NL

IS ER EEN DOKTER IN DE ZAAL?

Downsizen is de trend. Ook bij mij: 944, 914, 912.

Echter na mijn laatste teleurstelling is de moed me compleet in de schoenen gezonken. Zonder meteen weer direct ellenlange lappen tekst hier neer te zetten kan ik u melden dat ik een nieuw project gevonden heb.

Waarom? Om bezig te zijn deze zomer, zo simpel is het. Simpel is dan ook het credo hier.

Simpel in techniek.

Simpel in het voorkomen.

Simpel in het personaliseren.

Simpel aan te kopen.

Simpel in alles eigenlijk.

Dan blijft er eigenlijk maar één echte optie over. Voorliefde voor Porsche en boxers kan ik gewoon niet onderdrukken.

Mag ik u daarom voorstellen aan mijn '72 Spaarkevertje.

Voor nog geen 900 euro staat ze dinsdag bij me op de oprit. Even het hoofd van de 'dure' Porsches af en de handjes uit de mouwen...

Ze heeft:

Artrose, Schisis, Aderverkalking, Astma, Eksterogen, Staar en de eerste keer dat ik haar zag een ochtend humeur!

Maar ze heeft een hart van goud!

Met andere woorden. Body en chassis zijn behoorlijk rot. Motortje loopt en het interieur is behalve wat viezig nog in keurige staat.

Het doel? Voorlopig niet veel meer dan APK gekeurd krijgen. Daarna wordt het lastiger. Ik word momenteel heen en weer geslingerd tussen een rat en een resto-cal look. Tijd zal het leren!

Meer info en foto's volgen via mijn blogje!

Ter volledigheid, hiermee komt het 912 plan niet te vervallen, maar wordt het slechts uitgesteld tot ik het weer op kan- én wil pakken! Een vriend van me (en CFX member) zei terecht: "flexibiliteit en onvoorwaardelijke autoliefde, of het nu om een 914, 911, 912 of Kever gaat  - dat kenmerkt de ware carfreak!"

Daar leef ik dan maar naar!

- Naud.

EVEN VOORSTELLEN

First contact ergens op een beurs in 1998. Voor het eerst zittend achter het stuur, diep in het donkere interieur. De showcar had drie jaar eerder al een grote impact gemaakt in de wereld der carfreax. Sinds lang was geen auto zo consequent ontworpen. Landmark. Een instant classic?

Een jaar later het ongelofelijke aanbod vanuit Ingolstadt. Een stageplek bij Audi en aansluitend een job. Jaren later het rijbewijs. Weblogs bestonden nog niet echt, via emailverkeer heen en weer vele suggesties. Wat wordt de eerste auto die Mattijs gaat kopen?

Dit weekend was het zover. Na maanden nachetlijke zoekacties op Mobile.de was het raak. The one. Weinig kilometers, in perfecte conditie, 180 pk, quattro. Toeslaan! Ze staat in de garage te wachten op een kenteken.

Binnenkort meer na de eerste echte Ausflug, diep zittend in het donkere interieur. De cirkel is rond.

Mag het ietsje minder zijn?

Twee om precies te zijn. Ik heb jullie al in geuren en kleuren verteld over het afscheid van mijn 944S2 en daarmee het plan voor een 914. Maar zoals zo vaak het geval is in het leven, zijn plannen er om gewijzigd te worden.

Nagenoeg direct na de verkoop van de S2 ben ik begonnen met de speurtocht naar een goede ‘14’. E-bay, marktplaats, autoscout, gaspedaal enfin jullie zullen de meest gangbare wegen ook wel kennen. “De zoektocht is de helft van de lol”, roept iedereen altijd. Tja dat kan dan wel zo zijn maar na een week of 4 ken je zo’n beetje alle auto’s die te koop staan wel en wordt het aanbod alleen nog bepaald door het verloop wat, uit eigen ervaring, bij de 914 niet erg hoog ligt.

Ik heb me zelfs lid gemaakt van de 914 Club Holland. Ik was vast besloten om een goede 914 te scoren voor onder de 10K. Mijn zoektocht had al een aantal aardige kandidaten opgeleverd, welke voornamelijk in de VS stonden. Totdat het bericht mij bereikte dat de importheffing op klassiekers van 6% naar 19% BTW ging léék dat een goede optie. Met de nadruk op leek dus. Desalniettemin ging de zoektocht door en viel regelmatig het clubblad van de 914 club op mijn deurmat.

Dat legde ik dan op mijn nachtkastje om nog wat mooie plaatjes te kijken voordat ik ging slapen. Sommige lezen andere dingen, ik bladerde daar door. Terwijl ik op een doordeweekse avond bezig was naar bed te gaan, had net een uurtje online ‘autoscouten’ achter de rug, pakte ik nog eens een clubblad terwijl ik wachtte tot mijn eega zich bij me voegde. Terwijl ze dat deed zag ik een kritische blik in haar ogen toen ze mij in mijn lectuur verdiept zag.

Het gesprek wat volgde daarna was even verbazingwekkend als frustrerend.

“Is dat nou die 914 die je wil kopen?”

“Ja schat dat is een 914, die heb ik je al wel eens laten zien”

“Hmm, toen keek ik niet goed, die 914 vind ik helemaal niet mooi! Waarom koop je niet iets als wat Geert had?”

“Huh wat, euh maar, tja…”

Daar lag ik dus, maanden research, uren speurwerk, en talloze forumposts werden door één enkele opmerking de nek omgedraaid. En nu?

Ik zweer het je...

Stel je voor, vrijdagmorgen 8:15. Mijn eega is net de deur uit en brengt ons dochtertje naar Opa en Oma. Ze heeft mijn Skoda mee waardoor mijn keuze enigszins beperkt is. De Swift inclusief Hello Kitty of de S2 staan op de oprit. Ratio suggereert dat ik de Swift zou moeten pakken, immers als ik de S2 op licht aangevroren wegen zonder ESP, airbags of andere electronische hulpmiddelen nu ergens omheen zou vouwen zo dat een major issue zijn. De koper is immers voornemens 'm morgen op te halen.

 
Ik wik en weeg terwijl ik mijn kopje Nesquick langzaam opdrink. Voor me liggen 2 sets sleutels, mijmerend denk ik aan de mooie ritten die ik nog had willen maken met mijn S2. Het zal niet zo zijn. Terwijl ik de laatste slok naar binnen werk gaat mijn hand automatisch naar de set met sleutels waar ik het meeste bij voel. Ik ga met de S2!
 
Enigszins dralend, alsof ik iets vergeet slenter ik naar buiten, daar staat mijn trouwe buddy op me te wachten: oogjes gesloten, ramen dicht van aangevroren condens. Een druk op de knop en met een bliep en een knipoog laat mijn trouwe S2 weten ontdanks de lage temperaturen nog wel trek te hebben in een rondje. Ik weet dat de linkerkant wat moeilijker open gaat, en leg feilloos mijn handen op de speciale manier op de greep waarvan ik weet dat hij toch met één hand open te krijgen is. Voorzichtig trek ik de deur open, klein beetje weerstand van wat vast gevroren condens op de rubbers maar verder alles vertrouwd. Ik zak in mijn stoel, langs de leuning waar nog steeds een kleine scheur in zit. Hij zit daar al sinds ik hem heb. Helaas heb ik nooit een betere stoel zonder scheur kunnen vinden die ook electrisch verstelbaar was dus met deze zullen we het vandaag moeten doen. Ik steek de sleutel in het contact en haal diep adem, alsof ik bang ben dat hij voelt wat ik voel. Eerste klik, de radio licht op in een zacht groene gloed, ik druk hem direct uit. Tweede klik, rode lampjes lichten op, geen spannende dingen die rode lampjes horen aan te gaan. Derde klik, zonder enige vorm van aarzeling komen 4 cylinders met een donkere brom tot leven.
 
Gek, er zijn dagen geweest waarop de hele procedure moeizamer ging. Vooral vorige winter heeft hij af en toe moeite gehad met de ijzige kou. Niets van dit nu, donker grommend staat hij nu op de oprit, ik heb mezelf er uit gehesen om de ruiten te ontdoen van het dunne laagje ijs wat zicht daar over de loop van de nacht op heeft afgezet. Dit doe ik met met pas van het office center. De krabber ligt binnen, de huissleutel aan mijn bos maar ik krijg het niet over mijn hart om de donkere kakafonie het zwijgen op te leggen net nadat hij zo loyaal uit zijn slaap is wakker geworden voor me. Ik steek achteruit de oprit af, de stuurslag net niet maximaal, omdat ik ook hier weet dat de net iets bredere cupvelgjes en bandjes dan langs de binnenkanten van de wielkasten komen. De achterruit verwarming werkt wel maar door verschillende proefritten in de regen is de binnenkant ook aangeslagen, dat zal ik voor morgen nog even droog moeten poetsen. Het maakt me niet uit, met de enigszins mistige ruiten heb ik meer het gevoel in de auto te zitten. Terwijl ik wegrijd draai ik de lampen aan, het is eigenlijk nog net te donker om zonder te rijden. Normaal gesproken houd ik ze zo veel mogelijk naar beneden, gewoon omdat ik dat mooier vind. Vandaag dus niet.
 
Ik slinger de rondweg op en bij de drempel vlak bij mijn huis hoor ik hoe het targadak zich met licht gekraak vrij maakt van de ijzige aanslag op het dak. Blijkbaar zit er toch nog genoeg flex in het chassis om dat toe te laten, was me nooit eerder opgevallen eigenlijk. Het is ook een rare drempel, zo een waar je eigenlijk drie keer achter elkaar door elkaar geschud wordt.
Na krap een kilomter sturen doemt aan mijn rechterhand een benzinepomp op. Slecht als ik ben stop ik om daar de voedingsbron van een van mijn slechte verslavingen op peil te houden. Ik zet de auto stil en draai het contact uit. Lampen laat ik gek genoeg aan staan. Ik twijfel even, maar ach ik ben in een wip terug, laat ze maar even aan staan denk ik. Na mijn bezoek aan de shop loop ik terug naar mijn 944. Het beeld wat ik zie raakt me! Meer dan ik dacht dat het zou doen.
 
Daar staat hij... lampjes omhoog, zoals ik hem eigenlijk nooit zie.

En ik zweer het je, omdat de stadslichten nog aan staan en de ronde pitjes van de koplampen niet is het net alsof er in iedere hoek van de oogjes van mijn waggie een dikke traan hangt. Hij weet het, ik weet het, morgen scheiden onze wegen.
 
Vanmiddag neem ik hem nog één keer mee. Ik neem een omweg naar huis heb ik me voorgenomen!

- Naud.

Eerste rang

Oud is ook best lekker. Dat werd dit weekend nog eens bevestigd - te beginnen gisteravond.

Laat, tijdens de zaterdagavond-DVD, werd het gehoor met enige regelmaat geteased door de onmiskenbare rasp van ouwe Elfertjes. Regelmatige, snelle blikken door het huiskamerraam bevestigden dat er wat leuks in de lucht zou hangen dit weekend. Met name 'first gen' 911's reden af en aan door mijn straat - wat was hier in godsnaam aan de hand?

De zondagochtend bood helderheid en begon ook vroeger dan gepland. Al rond de klok van achten gromde elke minuut een bestickerde klassieker onder het slaapkamerraam door. Een weldenkend mens kan zich daar -zich op de zondagse uitslaapbehoefte concentrerend- normaliter voor afsluiten, maar na een stuk of vijf donker ronkende passages begon het bij mij onweerstaanbaar te kriebelen - ik moest gaan kijken!

Het nuttige met het aangename combinerend, besloot ik een vroeg rondje hard te zullen lopen in de richting van de stoet (gisteren had ik immers ter zelfmotivatie nog een mooi wintersetje gescoord - redenen te over). En -inderdaad- de genummerde klassiekers vlogen mij (dit keer in de 'slow lane') met strakke regelmaat om de oren. Lekkere, ouwe Elfers bepaalden het beeld, meestal zwaarbeladen met verstralers en rallystrepen. Mmmmmmm....

Zelf net een licht bejaard beestje ingeruild hebbend, en al hardlopend het hoofd legend, werd datzelfde hoofd onwillekeurig weer gauw gevuld met mijmeringen 'what if'...

Gelukkig, op dat moment, viel een prachtig witte SC luid krassend en krakend letterlijk uit de toon - bij het missen van een versnelling. De snelheid eruit, een moment van onvermogen en wellicht zelfs schaamte bij de chauffeur... Het viel me zwaar te kiezen tussen leedvermaak en mededogen bij dit zo herkenbare ouwe-auto-verschijnsel. Ergens blij zelf inmiddels van dat geworstel en gehark af te zijn, slikte ik tegelijkertijd een vleugje weemoed weg - naar de karaktervolle nukken die alleen een klassieker biedt.

De in mijn laatste meters onverwacht tegemoetgrommende en heerlijk bevuilde 'Passo Corto' en haar breed glimlachend terugzwaaiende equipe maakten deze ongepland vroege zondagochtend uiteindelijk perfekt. Dat mijn toch wel favoriete 'cavallino' later die middag nog ettelijke malen op lui tempo rochelend langs ons huis paradeerde maakte de dag helemaal af. Che bella macchina!

Kortom: hulde aan de mannen die dat prachtige spul van weleer gebruiken waar het voor bedoeld is. Ik volg dan ook met bovengemiddelde belangstelling hoe ons 'eigen' Progetto Rally langzaam vorm krijgt en verheug me er nu al op om de zwart/witte bolide straks in full trim te mogen aanschouwen - wie weet op haar eerste historische rally event. Mooi om nu als CFX-man al virtueel op de eerste rang te kunnen zitten. 

Naast al die Elfers, MGB's en die witte (!) Giulia, had een Alfa Spider in rally-trim hier vandaag immers absoluut niet misstaan. Of een Saabje, 504 of DS.

Had ik maar zo'n ding, dan wist ik het wel!

- G.

 

Veel plezier nog Rik, je bent een held ;)

De grote bevalling

Eindelijk, vier jaar in bezit en nog nooit een grote klus gedaan, was het zover!

Motor uitbouwen! Met twee busvrienden moed verzameld en begonnen.

Eerst de bus stevig op assteunnen gezet en toen begonnen met demonteren:

Saabje op de rit

Afgelopen zaterdag was het tijd om de Saab uit z'n winterslaap te halen. 

Hij stond al maanden in een caravan opslag tussen een aantal Lotus Elite's en Healey's.

Eerst was het nog een tour om iemand te vinden die verstand heeft van Tweetakt Saabs..

Bij mij in de buurt zit een garage die al bestaat sinds 1936 en Saab dealer was vanaf '59. 

Een oude monteur, die inmiddels met pensioen is, werkte sinds '64 voor de garage en kent de tweetakts nog van binnen en buiten. Hij had wel weer zin om te klussen en gaat binnenkort met mijn Saab aan de slag. 

De garage is sinds 1936 vrijwel onveranderd en is en soort museum waar je doorheen loopt. Prachtige Humbers, Sunbeams (Ook dealer van geweest vroeger), Saabs en vitrines vol met de mooiste modelletjes.. 

Wat fotootjes voor de impressie en als het mee zit ben ik er de volgende rit bij!

Verder......

Nu ie weer buiten staat (deze week alweer zo'n 500 km gereden!) kunnen Henk en ik eens lekker de tijd nemen om te passen en te meten. Blijkt dat ik in mijn eerste schetsen iets te optimistisch ben geweest met de Cibie's. Die passen helemaal niet onder de bumper: Aanpassingen gewenst! Gelijk maar weer een schetsje gemaakt: Cibie's naar boven verhuisd, witte neus iets anders (subtieler?) aangebracht. Ook werktekeningen van de bumpers al bijgewerkt. Rolbeugel begint vorm te krijgen (weliswaar nog in PVC).

Lente 2

Tweede Paasdag: Ook de Spider mag eindelijk naar buiten. Hij had er zin in, nog nooit had ik 'm zo snel aan de gang! Fijn stukje gestuurd. Gelukkig was vandaag de DIY-shop open: PVC pijpen & hoekjes gekocht. 's Middags met Henk een model gebouwd van de rolbeugel. Lekker klusje in de open lucht. Lekker puzzelen samen: voldoende bescherming is een uitgangspunt, maar hij mag ook de stoelen (en instelvelden) niet in de weg zitten en de kap moet ook nog eens open & dicht kunnen. Hè lekker!

De lente is begonnen!!

Weg met die HF 3301, weg met die sombere blikken, weg met die winterjassen!

Na een winterslaap hebben we haar wakker geschud. Genoeg geslapen!

Toch altijd weer spannend, na een stilstand van bijna zes maanden: zal ze wel wakker willen worden? En ja hoor! Sleutel omdraaien (uiteraard na olie- en V-snaar-check), startmotor rond laten draaien, beetje gas geven en pruttel de pruttel. Ze is WAKKER!

Na een kort ritje heb ik de bus onder het huis gereden en daar direct een aantal klussen gedaan :-)

Eerst de lelijke zwarte ruitenwisserarmen en -bladen vervangen door NOS-spul:

Daarna wat spul van het interieur op orde gebracht.

Eerst het tafelblad boven de gootsteen gemonteerd

Daarna het grote tafelblad voorzien van de (originele) klikvinger, zodat ie blijft hangen tijdens het rijden.

En toen zag het interieur er weer uit zoals het oorsponkelijk eruit hoort te zien:

En dan eindelijk een stuk sturen, de eerste rit van het jaar met de (binnenkort uitgebreide) familie!

Bij thuiskomst "moest" Mijke ook nog even buschauffeur spelen :-)

Het leven is weer helemaal goed. Dag winter!

Resterende klussen:

- reviseren reserve carburateur

- schoonmaken/vervangen voorverwarmingsbuis

- grote (jaarlijkse) beurt

- elimineren van speling op dak-scharnieren

- aanbrengen van originele "straps" om hefdak op z'n plek te houden

- laswerk linker dorpel

- uhm en nog veel meer :-)