Category Archives: TRAVELLING

COMING HOME

080331-Coming Home

Op zondag middag heb ik nog wat zitten printen in de studio. Maandag ochtend staan bij de secretaresses bossen bloemen op het bureau. Leaving in style. Laatste shake hands en hugs. Ik weet dat ik nog eens terug zal komen, toch is het even slikken.


Steve brengt me met de kids naar LAX en niet veel later stap ik een 747 binnen. Indian Air. Met een brede grijns word ik ontvangen. Het interieur heeft dringend een renovatie nodig, de airconditioning is voorzien van wierook en het eten is spicy. De goede stemming van het personeel maakt echter veel goed. In de orientaalse businessclass is het leeg. Voor in de neus van een jumbo raas ik terug naar Europa. "Solly Sil, the enteltainment does not wolk, an mistake flom oul engineer  hahaha". Het beeldscherm blijft blauw. Elf uur de tijd om mijn eigen film nog eens af te spoelen. Al snel wint de vermoeidheid het.


Terug in Muenchen wordt ik overdonderd door de verschillende grijstonen. Het is al laat in de middag, donker. Hopelijk breekt de lente snel door. Niet veel later draai ik de sleutel om en stap mijn appartement binnen, donker en koud. Onwennig zoek ik naar de lichtschakelaar. Klik. De jetlag is al behoorlijk hard aangekomen, maar een hallucinatie heb ik nog niet mogen beleven. Ballonnen en confetti, slingers en een volle koelkast. Het handschrift van Ivo en Uli is duidelijk aanwezig. Echte vrienden.Welkom thuis!

S.F. – L.A.

080319-SF-LA

De rode brug ligt onder een grijze deken. Een dikke nevel trekt de baai in en kruipt over de heuvels van de stad. Pasteltinten verbleken. In San Francisco is het klimaat een locaal fenomeen. Wind, wolken, zon, luwte. Four seasons in one day. Vanaf de Noordkant van de Golden Gate wordt een mooi panorama geserveerd. Via dat beroemde slingerstraatje vinden we ergens op Nobb Hill een tentje voor ons ontbijt. Daarna gaat het richting Zuiden. S.F. to L.A. De mooie route gaat via de kust. Tijdrovend maar bovenal indrukwekkend. 750 kilometer PCH. De ochtendspits sluimert nog na. De stad houdt het verkeer in haar greep. Een trage start van een lange dag vol met bochten.


Via Monterey en 17 Miles Drive richting Big Sur. De kustlijn is hier grillig, hoog en spookachtig. Kronkelige bomen met verwaaide toppen. Rijden door de wolken. Een schitterende rit als je het stuur in handen hebt. Langzaam strekt zich het landschap en overheerst groen. Het laatste stuk na Morro Bay gaat op karakter en eist zijn tol. Met een dol hoofd maken Floris en ik een tussenstop in Santa Barbara. Het is al laat. Te weinig gegeten, teveel gereden en een tank die om verse brandstof schreeuwt.

Midden in de nacht verwelkomt het gloeiende grid van Los Angeles ons als het verkeer op de 405 de Santa Monica Mountains doorsnijdt. Nog een paar blocks en dan eindelijk thuis, in Venice.


Vier dagen, een dikke tweeduizend kilometer en een parelsnoer aan indrukken. Morgen doen we het maar eens echt rustig aan.


SAN FRANCISCO

080318-San Francisco-01


San Francisco, een stad gebouwd op heuvels. De straten stijl en huizen die doen denken aan een koloniale tijd. Een ritmisch beeld van houten gevels in pasteltinten. Monumentale erkers. Zo kunnen velen genieten van een blik op the Bay Area.

De auto laten we de komende dag op de parkeerplaats staan. Wellicht zullen we the big picture missen, maar de indrukken zullen des te intensiever zijn. Te voet dus, heuvel op, heuvel af.  Een dag in de "meest Europese" stad aan de Pacific. Waar Los Angeles een oneindig en vlak grid beslaat moet San Fran het hebben van haar menselijke schaal. Velen gaan hier te voet, fiets of openbaar vervoer. Kabels ratelen onophoudend door de metalen sleuven in het wegdek.  Een lading toeristen trekt voorbij in een authentieke cablecar.


080318-San Francisco-02


We kijken nog eens naar de adressen die Floris opgezocht heeft en maken een plan. Haight – Ashbury komt steeds weer terug als creatief stadsdeel. Het blijkt te kloppen. Kleurrijk met een hoog hippie gehalte. Een dag windowshopping, sneakers checking en t-shirt spotting. Tussendoor op adem komen in een van de vele coffeebars en eettentjes. De buit bestaat uit plastic tassen vol shirts en vynil, een doorgewaaid hoofd en overvolle SD kaarten.


Als de avond valt ligt San Francisco in een schitterend warm gouden gloed. Wat een stad. Compact, maar te groot voor een dag. De afstanden lijken kort, maar onze beenspieren laten een andere indruk achter. Moe terug in het hotel.

Het is de derde dag van onze turbotrip door California. El Mirage lijkt een eeuwigheid geleden. Morgen zullen we het rustig aan doen. Eerst maar eens goed ontbijten en dan nog even de Golden Gate meepikken.


080318-San Francisco-03

SEQUOIA NATIONAL PARK

080317-Sequoia National Park-01

Het waren gisteren nog vierhonderd lange kilometers. Met het stof van El Mirage op de auto zijn we richting Noorden getrokken, op weg naar de volgende spot. Het landschap werd langzaam groener terwijl de zon zich in de horizon begon te vreten. Via Bakersfield en Pixley razen we de onder een nagloeiende hemel richting Visalia. De valley ten Westen van de Sierra Nevada is vlak en vol plantages. De fruitmand van California.


Het laatste stuk gaat berg op. Donker en stil, veel bochten. Het display van de navigatie vertoont een slingerende gele lijn. Benauwend moment. Wat denk je Flow, zullen we nog een motel tegenkomen? We veranderen de instellingen van het MMI, maar nergens verschijnen verlossende pictogrammen voor slaapgelenheden. Laten we nog een stuk doorrijden, we kunnen altijd nog terug de valley in. Dat stuk wordt langer en langer, de temperatuur buiten daalt, honger en vermoeidheid slaan toe. Go with the flow. Motels hebben we niet geboekt, is dit de rekening? 

Nog vijf minuten en dan draaien we om, laten we tot dat kleine meertje rijden. Niets. Of toch. Een paar bochten verder schemert een zwak licht in de berm. Lazy J Ranch Motel, open all saisons. We zijn gered. Vriendelijke mensen en een receptie met een goed gevulde DVD collectie. Na het inchecken gaan we vol goede moed op pad naar voedsel. Een dorpje verder staat men net op het punt de tent te sluiten. We kunnen aan de bar nog een tuna sandwich krijgen terwijl de eigenaar de stoelen op tafel zet en de bar poetst. Terug op de donkere ranch kijken we nog een trashy sci-fi voordat we gaan pitten. Morgen Sequoia National Park.


Maandag ochtend. De gele slingerende lijn door het zwarte niets krijgt kleur. We zitten midden in het groen en zijn omringd door hoge rotsen. Schapen grazen achter het motel. Een oase van rust. Voordat we het nog hogerop gaan zoeken verdwijnen twintig gallons benzine in de tank.

Na een een klein uur bereiken we Zuidelijke entree van het park. Grote grijze massieve rotspartijen en een smalle weg met gele strepen die het ene panorama aan het andere rijgt. Verbazing maakt zich meester bij het zien van resten smeltende sneeuw in de schaduw van de berm. Dit is nog maar het begin. Niet veel later staan we met onze dunne sneakers in een dik pak sneeuw. Wat een contrast met gisteren!

Tussen de enorme Pine Trees dwarrelt de sneeuw geruisloos. Sequoia Park verkeert nog in haar winterslaap. De tijd staat hier stil. We hebben het park voor ons alleen, de volle bussen met toeristen zijn nog maanden verwijderd.De grote bomen van California stonden al lang op het lijstje, maar dit had ik niet verwacht. Iets lijkt hier qua schaal niet te kloppen. De menselijke schaal te boven. De ene boom nog groter en dikker dan de andere. Kathedralen in een wit landschap.


Na de lunch in een uit pinewood opgetrokken berghut stappen we weer in de auto en verlaten de sneeuw. Groen, groener, groenst, het landschap kent geen einde. Een touristic route die je niet snel vergeet. 's Avonds vinden we sneller dan verwacht een hotel in San Francisco. Moe met vele kilometers in de benen, maar met een brede grijns. Het uitzicht mag er wezen. Gesitueerd op Lombard Street kijken we vanuit onze kamer op een groot en geel verlicht I-pod billboard. In de verte de knipperende lichten van de Golden Gate Bridge.


080317-Sequoia National Park-02

EL MIRAGE

080316-El Mirage-02

Een lange dag vol contrasten en verrassingen. Twee tassen verdwijnen in de kofferbak, de soundtrack voor de komende dagen binnen handbereik. Op pad. De indrukken van de afgelopen dagen branden nog na op ons netvlies als we ons langzaam ontrekken uit het urbane landschap. De ochtendzon laat het grijze asfalt nog feller stralen. Na een lange klim duiken we in het niets, we verlaten de bewoonde wereld. Los Angeles ligt met haar rug tegen de San Bernadino Mountains, we zijn aangekomen aan de achterkant waar America "echt" begint. Voor ons een enorme leegte, droog en stoffig. Rechts van ons de besneeuwde bergtoppen. Een warme bries. Contrast. De wegen zijn ook hier met een lineaal getrokken. Een grid dat doorloopt tot in de Mojave Dessert. Her en der bouwsels tussen karige struiken. Wie zou hier wonen?Marsmannetjes? Het landschap spreekt tot de verbeelding. Landing on the moon. Een soortgelijke ervaring zouden in de dertiger jaren de eerste Hot Rodders opgedaan kunnen hebben. Zij waren de eerste die de ruimte van de woestijn opzochten om de grenzen van de snelheid op te zoeken.


080316-El Mirage-03

We naderen onze eerste tussenstop. El Mirage Airport. Hier zou het ergens moeten zijn. Het Aviation Warehouse blijkt een met hekken omheind stuk land te zijn. Rondom een houten bungalow met blaffende honden heeft zich door de jaren heen een grote verzameling blik opgehoopt. Bij een warehouse denk je aan iets anders. Later zal ik ergens lezen dat de filmindustrie zich hier graag bedient van de nodige props. Een junkyard voor vliegtuigjunkies. Mooie details en bladderend en verwrongen plaatwerk. Delen van fusselages die ter plekke neergestord te lijken te zijn. Macaber en fascinerend. Geen wonder dat vele typeaanduidingen en logos van een lik verf voorzien zijn. Dit is niet de juiste plek om je te profileren als vliegtuigmaatschappij.

080316-El Mirage-04

Een geheimzinnige sfeer hangt er hier in de woestijn. De namen spreken tot de verbeelding. El Mirage, Muroc, Mojave. We bevinden ons niet ver van de Edwards Airforce Base. In deze leegte is geschiedenis geschreven. Chuck Jaeger doorbrak hier de soundbarriere met de X-1. Wie weet wat er hier nu getest wordt. Het X-files gehalte is hoog en de fantasie doet de rest.

El Mirage, een fata morgana. Het zand kraakt als we langzaam het Dry Bed Lake oprijden. No shooting. Verticale stofwolken aan de vlakke horizon en geluid van huilende motoren dat door de wind gedragen wordt. Sluit je ogen en je ziet de hot rods over de vlakte jagen.

080316-El Mirage-01

GO WITH THE FLOW, PART II

080315-01-Melrose

Snelle hanenpoten in het kleine Moleskine boekje dat ons deze week weer zal begeleiden. Fairfax en Melrose. Turntable Lab. Gisteren even aan kunnen ruiken, vandaag nemen we de  tijd. Melrose, een lange straat met bonte winkels. De doorloopsnelheid is er hoog. Een enkeling blijft waar velen het met frisse verf verzoeken. Boetieks en art shops, Melrose biedt veel. Floris en ik parkeren ergens in een zijstraat. Te voet zie je meer. Flagship stores en eenmanszaakjes. 

080315-02-Melrose

Een ontdekking is de SLB shop op Fairfax. Een zaak die California op een paar vierkante meter samenvat. Fashion meets skateboarding meets singlespeed meets tattoo meets hotrodding. Mooie shirts en tijdschriften. De plastic tassen vullen zich. Veel onverwachte toevalstreffers vandaag. Melrose, tacky and trashy, funky and colourfull. Tenmidden van dit circus dreunt een sonore toon door kleur. Een knal oranje Gallardo, alles past.

080315-03-Melrose

Voordat we richting Down Town gaan trekken we de Hills in. Mulholland Drive part two, vandaag met dramatisch licht op deze eindeloze stad. Het blijft droog. In het gouden licht cruisen we door Little Tokyo. Veel winkels zijn al gesloten, tijd om wat te eten. In een veel te klein tentje zitten we een dik uur lang in Japan. Onze ogen zijn aan rust toe na de vele indrukken vandaag. IWat staat er nog op onze lijst vandaag?  Een architectual landmark moet hier ergens om de hoek liggen.

In het donker lopen we even later door de brede straten richting Down Town. Rechts het politiegebouw dat in films regelmatig terugkeert. Links doemt een hoge monliet op. Het CalTrans Headquarter is relatief nieuw en springt vooral 's avonds in het oog. De neonverlichting doet denken aan de brede lavastromen op de highways. Inpsirerend. Een must die in geen enkel Moleskine boekje mag ontbreken.

080315-04-Down Town


PALM SPRINGS

080301palm_springs_cde01_2

Is de eerste indrukdoorslaggevend? Hoe verdient men een tweede kans?  De laatste vier weken California staan op het progamma. Wat kan, moet of wil ik nog meepakken? Via via beland ik op een typische website. Witte achtergrond, blauwe letters. Amateuristisch html geknutsel. Geen hoofdprijs voor de eerste indruk, maar wel voor inhoud. Palm Springs Concours d`Elegance. Veel Italiaans blik en überhaubt, de eerste Ferrari ooit in het wild. Dit zou een mooie trip kunnen worden. Niet ver van LA en entreeprijzen die beneden het pijl van Pebble Beach liggen. Ik gooi het voorstel de groep in. Steve haakt snel aan, Chris is met meer moeite te porren voor een weekend in de woestijn. "Schau mer mal".

Vrijdag. Het motel 6 is al geboekt. Chris twijfelt nog. Tegen de avond bezoek ik mijn vaste liquor store op de hoek van Ocean Park. Een paar minuten later suis ik met een tas vol Red Bull en aanverwante artikelen terug richting studio. De dag wordt langer als gedacht . De to do lijst van deze week lijkt geen einde te hebben. Toch nog even een boekje in elkaar zetten voor de presentatie komende week in Duitsland, toch nog even een fotoretouche voor die ene variant waar niemand op zit te wachten. To do or not to do, that is the question waar ik in de nachtelijke uren mee door de studio dwaal. Vele I’s die voorzien moeten worden van vele puntjes. Wie denkt dat alleen studenten last hebben van allnighters heeft het bij het verkeerde eind.

Als ik thuis vermoeid de deur achter me dicht trek en op bed neer plof is het half acht ‘s ochtends. Palm Springs staat op springen. Met veel moeite bel ik Steve op dat ie niet op me hoeft te rekenen. Twee balende carfreax in gesprek. "He joh, ga even een paar uur pitten en vraag Chris of ie je om tien uur komt ophalen, dan kan je in de auto nog verder crashen, kom je toch gewoon later, even doorzetten". Denken kan ik op dit moment niet meer, dus fijn dat Steve dat voor me doet.

080301palm_springs_cde02_2 Of ik uiteindelijk nog geslapen heb weet ik door de vermoeidheid niet meer, maar tegen de middag sta ik opeens op een golfcourse midden in de woestijn. Dixieland jazz dwarrelt over de greens. Droom ik of ben ik daadwerkelijk in Palm Springs?

De sfeer is relaxed. Veel blik en, het valt ons erg op, veel bloezen. Te goud te oud te bruin te blond. Het is mooi mensen kijken hier. Palm Springs staat er om bekend sinds jaar en dag de weekend hide-out van rich en famous Los Angeles te zijn. Een oase van golfbanen, palmen en  bungalows uit de zogenaamde "atomic age". Mensen met geld voelen zich hier in hun element. Na een tijdje begint het "geblaat" wel een beetje te vervelen. "O darling, this is what they call a famous italian car, I used to drive one in the eighties, but sold it to a very good friend of mine, this one is not in a very mint condition though".

080301palm_springs_cde03 De eerste fotos zijn scherp dankzij auto focus, iets dat mijn vermoeide ogen laten afweten. Na een zonnig uur ben ik echter een beetje opgewarmd en wakker. De rest van ons gezelschap moet wel lachen om de voorbereidingen die ik getroffen heb voor vandaag. In een knal groene jogging pants en blauw t-shirt schuifel ik door de lange rijen autos, ga op in de omgeving. In chromen reflecties zal men moeite hebben me te terug te vinden.

Absoluut highlight is een highgloss zwarte Ferrari P4 330. Onwerkelijke conditie. De eerste indruk telt. Na even goed kijken blijken we het te maken hebben met een wel erg goeie replica. Wellicht is deze racer een mooie metaphoor voor het Concour d’Elegance. Veel breedgetrokken plastic glimlachen (met dank aan de locale chirurg), jong gebleven klassiekers in een onwerkelijke omgeving. Mooi dus.

Veel indrukken die met enige vertraging doordringen. Slapen kan ik zondag in het vliegtuig. Met een beetje mazzel ben ik al met de Duitse tijden gesynchroniseert.

080301palm_springs_cde04

LAS VEGAS

071001las_vegas01 Zondag avond wordt de kaart uitgerold over de tafel. Het doel staat vast, maar de weg er naartoe is even belangrijk. Al is de route via Interstate 10 naar Palm Springs en dan via Yoshua Tree Park omhoog zeer verleidelijk, we besluiten anders.  Uiteindelijk wordt het een compromis tussen snel en mooi. Maandag vroeg pakken we de auto vol met tassen en voldoende water. Vandaag gaat het dwars de Mojave woestijn naar Las Vegas. Eerst snelweg uit Los Angeles om kilometers te maken, na Barstow wordt het pas echt genieten van het landschap.

Het blauwe pad dat de navigatie aangeeft blijft echter plakken aan de 15. We liggen voor op ons schema met een zonsondergang in Las Vegas en buigen dus bij Barstow af van de snelste route. „Viva Las Vegas!“ Geert zit op de achterbank al te zingen en wijst er ons op aan dat Vegas toch echt rechtdoor is. We voeren eerst het contrast even op en gaan stof bijten in de Mojave. Het gemormel zal snel verdwijnen. Rechts van de strakke Interstate 40 loopt een strook golvend asfalt. Het is de legendaire Route 66. Het toeval even meepakken. Het monument zit vol gaten en lijkt de doorhangende electriciteitskabels parallel te volgen. Een paar honderd meter verderop een goederentrein die geen begin en einde schijnt te hebben. Vervallen bouwsels, grond te koop, heerlijk verlaten.
Bij de eerste de beste stopmogelijkheid vallen we meteen met de neus in de boter. Bagdad Café. Was dat niet een filmlocatie? Achter het vervallen bouwsel staan een aantal uit dun aluminimum opgetrokken design klassiekers. De airstream carvans staan te tikken in de zon.

Kort voor Ludlow slaan we links af en duiken de Mojave woestijn in. Leegte. Verlaten wegen. Stoffig. Weinig flora waarachter oom agent zich zou kunnen verschuilen. Het gaspedaal gaat iets dieper het tapijt in. Na het bord “speed being checked by airplane” gaan terug we naar cruising mode. Een aantal vlakke heuvels verder ontvouwt zich een enorm panorama voor onze ogen. De horizon strekt zich. Bij deze aanblik wordt Geert zelfs stil. Wat een ruimte! Geweldig. Je probeert je voor te stellen hoe de pioniers met paard en wagen zonder airconditioning en strak asfalt zich hier gevoeld moeten hebben.

Bij het spookstadje Cena stoppen we nog een keer. Een paar maanden geleden was ik hier met mijn ouders en bevonden we ons midden in een woestijnstorm. Nu steken de twee huizen die de kleinste stad van de States telt af tegen de blauwe lucht. Roestende trucks in vergeeld steppengras, kruisende spoorlijnen die in geen jaren een trein gezien hebben. Wat nog ontbreekt is het tumbleweed dat onder harmonica gehuil de straat overrolt.
Het landschap verandert met elke mile. De horizon stijgt en daalt, een woud van Joshua trees doemt op en contrastreert met het aubergine kleurige asfalt.

Het laaste rechte stuk naar Vegas is een strakke weg die naast een lineaal getrokken lijkt. De eerste casinos duiken op naast de berm. Eten voor $ 5.99. Kleine dorpen die de hongerige toerist proberen te verleiden. We bijten door en maken bij Henderson nog een knik alvorens we in de verte de skyline van Vegas in het vizier krijgen. Daar ligt ze dan in gouden avond schemering, the city of sins. We rijden “the Strip” af en parkeren de auto naast de grote zwarte piramide. Luxor Hotel. Na snel inchecken vergapen we ons aan alle berdijvigheid. Als ik nog even iets uit de auto moet halen voel ik me als de Britten die voor het eerst de pyramides bezochten. De orientering valt niet mee. Het concept van de moderne casinos moge duidelijk zijn. Verwelkom met veel poeha en uiterlijk vertoon je gasten en houd ze vervolgens zo lang mogeIijk binnen je gamble walhalla. Concurrentie in de vorm van nog spectaculairdere pretpaleisen is er  genoeg. Eten, drinken, complete pretparken en natuurlijk gokken. Het complete assortiment aan entertainment onder een dak.

071001las_vegas02 Voordat we het dikke tapijt met zijn ontelbare speelautomaten betreden maken we eerst een wandeling op „the Strip“. Mensen kijken in dit Disneyland voor volwassenen. In een zee van licht vecht iedereen voor aandacht. Groot, groter, grootst, grotesk. Gigantische bouwputten waar ‚s nachts doorgetimmerd wordt aan de volgende trekpleister van Vegas. Belaggio, Cesars Palace, the Venetian. Het zijn een paar hoogtepunten waar we voorbij of door komen. De Amerikanen hebben een grote voorliefde voor alles wat Europees klassiek is. Een keer kloppen op een Italiaanse tempel doet vermoeden dat de plaatselijke MDF handelaar waarschijnlijk de grootste winnaar in Vegas is. Protserige kitch wordt hier met een grote K geschreven, in goud italic. „What happens in Vegas stays in Vegas“. De slogan waar de woestijnstad mee vaart zorgt voor een apparte atmosfeer. Een oort waar het altijd carnaval is. Flap flip flop. Een lange rij huurlingen staat rond elk verkeerslicht te flyeren. Toeristen worden„Businesskaartjes“ met telefoonnummers ter ontspanning in de hand gedrukt.

Na een lange wandeling keren we terug in het Luxor Hotel en betreden het hoogpolige tapijt. Het is er warm van alle knipperende lichten. Voor vijfentwintig cent ben je eigenaar van de rode MBW Z4 die omringd is door een carrousel aan automaten. Vijfentwintig cent of een ontelbaar veelvoud daarvan. In die kleine kans zit hem meteen ook het mechanisme en de verlokking van Vegas. Arm komen en rijk gaan of het tegenovergestelde. Af en toe hoort met gejuich opgaan. „Als het daar kan, kan het ook hier“ denk ik. De machine neemt mijn 20 Dollar biljet gretig in ontvangst. Het is allemaal strak geregeld. Ten elke tijden kan je je crediet in de vorm van een barcode op een ticket uit laten printen om vervolgens aan een andere automaat je geluk te zoeken of te zetten in harde cash bij de vele geldautomaten.
Al snel staat Geert naast me met een frisse barcode. Twintig Dollar verviervoudigd binnen een paar minuten. „Als hij het kan, kan ik het ook“ denk ik. Stijn kan de golf van succes niet meer aan en gaat aan de andere kant van de zaal verbeten voor de jackpot. Ik blijf sparen voor de BMW. Als de rest het bed opzoekt besluiten Geert en ik spontaan nog een rondje te spelen en een biertje te pakken. Het worden meerdere gezellige rondjes die deels op de rekening van het huis komen te staan. Keep them hooked, these happy players. Uitgeput en met lege portomonee ploffen we vroeg in de ochtend in ons bed. Geert telt zijn winst nog een keer uit en geniet van zijn fist full of Dollars.

071001las_vegas03
Dinsdag ochtend checken we uit na een korte powernap. We zullen Vegas missen de komende dagen. De kitsch, glamour, sex, drank en geld. Onze succes neef doet nog een laatste poging ons over te halen de rest van de vakantie in dit Eldorado te blijven. Tevergeefs.

Eerst maar eens een stevig typisch Amerikaans ontbijt nuttigen om weer op krachten te komen. De weg van the Strip naar het oude Vegas is een reis terug in de tijd. De gebouwen worden kleiner, de architectuur vloeit van Mega Entertainment over naar „the atomic age“ naar rock and roll. Trouwkappellen en pawn shops voor instant ja-woord en geld.
Rond Fremont street staan de klassieke casinos uit de vroege jaren. Vegas Vic, de beroemde neon cowboy heeft gezelschap gekregen van duizenden LED lampjes. Om het gebied op te frissen heeft men de complete straat overdekt met het grootste televisiescherm ter wereld. Imposant. Desalnietemin heeft Vegas hier charme en een menselijke schaal behouden. Oude dames zitten met een peuk en portomonee achter de kasten. Echte karakters. In de donkere ruimtes kent men geen dag of nacht. Non stop gambling. Sierlijke neon reclames en veel goud verleiden. Het kriebelt. In the Golden Nugget probeer ik nog een keer een goudader aan te boren. Een Dollar, een druk op de knop. De rollen ratelen, stoppen en de credits gaan sky rocket. Een mooie afsluiter.

NEW EYES

070929new_eyes01 Het is zaterdag ochtend. Vroege vogels rommelen in de woon- en badkamer. De Europeanen zijn wakker en klaar voor hun eerste echte dag in Los Angeles. Gisteren kon ik nog snel een „Amazing Discoveries“ inflatable bed met electropomp kopen, alvorens ik broer Stijn, Marloes en neef Geert van LAX ging halen. De eerste twee blijken er beter op geslapen te hebben dan de rest van de familie die in hartje Venice de nacht in een hotel moest doorbrengen wegens plaatsgebrek op Electric Avenue. Zus Sofie is al een paar weken langer in California en heeft de kamer met Geert gedeeld. Ze kruipen hier meteen achter de laptop om een beter hotel te zoeken.

Ontbeten wordt op het terras van het French Market Café aan Abbot Kinney. Stijn heeft een programma opgesteld voor de komende negen dagen. Voor vandaag zijn een ontbijt met biologische eieren en leuke dingen in L.A. gepland. De Fransozen bedekken in luttele seconden ons kleine bistrotafeltje met lekkernijen. Het eerste programmapunt kan dus succesvol afgehaakt worden.

Wat te doen met de tweede categorie op ons lijstje? Aangezien we toch in de buurt zijn lopen we richting de Venice Canals. Opeengepakte kleurrijke architectuur in een idylische omgeving. Bouwsels met een hoog Anton Piek gehalte staan tussen modernere varianten. Alles gesitueerd aan de paar kanalen die overgebleven zijn van de toekomsvisie van ene Abbot Kinney. Venice.

Ik haal mijn reisgezelschap iets later op aan de Ocean Front Walk. Het viertal neemt plaats op de drie zitrijen die de Audi Q7 biedt. De komende dagen zullen we in de SUV vol cupholders veel tijd verbrengen tijdens onze trip door California, Nevada en Utah. Eerst maar eens opwarmen in L.A.

„The real challenge of discovery lies not in finding new places, but in having new eyes”. Vijf zien meer dan een dus bezoeken we vandaag ook plekken die ik al een paar keer bezocht heb.
Onze vaste reisbegeleider bestaat uit een klein zwart Moleskine boekje.Na een dag vol indrukken zitten we bij kaarslicht in de tuin na te genieten en schrijven we onze hoogtepunten op. Door het open raam klinkt Fleetwood Mac als in de donkere nacht een Politie helicopter grote cirkels draait boven Venice. Hij lijkt aan een touw uit wit licht rondgeslingerd te worden. Elke tien seconden bevinden we ons in een indrukwekkend salvo van klapperende wieken. Een mooi moment dat in het boekje belandt.

De twee hotels die we in Down Town bezocht hebben komen tevens in de top vijf terug. The Westin Bonaventure is een complex uit de 70ties en ademt de optimistische sfeer uit vervlogen jaren. Alles lijkt nog orgineel te zijn. De fitness club inclusief running track hangt in het atrium tussen de vier torens. Orientering geschiedt door de toen opkomende pictogrammen en color coding. Was ik hier al een keer of beeld ik het me in? We lijken door de sets van oude Sience Fiction films zoals Rollerball en THX 1138 te bewegen. De liften hangen aan de buitenkant van de gevels. In luttele seconden schieten vijfendertig verdiepingen voorbij als we ons naar het hoogtepunt van de Westin laten catapulteren. Het Down Town onder ons wordt kleiner en een panorama over Los Angeles ontvouwt zich. In de Bona Vista lounge draaien we een rondje in de roterende bar. Synthesizer Greatest hits op de achtergrond maken de atmosfeer compleet. Retro Futurism. De Westin Bonaventure beidt een schitterende setting die menig location scout in zijn/haar boekje aangekruist heeft getuige de vele filmscenes die hier zijn opgenomen. Een aanrader!

Ik wijs ergens diep in de verte naar een wit gebouw. Daar, tussen de spiegelende torens ligt ons volgende doel. Ik zie dat er nog een tafeltje op het dak van The Standard Hotel vrij is. Even later waaien we uit tussen champagne drinkend L.A. Het gaat er hier Wallpaper Magazine verantwoord aan toe. Een mix van klassieke designer meubels, bonte kleuren en humoristische details.
Het zogenaamde Magic Hour begint als een Rollergirl zonder rolschaatsen de rekening komt brengen. De ons omringende spiegelende torens liggen al in het gelige licht als we snel de parkeerplaats onder het hotel opzoeken. De tijd begint te dringen voor de volgende adembenemende blik over deze enorme stad. Het is even haasten, maar we redden het net.

Op een van de panoramapunten aan Mulholland Drive kunnen we nog snel terecht voordat de Park Rangers de hekken sluiten. De 405 vloeit als een trage lavastroom door het grid. Op de achterbank valt een enkel oog dicht als ik me in het drukke avondverkeer een weg baan richting Venice. Teveel indrukken voor de nieuwkomers of zouden ze al dromen over ons volgende doel? Viva las Vegas!

070929new_eyes02

PEBBLE BEACH

07081901pebble_beach_cde Zondag, 06:15 AM. De mobiele telefoon op het nachtkastje begint te trillen en kondigt de tweede dag van ons volle programma aan. Ik blijf nog vijf minuten liggen en douche als tweede. Wat een luxe. Met slaperige ogen check ik het docking station van mijn camera. Het LEDje licht groen op. De batterij is geladen en klaar voor Pebble Beach Concours d’Elegance.

Het standaard ontbijt in Motel 8 bestaat uit slechte koffie en plakkerige zoetigheid in plastic verpakking. Continental breakfast laat je hier liever links liggen. Ik heb honger en bijt door de zure appel. Rond een uur of zeven is de club compleet. De navigatie wordt uitgericht op de peninsula van Monterey. Een schitterend stuk kustlijn, vol met golfclubs en villas.
Dit is de achtertuin van money making California. Toeristen zijn welkom. Eerst na het betalen van een 9 $ fee mag je de 17 Miles Road op. Vandaag wordt een uitzondering gemaakt voor bezoekers van het concours. We worden door oranje hesjes en wapperende handen richting een parkeerplaats aan de kust gedirigeerd. We parkeren de autos in een schilderij van William Turner. Rotsblokken en verwrongen bomen die aan de zeewind hun absurde vorm te danken hebben.

We gaan zitten in een van de vele shuttlebussen en merken dat we ondanks het vroege tijdstip niet de enigen zijn. We stappen uit en na een tour langs allerlei tenten en tentoonstellingen staan we een aantal minuten later voor het complex van de locale golfclub. Het evenement heeft een chique karakter en dito prijis. De creditcard gaat door de slider en ergens in Ingolstadt verdwijnt 175 $ van een bankrekening.

Pebble Beach is een verzameling bonbons op een zilveren schaal. Het gras is er groener en lijkt met een tondeuse op maat gesneden te zijn. Samen met een adembenemende blik op de Pacific een perfect landschap om een stel onbetaalbare klassiekers ten toon te stellen. Onbetaalbaar voor het gewone volk. Dat is hier echter ver te zoeken. Wij hebben onze zondagse schoenen aangetrokken en het t-shirt vervangen door een nette bloes. Daarmee behoren we tot de outsiders. Het merendeel van het Pebble gepeupel bestaat uit pakken, sigaren, grote hoeden en diep uitgesneden jurken, al dan niet vergezeld van extravagante honden. Zien en gezien worden is hier het motto. Zongebruinde succesvolle mensen die twijfelen tussen een Ferrari of een Aston Martin uit het jaar stillekes. Dikke klokken, grote zonnebrillen en het complete scala aan plastische chirurgie.
Heerlijk om doorheen te wandelen en af en toe een „hip shot“ te nemen.

07081902pebble_beach_cde Fotos van autos maken valt tegen. Ondanks het dikke prijskaartje ziet het hier zwart van de mensen. De hemel is strak blauw en het blik is tot in de laatste porien hoogglans gepolished. Groen gras, blauwe lucht en mensenmassas weerkaatsen zich in metaal. Ik besluit eerst maar eens een rondje te lopen en houd de camera in mijn zak. Kijken in plaats van knippen. Het valt niet mee tussen al dit exotische.
Uit de vele speakers klinkt een rustige vrouwenstem. Jaartallen en informatie dwarrelen door de lucht. Na een keer rond gelopen te zijn waag ik een kans met de camera. Ik sta bij een rode Ferrari en ben op zoek naar een detailshot. Ik zou de eigenaar moeten vragen of hij de deur even zou willen openen. Op de achtergrond hoor ik verschillende mensen vragen naar een handtekening. „Uw laatste boek vind ik so awesome!“
Nick Mason ontvangt de complimenten met een dikke grijns. Dit is Pebble Beach ten voeten uit.

Na een paar uur in de zon en het blatende publiek verbracht te hebben zoek ik een plek op het groene gras uit en schakel over naar audio mode als de prijsuitreikingen voor mooiste voitures beginnen. Te weinig slaap en teveel visuele input beginnen zich te wreken.

Pebble Beach Concour d’Elegance is een aanrader. Je moet er echter heel erg vroeg op de mat staan of laat blijven. Tegen het einde van de middag is het licht mooier en de mensenmassa minder. Het contrast met Laguna Seca is groot. Benzine Vs. Billionaires. Het eerste is puurder, het tweede surrealer. Een perfecte combinatie dus.

Tegen een uur of vijf verlaten we het spektakel. Steve en Laurent blijven nog een nacht in het hotel. Wij gaan terug naar Los Angeles. Voor ons liggen nog 650 km. We kunnen snel of mooi en kiezen voor het laatste. In de avondzon cruisen we over het mooiste stuk PCH dat California te bieden heeft. Lange schaduwen en enorm stijle rotskusten. Ik ben moe, maar blijf genieten.
Na Big Sur dalen we af naar zeeniveau en is het makkelijker inhalen. De 350 paarden worden van stal gehaald. Een uur lang achter een gammele camper hangen schiet niet erg op. Als de laatste zonnestralen over de Pacific vallen maken we een kleine pause. Aan de kust kort voor Juan Luis de Obizmo ligt een kolonie zeeleeuwen op het het strand voor pampes. Perfecte timing. De laatste 450 kilometers gaan op karakter.

Een lang weekend gaat ten einde als ik om half drie ‚s nachts enorm moe mijn bed induik.
Twee en een half uur later zit ik met een verslapen kop achter een beeldscherm in de studio. Telefoonconferentie met Ingolstadt. De presentatie verloopt goed, al duurt het even voordat die boodschap bij mij aankomt. „Please charge battery“.

07081903pebble_beach_cde