Met dubbele gevoelens heb tenslotte ook ik de lakens van mijn Doornroosje getrokken en haar wakker gekust. Elfje sliep al sinds oktober, maar zoals altijd was het weer sleutel omdraaien - lopen. Wat een fantastisch apparaat toch eigenlijk. Bulletproof.
Tegelijkertijd probeer ik mijn gedachten te focusen op het voornemen dat ze ('ie !) er dit jaar uit gaat.
Al maanden zijn mijn gedachten onrustig en browse ik alles wat los en vast zit af, om te speuren naar de waarschijnlijke opvolger: plaatjes, prijzen en random kennis over 550 Spyders en 356-jes stroomt binnen. Er blijken zelfs heel wat verleidelijke originele en -bijna- betaalbare coupeetjes te zijn en inmiddels heb ik het al jaren sluimerende Outlaw virus flink te pakken. Toch moet het dak er eigenlijk af kunnen (nog meer beroering der zintuigen, at all speeds, dat is immers het voornemen) en dan kom je vanzelf op een 'gechopte' 356 - de Speedster - en ook daar is meer dan voldoende inspiratie voor te vinden. (Replicas dan wel; de echte zijn onbetaalbaar, wat natuurlijk ook voor de 550 Spyders geldt). Maar een primergrijze of muf blauwe bumperloze Speedster met gestript chroom, 'faired in' racespiegels, 'slashed' Carrera motorkap, de onvermijdelijke Mobil horses op de spatborden en een centrale, armdikke race-uitlaat is ook geen straf. Dikke motor uiteraard, maar dat zijn de kosten niet -want VW-.
Al deze perfide gedachten petsen op slag, als een zeepbel, uiteen bij het horen van 'mijn' vertrouwde donkerbruine roffel. De donker borrelende grom, vergezeld van het onregelmatige gesis van het open K&N filter (natuurlijk uitstappen en eerst nog even ongedempt genieten van die lekkere kakofonie) doet me al fluks besluiten om het plan de verkoopbare boedel eens goed schoon te gaan maken opzij te zetten - voor toch maar een eerste feestritje. De zon schijnt per slot van rekening!
Na uitgebreid de wijde omgeving van mijn woonplaats random doorkruist te hebben (schuifdakje open, raampjes naar beneden) is de sloot motorolie eindelijk lekker op Arbeitstemperatur. Ik ben intussen alweer vanouds vergroeid met mijn hakerig schakelende ouwe Porker met zevenmijlslaarzen en via een lange slingerende landweg is het nu definitief op naar de A58! Langzaam die Golf V nog even de oprit uit laten rijden eer ik zelf indraai...
...en gas erop! Vrooooaaaa - vroooooooaaaaaaaaaaaaaaAAAAAAA!!!!! De dik gevulde kont zet zich vast in de curve en het nerveus lichtvoetige frontje krijgt al vlot het lint van de zonovergoten snelweg in het vizier. VRRAAAÀÀÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈRRHH !! Hoog in de toeren katapulteert mijn maatje zich, strak in de veren, de snelweg op - naar z'n vier- en het ongegeneerd blèren slaat opnieuw door in de zo bekende raspende huil. Kippenvel, adrenaline en onversneden geluk! We gaan door voor de hoofdprijs! Naar z'n vijf - en voor we het weten tikken we (de lampen toch maar even aangezet) samen de 200 al aan op de linkerbaan. Kicken!
Het 'even de olie warmrijden' mondt aldus uit in een rit van een uur. Met tegenzin en vervuld van twijfels gaan we ten langen leste toch maar weer op huis aan. Want bijna twee ton op de teller. Honderdnegenennegentigduizendachthonderdnogwat verkoopt waarschijnlijk beter. (Tja...)
Na acht jaar samenzijn voel ik me als een verrader als ik 's middags de stoomcleaner op de wat smoezelig geworden lichtgrijze vloermatten zet - in voorbereiding op de verkoopfoto's. Roestplekjes of niet, wat een heerlijk kanon is het toch nog steeds. Hoe kan ik in godsnaam iets verkopen waar ik zo gek op ben?
Terstond overvalt mij de voorjaarsdepressie.
- G.
.jpg){kind=link}
Recent Comments