groot om in een paar uur te kunnen bevatten, maar de sfeer van het geheel blijft het mooiste.
Dat we na een paar uur de Vettes en Rods links moeten laten liggen deert niet. Een aantal mooie t-shirts en indrukken rijker trekken we de bolderkar richting auto. Een koelkastmagneet voor 2008 hebben we niet weten te vinden, maar we zullen hier volgend jaar wederkeren, met of zonder collegae van Volkswagen.

071202pomona05

VINYLICIOUS

071201vinylicious01 Aan het voeteneinde van mijn bed staan nu twee witte kartonnen dozen. Beide tot de rand gevuld met zwart goud. U raadt het al. Na een aantal weken met een cold turkey rondgelopen te hebben was ik vanavond weer eens in mijn favoriete muziekwinkel te vinden.

Amoebe blijft verassen. Elke week moeten er karrevrachten aan nieuw en gebruikt materiaal aangesleept worden op music minded Los Angeles te voorzien van haar daily dose.
Tijdens mijn bezoek aan Ingolstadt kreeg ik wenslijstjes van collegas in de hand gedrukt. „Velvet Underground, die met de banaan, als je hem tegenkomt“. „Dat ene album van die en die band, maar dan wel uitgebracht onder dit en dat label“. Sommige liefhebbers zijn wel erg specifiek in hun wannahaves.

Ik draai eerst warm bij new arrivals en vis een paar interessante albums uit de bakken. Edgar Winter, Standing on Rock zet de toon voor de avond. Van de man zelf heb ik nog nooit gehoord, maar alleen de cover spreekt al boekdelen. Dit moet gruwelijk of gruwelijk goed zijn. Heerlijk kitschige cover. Goed-fout en over de top, maar wellicht in een ondefinieerbaar ver verleden zo modern als een stofzuiger met Turbo 2000 als typeaanduiding.

071201vinylicious02
Waar verder graven? De jazz links laten liggen en op zoek naar een nieuwe goudader? Al mijmerend loop ik langs een meterslange bak met vinyl voor een dollar. Men heeft niet de moeite genomen om enig systeem aan te brengen in deze chaos. Alle genres staan door elkaar, het alfabet versnipperd. Doorbijten voor liefhebbers. Diegene die zich er aan waagt vindt wellicht iets bijzonders. De absurd lage prijs als beloning voor hard werk. Een steekproef. Na twee, drie keer aanzetten een mooie vondst, dan lange, lange tijd niets. Opgeven of doorgaan? De aanhouder wint. Some Girls van de Rolling Stones, bijna perfecte kwaliteit. Niet slecht.

Veel onbekend materiaal vliegt door mijn handen. Een ter plekke bedachte formule biedt hulp: coverart X jaar van release X label X instrumenten gedeeld door Pi. Bassgitaar,funky flute en Moog synthesizers verhogen de uitkomst. Of het zich geloond heeft kan ik pas later beoordelen. Zeker is dat ik een doos Kinder Ueberaschungseier mee naar huis neem. Het gaat daarbij niet zozeer om de chocolade of het plastic vliegtuigje, maar om de ervaring.

Achter de vele kassas van Amoebe hangt de muur vol met materiaal voor de doorgewinterde verzamelaars. Platen en oude filmposters met een prijskaartje waarvoor je een aantal dozen kunt vullen met dollarplaten. Een andere wereld. Mijn oog blijft hangen bij een cover dat in mijn stapeltje steekt. Some Girls van de Rolling Stones: 200 $.

Na een korte night ride zet ik terug in Venice de vangst van vanavond naast mijn bed. Hoe krijg ik dit ooit mee naar Ingolstadt? Afgelopen week kreeg ik een mailtje van mijn Amerikaanse werkgever: Repatriation. Wij helpen u graag bij uw terugkeer naar Duitsland. Het nieuws van mijn contractverlenging schijnt nog niet helemaal in de organisatie doorgesijpeld te zijn. Het is in ieder geval goed om te weten dat er voor mijn witte dozen gezord gaat worden.

Als ik einde Maart weer zal terugkeren op het Bayerische nest is er genoeg materiaal om menige „Plattenabend“ mee te vullen. Daarbij wordt gegeten en geluisterd tot in de late uren. Een ieder neemt een stapel platen mee, hoe gekker hoe beter. Edgar Winter zal niet ontbreken.

071201vinylicious03

HIGHLIGHTS

071115laautoshow01_2

Het is donderdag end. Het licht uit de spuitkabine legt het verlaten kleimodel op dit uur in een nog fellere glans. Wakker. Naast me verschijnt een gestalte in witte overall. „Satisfied?“ klinkt het doffig door het stofmasker. Het is Andy, our master of color. De highlights lopen goed, zoals altijd puik spuitwerk. Als straks de echte kleur erover komt wordt het pas echt genieten. De box waarin het model morgen op transport gaat staat al klaar. Kort voor een presentatie is het altijd spannend hoe een model uit de verf komt. De eerste primer laag laten we de rest van de dag met rust om te drogen.

Na de lunch rijdt ik met Steve Lewis richting Down Town en pijl het Convention Center aan. De L.A. Auto Show gaat in de tweede persdag. Vandaag lopen ook hier de highlights goed. Het eerste staat op de Audi stand in Copper Sunset te glimmen. De vermoeidheid en trots valt van het gezicht te lezen bij Raul Cenan, exterior designer van de Audi Cross Cabriolet Quattro. “Yo Mattijs, Westcoast!, neem plaats in je interieur”.

Na maanden hard werken staat de baby die in California ter wereld kwam in de spotlights van de wereldpers. Alhoewel ik de omzetting van het project op afstand gevolgd heb laat een scheut kippevel me weten dat het de vele uren en vrije zaterdagen waard waren om aan deze concept car te werken. Klei en tapes hebben plaats gemaakt voor leer en stiksels. Details in aluminum. Een karrevracht aan design op de tiende millimeter is verzet door Yuval Appelboum, een collega designer die in het heetst van de strijd voor welkome hulp zorgde. Steve Lewis hield als projectleider op een rustige manier de club bij elkaar, Roland Sternmann ondersteunde het team bij de bouw van het interieur. De goed ontvangen California flair in materiaal en kleur is te danken aan Simone Falcinella en haar team. Met de gehele groep van designers en modelleurs toosten we in de Audi lounge op een geslaagd project.

071115laautoshow02

Op de strakke stand van Audi is verreweg het meeste publiek te vinden. De rest van de hallen zijn tegen het einde van de persdag verbazend stil. Camera teams schieten hun laatste meters films. Op de Los Angeles Auto Show gaan glamour and green hand in hand leert me een snelle cross section door het complex.

In een van de lange wandelgangen loop ik voorbij een collectie grote posters. De L.A. Design Challenge draait elk jaar om een nieuw thema en nodigt de verschillende Californische studios uit hun kunsten te laten zien. Deze keer draait alles om robotic cars. Syd Mead in de jury, wat wil je nog meer. Ook ik heb dit jaar weer mijn steentje bij mogen dragen aan onze inzending. Innovatieve ideeen en presentatie schuilen achter de Audi Virtua Quattro. De holografische poster met kleine animatie doet het zowaar!Het DCC gaat er voor de derde keer in vier jaar met de hoofdprijs vandoor. Verdiende winnaar is echter Volkswagen met schitterende platen van Patrick Faulwetter. Schets daar maar eens tegenop.

Wishfull thinking? Een aantal uur later is het zover. We komen net binnendruppelen bij de designers night. Achter in de grote ruimte staan twee workstations, twee Wacom Cintiques en twee beamers klaar in de startblokken. Terwijl ik met Cor Steenstra over Daf Trucks en websites sta te praten zet Steve me stiekum op de lijst voor de Designers Sketch Battle. Ik weet Patrick te over te halen. In de tweede knock-out ronde komen we elkaar al tegen. De twee juroren overleggen kort en galmen het thema door de zaal:"panda", 60 seconds….go! Het meters grote digitale papier op de wand blijft een paar tellen wit als de ideeen door mijn hoofd razen. De beamer een paar meter verderop smijt in hoog tempo de eerste kleuren tegen de wand. Volkswagen Design in action. Geschreeuw en gejuich in mijn nek. Het wordt een interne DCC battle waarbij een schildereachtige panda het af moet leggen tegen mijn italiaanse versie inclusief beer. 1-1. Audi door naar de semi’s. Hierin moet ik het echter afleggen tegen een collega van Faurecia,tevens sponsor van de avond. Het besluit van de jury blijkt omstreden. Een hels kabaal vult het zaaltje naast het Gefffen Musuem of Contemporary Art. Een plastic give-away vliegt uit protest tegen de wand. Het was in ieder geval hillarisch en hectisch vermaak. Pictionary voor professionals.
Tijd voor wat rust. Alhoewel. Ik bekijk de tentoonstelling in de naastgelegen ruimte. Inspirerende beelden, ruimtes en sculpturen van de Japanner Takashi Murakami. Enorm kleurrijk en over the top in detailering. Het dikke boek gaat mee naar huis.

De afgelopen week bevatte een aantal lange nachten. Kan er nog eentje bij? Met deze vraag in ons vermoeide hoofd staan we rond half elf buiten in de kou. Een groep modelleurs heeft het goed aangepakt. Ze hebben een kamer geboekt in The Standard Hotel in Down Town. De showcar is eindelijk klaar en nu moet gefeest worden. We laten ons overhalen tot de after party.
We lopen door de Japanse wijk richting parkeerplaats. De geschiedenis ligt hier letterlijk op straat. Ben ik vandaag in Tokyo of Los Angeles? Deze stad blijft een grote melting pot van culturen. Na een korte night cruise door verlaten straten met zwervers onder elke lantarenpaal staan we tussen very hip L.A. voor de entree van het Standard.

Zesentwintig verdiepingen boven ons gaan de happy few op het dak de nacht in. Beneden wordt het kaf van het koren gescheiden. Invited- and hotelguests worden voorzien van het gewilde armbandje en schieten met de lift naar boven, het gepeupel onder zich achterlatend. Daartoe behoren ook wij. We vragen na een uur rondhangen op ground zero nog een laatste keer of de mogelijkheid bestaat het walhalla te betreden. „Vrienden van jullie zijn al boven? Dat kan iedereen me vertellen, ik wil namen!“ Voor een tweede maal vandaag schiet Andy de kleurenman te hulp. Deze keer doet alleen zijn naam al wonderen. Sesame!

Binnen enkele minuten stappen we het dak op. Midden in de nacht, midden in Down Town. Stampende beats weerkaatsten tegen de omliggende “wolkenkrabbers”. Cocktails, swimmingpool, haardvuur en een LAPD heli tussen gouden glasfascades: Big City Lights. Erg indrukwekkend. Een kronend highlight op dit late uur.

071115laautoshow03_2

BLACK GOLD

071020black_gold01 Aan het voeteneinde van mijn bed staat een witte kartonnen doos. De inhoud ervan moet nog genuttigd worden.

Tien jaar geleden was ik vaak te vinden bij de familie Vos in Bakel. Drie studenten vullen hun vrije tijd met nachtelijke filmsessies en het bijschaven van modelleer- en animatie skills. De achtergrond steevast gevuld met zware basslijnen uit een jazzy funky verleden. Wie heeft er nog suggesties? Tijd voor de volgende plaat. De collectie van Floris’ vader lijkt onuitputtelijk en inspireert. Hoeveel zaterdag middagen heb ik niet verbracht in stoffige kringloopwinkels, zoekend naar oud vinyl? Af en toe een parel tussen het vele „alle 13 goed“ en „Bayerische Volksmusik fuer den Ski-urlaub“. Meer succes had men bij de man met de gele boeken- en platenbus op de markt in Eindhoven, al was de marktwaarde van zijn zwart goud voorzien van een dik prijskaartje voor de arme student.

De werkelijke goudmijn voor de muziekliefhebber ligt op 6400 Sunset Blvd. Amoebe Music Store. Het was gisteren weer eens tijd voor een bezoek. De dertig minuten die de navigatie aangeeft voor de vijftien miles naar Hollywood worden in het volle zaterdagavond verkeer dik overschreden. Begeleid door hits from the seventies kruip ik met vele anderen in slakkentempo door de Koreaanse en Mexicaanse buurt ten Zuiden van Hollywood. Onleesbare borden aan lokale familiebedrijfjes. Bladerunner atmosfeer alom. Ben ik in Amerika?

Het verkeer rond mijn vaste parkeergarage zit compleet vast. Parkinglot full. Het bord staat in de wind te trillen. Even later wordt het verewijderd en komt er eindelijk beweging in blik. Later dan gepland stap ik Amoebe binnen. Twee en een half uur voor sluitingstijd. Het feest kan beginnen, maar waar? Men voelt zich daadwerkelijka als een eencellig wezen in deze enorme zee van aanbod. Ik slenter tussen de bakken met new vynil arrivals en draai mijn vingers warm. Flap, flip, flop. De albums schieten door mijn vingers. De eerste twee album worden appart gezet. Mooie cover, goed jaar, kan niet missen.

071020black_gold02

Op naar de ruimte achter in de zaak. Hier staan meters lange bakken vol met Jazz en Fusion te wachten op de liefhebber. Ik begin haast uit gewoonte bij Jimmy Smith, de toetsenvirtuoos. Ik blijf nog altijd hopen het album “Sit on it” tegen het lijf te lopen. Het album dat we tien jaar geleden binnen een week grijs gedraaid hebben. Helaas. Ik verlaat de „S“ met een paar andere albums van hem. Goed jaar, kan niet missen. Het stapeltje in mijn armen groeit als ik de ene na de andere bak achter me laat. Tussendoor even tellen. Ik reken me rijk aan de zwakke Dollar en ga door. Bitches Brew van Miles Davis, wat een mooie cover. Orgineel verpakt voor twintig bucks. Dit kan ik niet laten liggen! Zo gaat het verder, bak na bak. Gold Rush. Wat later verblijf ik voor een dik uur op vloerhoogte en ga er eens rustig voor zitten/liggen. Onder de schappen staan nog dozen vol met „minderwaardig“ tweederhands materiaal. Platen voor twee, drie, vier Dollar. Het zwarte goud wordt uit menig karton geschoven en steeds is de verbazing even groot: perfect glanzend vinyl! Hier kan geen kringloopwinkel of gele bus tegenop! De stapel groeit, mijn armen worden stram en vingers ruw van karton dat door mijn handen vliegt. Pakken wat je pakken kan, zo snel kom je niet meer in zo een goudmijn. Kort voor sluitingstijd loop ik nog even bij de Funk afdeling voorbij. Hier staat nieuw spul tussen oude klassiekers. Twee nieuwe Parliament schijven komen er nog bij als eindelijk het de verlossende woorden door de speakers klinken. Dames en heren, we gaan over enkele minuten sluiten.

Het is na elven als ik met mijn karton richting auto loop. Een paar kilo aan zwart goud rijker en a fist full of Dollars armer. Een uur later sta ik in de badkamer fotos te maken van 45 album art covers. Door het open raam waait een feestje van een paar buurtbewoners naar binnen. Ze schijnen lol te hebben op dit late uur en zingen uit volle borst mee: „California Dreaming“.

071020black_gold03

SMART MOVES AT ABBOT KINNEY

071011smart_moves_at_abbot_kinney De kleine “Cityfloh” waagt de sprong naar de States.
In Januari dit jaar viel hij al op tussen de Amerikaanse Big Blocks & Co tijdens de Detroit Auto Show. De vraag blijft hoe de Smart het zal gaan doen op de overvolle Highways en stadcentra. De markt lijkt klaar te zijn voor alternatieven naast de grote „made in America“ SUV’s. Toyota kwam en veroverde de harten van hip America met de Prius. 126.000 werden er afgelopen jaar verkocht. De Mini doet het tevens goed. Kan de Smart meeliften op deze golf?

Abbot Kinney is met zijn Night Spa’s, kunstgallerien, boutiques, restaurants, clubs en wellness paradijzen voor Los Angeles’ viervoeters elke dag druk bezocht. Elke paar weken vind ik in de brievenbus een brief van de buurtvereniging waarin aangekondigt wordt wie er met een nieuw concept plannen heeft om in hip Venice voet aan de grond te zetten. Naar het motto „Burgers verenigt u“ wordt erop gewezen dat het feestje een beetje uit de hand aan het lopen is en gevreesd moet worden voor nog minder parkeerplaatsen en nachtrust.

Al een paar maanden lang werd er het aangekondigd door middel van een lichtreclame. Smart moves to Abbot Kinney. Klaarblijkelijk hebben de Duitsers voor een injectienaaldstrategie gekozen om hun Kleinwagen aan de man/vrouw te brengen. Geen glazen torens naast de snelweg of een dealership op een verlaten industrieterrein, maar een ontmoetingsplek in het hart van de stad. Welcome to the Experience Economy.

Vanavond werd de Smart Villa in Venice officieel geopend. Het is al donker als ik als ik thuis kom van een lange dag in de studio. Ik loop mijn landlord tegen het lijf en maak een praatje. Even later belt hij aan met de vraag of ik mee kom naar een feest. Mercedes doet iets op Abbot Kinney, er staat een auto op het dak, “this could be interesting to you”. De grondbezitters staan op de gastenlijst om kennis te maken met de nieuwe buren.

Voor dat ik het weet sta ik met mijn broek nog stijf van de modelleer klei tussen de cocktails en tapaz. Lounge atmosfeer en de lucht van barbeque en parfum hangen in de strakke villa. Imported beer, champagne en oormicrofoontjes. Avondjurken en rocksterren, of zij die zich zo voordoen. Gezien worden. Het gaat hier niet om het product, maar om de setting. Slimme kunst aan de muur. In de Japanse tuin achter het huis staan een paar kleine opdonders klaar voor een testrit. Een goeie move van Smart om zich te camoufleren als clubhuis voor deze hipsters. Er wordt gefluisterd, ik begeef me in het gezelschap van vastgoed Venice, dat de huur van dit onderkomen een dikke 40.000 Dollar per maand bedraagt. De eerste avond is in ieder geval geslaagd. Nu nog autos zien te verkopen.

NEWPORT BEACH

Zondag ochtend, 05:15 AM. Ik stuur een volgepakte Audi Q7 de verlaten Lincoln Boulevard op. In mijn spiegel staren me vier paar slaperige ogen aan. Hebben jullie je paspoorten en tickets? Ik krijg een geeuwende bevestiging van mijn reisgezelschap. De afgelopen week heeft zijn sporen nagelaten. In positieve zin welteverstaan. Een half uur later keer ik in het vroege ochtendlicht terug van LAX International Airport. Een mellow zeventigerjaren deuntje klinkt uit de speakers. De vakantiegangers vliegen terug naar het oude Europa. Zal ik weer het bed induiken om bij te slapen? Ik besluit een kop thee te zetten om langzaam wakker te worden. Kort na acht staan mijn collegae Steve en Laurent voor de deur. Tijd voor het volgende event. Op naar Newport Beach.

071008newport_beach_cde01 Newport Beach Concours d’Elegance vindt elk jaar plaats op de locale Strawberry Golf Club. We zijn echter ettelijke miles verwijderd van de Pacific en bevinden ons in Irvine, maar de bovengenoemde naam heeft waarschijnlijk net iets meer cachet. Wie maalt er om?

We behoren tot de eersten die vandaag het strakke groene gras betreden. De heuvelige holes van deze rijkeluis speelplaats zijn vandaag met alles andere als witte golfkarretjes gevuld. Veertig dollar entree is een schijntje vergeleken met  het bijna hautaine Pebble Beach theater. Het is hier rustiger en gaat er, enkele uitzonderingen daargelaten, minder opzichtig aantoe. Als vroege vogels hebben we tijd en ruimte om alles op ons gemak te bekijken en de eerste platen te schieten. Ontbijt wordt later brunch.

071008newport_beach_cde02 De verschillende categorien van klassiekers zijn mooi verdeeld over het complex. Rechts de rallycars en „Woodies“, links de Amerikanen, in het midden Europees schoon. De Italianen hebben een heuvel voor zich veroverd. Autos staan licht gekanteld op groen gras. Mooie cleane omgeving, perfecte omstandigheden voor de amateur fotograaf. We maken een rondje en blijven letterlijk en figuurlijk her en der hangen aan de highlights. De jury begint even later met blocknotes in de hand haar eigen route door dit stuk automobielgeschiedenis. Onder hen Claus Potthoff, onze nieuwe baas, fris aangekomen in California. Bij de Gordiniblauwe Renault Alpine verstoort Freeman Thomas mijn achtergrond. „This is a great little car!“.

071008newport_beach_cde04 Ik verwonder me aan schitterende interieurs en mooie details. Jammer dat vele dashboards volliggen met de papieren geschiedenis van de desbetreffende voitures.Goed kadreren en schieten. Trotse eigenaars openen deuren en vertellen over hun baby. „This is a very rare XK 120 with automatic gears young fella, original paint”.

In een tent met artwork lopen we dezelfde oude man tegen het lijf die eerder in Pebble Beach zijn kunsten tentoonstelde. Art Fitzgerald moet ergens in de tachtig zijn, maar is nog fris van geest. Hij doet zijn naam eer aan met schitterende old skool gouache renderings. „You guys must be German, I do hear a teutonic accent there!”. Hij blijft overtuigd van zijn mening als we vertellen dat we uit Wales, Frankrijk en Nederland komen. „Don’t fool me, you are Germans“. Zijn gehoor is goed, want elk van ons heeft er een aantal jaar Duitsland opzitten. Oude annecdotes volgen over GM jaren in Russelsheim.

071008newport_beach_cde03 Terug op de greens vallen vooral de Fransen op. De Citroen SM blijft in dit gezelschap klassiekers toch afsteken als een UFO tussen een kudde koeien. Hoogtepunten zijn moeilijk te kiezen uit deze heerlijke selectie. De schitterend minimalistische Italiaanse interieurs van Ferrari en Co of toch de Amerikaans opurtinistische weelde uit de late jaren vijftig? Bij deze laatste overgedetaileerde categorie gaat bij menigeen de fantasie de vrije loop.

071008newport_beach_cde05